Португалияның «Ұлттық Одағы»: Салазар режимінің бұрынғы үкімші партиясы
National Union (Portugal)
Ұлттық Одақ (União Nacional) – Португалиядағы 1932-1974 жылдардағы тәртіптік режимнің жалғыз заңды партиясы. Салазар билігі, құрамы, мақсаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалияның бұрынғы билік партиясы (1932–1974)
Former ruling party of Portugal (1932–1974)
Ұлттық одақ (União Nacional) – Португалиядағы Estado Novo режимінің жалғыз заңды партиясы, 1930 жылдың шілдесінде құрылған және көп бөлігінде Антониу де Оливейра Салазардың ықпалында болған. Көп партиялық режимдерден өзгеше, Ұлттық одақ үкіметтің саяси құралы болды, оның үстінен билік жүргізбеді. Ұлттық одақтың мүшелері көбінесе жергілікті беделді тұлғалар – жер иелері, кәсіпқойлар мен кәсіпкерлер, католиктер, монархистер немесе консервативті республикашылдар болды. Ұлттық одақ ешқашан жауынгерлік немесе белсенді ұйым болған емес. Салазар премьер-министр болғаннан кейін Ұлттық одақ Estado Novo кезінде заңды түрде жұмыс істеуге рұқсат етілген жалғыз партияға айналды. Салазар Ұлттық одақтың саяси партияның антонимі болатынын мәлімдеді. Ұлттық одақ саяси биліктің көзі емес, қосымша орган болды. Салазардың бұл партияның Муссолининің Италиясындағы фашистік партия сияқты орталық рөл атқаруын қалағаны байқалмады; шын мәнінде, ол революциялық авангард емес, консервативтік платформа болуы тиіс еді. Ұлттық одақтың идеологиясы корпоратизм болды және ол католик энцикликаларынан, мысалы Rerum novarum және Quadragesimo anno сияқты, сондай-ақ Муссолинидің корпоративтік мемлекетінен шабыт алды. Басқа биліктегі фашистік партиялармен салыстырғанда, Ұлттық одақ өз режимінде әлдеқайда аз рөл атқарды. Ұлттық одақ қоғамдық пікірді жұмылдырудың орнына бақылау және шектеу үшін құрылды, ал министрлер, дипломаттар мен мемлекеттік қызметкерлер партияға қосылуға міндетті емес еді. Estado Novo мен Ұлттық одақты фашистік деп санауға бола ма, жоқ па, деген мәселеде ғалымдардың пікірлері әртүрлі. Салазардың өзі фашизм мен Estado Novo-ның католик корпоративизмін ажырататын негізгі айырмашылықтар ретінде «жастарды дәріптеу, тікелей әрекет арқылы күшті құлшынға алу, әлеуметтік өмірде мемлекеттік саяси биліктің басымдығы қағидасы және жалғыз басшының артынан жаппай халықты ұйымдастыруға бейімділік» сынға алды. Стенли Г. Пейн, Томас Джерард Галлахер, Хуан Хосе Линц, Антониу Коста Пинто, Роджер Гриффин, Роберт Пакстон және Говард Дж. Виарда сияқты ғалымдар португалдық Estado Novo-ны фашистік емес, консервативтік авторитарлық деп санауды жөн көреді. Ал Фернандо Росас, Мануэль Виллаверде Кабрал, Мануэль де Лусена, Мануэль Лофф және Ракель Варела сияқты португалиялық ғалымдар Estado Novo-ны фашистік деп санау керек деп есептейді.
The National Union (União Nacional) was the sole legal party of the Estado Novo regime in Portugal, founded in July 1930 and dominated by António de Oliveira Salazar during most of its existence. Unlike in most single party regimes, the National Union was more of a political arm of the government rather than holding actual power over it. The National Union membership was mostly drawn from local notables: landowners, professionals and businessmen, Catholics, monarchists or conservative republicans. The National Union was never a militant or very active organization. Once Salazar assumed the premiership, the National Union became the only party legally allowed to function under the Estado Novo. Salazar announced that the National Union would be the antithesis of a political party. The NU became an ancillary body, not a source of political power. At no stage did it appear that Salazar wished it to fulfill the central role the Fascist Party had acquired in Mussolini's Italy; in fact, it was meant to be a platform of conservatism, not a revolutionary vanguard. The National Union's ideology was corporatism, and it took as many inspirations from Catholic encyclicals such as Rerum novarum and Quadragesimo anno as well as from Mussolini's corporate state. Compared to other ruling Fascist parties, the National Union played a much smaller role in its regime. The National Union was set up to control and restrain public opinion rather than to mobilize it, and ministers, diplomats and civil servants were never compelled to join the party. Scholarly opinion varies on whether the Estado Novo and the National Union should be considered fascist or not. Salazar himself criticized the "exaltation of youth, the cult of force through direct action, the principle of the superiority of state political power in social life, [and] the propensity for organizing masses behind a single leader" as fundamental differences between fascism and the Catholic corporatism of the Estado Novo. Scholars such as Stanley G. Payne, Thomas Gerard Gallagher, Juan José Linz, António Costa Pinto, Roger Griffin, Robert Paxton and Howard J. Wiarda, prefer to consider the Portuguese Estado Novo as conservative authoritarian rather than fascist. On the other hand, Portuguese scholars like Fernando Rosas, Manuel Villaverde Cabral, Manuel de Lucena, Manuel Loff and Raquel Varela think that the Estado Novo should be considered fascist.
Тарих
Партия 1930 жылы Диктатура Националь кезеңінде құрылған. Ресми түрде бұл саяси партия емес, "барлық португалдардың бірлігі ұйымы" болды. Салазар партияны іске қосқан сөзінде оның рөлі туралы нақты айтпады, және ол диктатураны қолдаған барлық партияларды – республикалық, монархиялық немесе католиктік болсын – біріктірді. Оның алғашқы негізгі қағидаларында "саяси немесе діни сенімдеріне қарамастан барлық азаматтар" 1930 жылғы 30 маусымдағы Салазардың сөйлеген сөзіндегі қағидаларды қабылдаған жағдайда қабылданатыны нақты көрсетілді. Ұлттық одақ режимді қолдау үшін құрылған. Бұл Estado Novo режимі кезінде заңды түрде рұқсат етілген жалғыз партия болды; басқа барлық саяси партияларға тыйым салынды және қуғын-сүргін жасалды, соның ішінде бастапқыда қолдаушылар болған Франсиско Роляо Прето басқарған Ұлттық синдикалистер де. 1934 жылы Салазар Португалия Ұлттық синдикалистерінің басшылығын тазалаудың бір бөлігі ретінде Франсиско Роляо Претоны тұтқындап, жер аударып жіберді. Португалиялық Ұлттық синдикалистер фракцияларға бөлінді, кейбіреулері жер аударылды, ал көпшілігі Ұлттық одаққа қосылды. Салазар Ұлттық синдикалистерді "кейбір шетелдік үлгілерден шабыт алған" (яғни неміс нацизмі) деп айыптап, олардың "жастарды дәріптеуін, тікелей әрекет арқылы күшті құлшындыруын, әлеуметтік өмірде мемлекеттік саяси биліктің басымдығы қағидасын, [және] жаппай ұйымдастыруға бейімділігін" фашизм мен Католик корпоративизмінің арасындағы маңызды айырмашылықтар деп атады. Ұлттық одақтың алғашқы басшысы Ішкі істер министрі полковник Лопес Матеус болды. Орталық комиссияның құрамы партияның режимді қолдауға, оған қарсы күресуге емес, бағытталғандығын көрсетті. Салазар президент болды, ал Кунья Леал ULR-дің бұрынғы мүшесі Альбино дос Рейс вице-президент болып тағайындалды. Бірінші Орталық комиссияны Биссая Баррето, судья және интегралист монархист Жоао Амарал, сондай-ақ 1920 жылдары Экономикалық мүдделер одағымен (União dos Interesses Económicos) байланысы бар Нуно Мексия құрады. Партияға жетекшілік ету "зейнетке шығуға" немесе мемлекеттік қызметтен беделді үзіліс жасауға тең болды. 1930 жылдары, әсіресе, Ұлттық одақтың құрамында жастардың жетіспеуі байқалды. Бірінші съезде делегаттардың 68%-ы 40 жастан асқандар еді. Тарихшы Антонио Коста Пинтоның сөзіне қарағанда, Ұлттық одақ – әлсіз партиялары бар диктатуралардың әлсіздігінің мысалы. 1933 жылға дейін партия ішінде ешқандай қызмет болған жоқ. 1934 жылдан бастап, режимнің жаңа институттары құрылғаннан кейін, Ұлттық одақ 1944 жылға дейін жанданусыз күйде болды. Бұл жағдайға себеп – режимнің оны сайлау және заңдылық беру құралы ретінде пайдаланудан басқа маңызды емес деп мәлімдегені болды. Estado Novo үгіт-насихат, жастар және еңбек саласында да мемлекеттік органдар құрды, бірақ олар партиямен байланысты емес еді. 1938 жылы Салазар Ұлттық одақтың қызметі "бір-бірінен кейін азайып, дерлік тоқтағанын" мойындады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Ұлттық одақ қайтадан жандана бастады. 1945 жылдың қазан айында Салазар Испаниядағы Азамат соғысы мен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде басып тасталған азаматтық құқықтарды қалпына келтіруге бағытталған либерализация бағдарламасын жариялады, бұл оның режимінің беделін Батыс елдерінде жақсартуға септігін тигізді. Бұл шаралар парламент сайлауын өткізуді, жалпы саяси кешірім жасауды, баспасөз бостандығын қалпына келтіруді, құқықтық қуғын-сүргінді қысқартуды және хабеас корпус құқығын енгізуге міндеттеме беруді қамтыды. Салазарға қарсы оппозиция кең коалиция – Демократиялық бірлік қозғалысы (MUD) айналасында біріге бастады, ол ультра-католиктерден және оңшыл экстремистерден бастап Португалия Коммунистік партиясына дейін барды. Бастапқыда MUD-ты орташа оппозиция басқарды, бірақ көп ұзамай ол коммунистік партияның күшті ықпалына ілесіп, оның жастар қанатын басқарды. Оның басшыларында бірнеше коммунист болды, олардың ішінде Октавио Пато, Сальгадо Зенха, Марио Соарес, Хулио Помар және Марио Сакраменто. Оппозициялық Демократиялық бірлік қозғалысы 1945 және 1948 жылдар аралығында заңды болды, бірақ саяси жүйе соншалықты бұзылғандықтан, жеңіске жетудің нақты мүмкіндігі болмады. Партия 1934 жылдан 1973 жылға дейін Португалияның Ұлттық Ассамблеясына сайлауда барлық орынды жеңіп алды. 1945 жылдан кейін оппозициялық кандидаттарға рұқсат берілді, бірақ 1945 және 1973 жылғы заң шығару сайлауларында олар мерзімінен бұрын бас тартылды. 1970 жылы, Салазар басшылықтан және премьер-министрліктен екі жыл бұрын Марсело Каэтаноға ауысқаннан кейін партияның аты "Халықтық Ұлттық Әрекет" ("People's National Action") деп өзгертілді. Салазар зейнетке шыққаннан кейін партия 1969 жылғы заң шығару сайлауларында ресми бәсекелестікке тап болды. Алайда, бұл сайлаудың жүргізілу әдісі бұрынғы сайлаулардан көп ерекшеленбеді, ANP барлық округтерде үлкен жеңіске жетті. Партияның режимді қолдаудан басқа ешқандай нақты философиясы болған жоқ. Ұлттық синдикалистік лидер Франсиско Роляо Прето 1945 жылы Ұлттық одақты "барлық партиялардан шыққан модераторлардың тобы, жаны мен сенімі жоқ буржуазия, біздің заманымыздың ұлттық және революциялық қажеттіліктеріне" деп сынады. Идеологиясының болмауы салдарынан, ол 1974 жылғы Португалия революциясынан кейін көп ұзамай жойылды. Ол қайтадан жанданып көрген жоқ, және оның мұрагері болуға таластаған ешбір партия қазіргі Португалиядағы Республика Ассамблеясында орын жеңіп алған жоқ.
The party was founded in 1930 during the Ditadura Nacional period. Officially it was not a political party but an "organization of unity of all the Portuguese". Salazar in the speech that launched the party, was vague in terms of its role, and he incorporated all the parties supporting the dictatorship, whether republican, monarchic or catholic. Its first organic principles expressly declared that “all citizens, regardless of their political or religious beliefs” would be admitted as long as they adhered to the principles of Salazar’s speech of 30 June 1930. The National Union was formed as a subservient umbrella organization to support the regime itself. It was the only party legally allowed under the Estado Novo regime; all other political parties were banned and persecuted, this later included the National Syndicalists, led by Francisco Rolão Preto, who were originally supporters. In 1934 Salazar arrested and exiled Francisco Rolão Preto as a part of a purge of the leadership of the Portuguese National Syndicalists. The Portuguese National Syndicalists broke into factions, some going into exile while the majority ended up joining the National Union. Salazar denounced the National Syndicalists as "inspired by certain foreign models" (meaning German Nazism) and condemned their "exaltation of youth, the cult of force through direct action, the principle of the superiority of state political power in social life, [and] the propensity for organizing masses behind a single leader" as fundamental differences between fascism and the Catholic corporatism of the Estado Novo. The first leader of the National Union was the Interior Minister Colonel Lopes Mateus. The composition of the Central Commission indicated that the party was meant to support the regime rather than militate for it. Salazar became President, and Albino dos Reis, a former member of the Cunha Leal ULR, was nominated Vice President. The first Central Commission was composed by Bissaia Barreto, João Amaral, a judge and an integralist monarchist, and Nuno Mexia, who had been linked to the Union of Economic Interests (União dos Interesses Económicos) in the 1920s. Appointment to lead the party meant either "retirement" or a prestigious pause from government duties. The absence of youth was a characteristic of the National Union, particularly in the 1930s. At the first Congress, 68% of the delegates were over 40 years old. According to historian António Costa Pinto, the National Union is an example of extreme weakness among dictatorships with weak single parties. There was no internal party activity until 1933. From 1934 onwards, after the creation of the regime’s new institutions, the National Union embarked on a period of lethargy from which it did not emerge until 1944. This lethargy can be partly explained by the affirmation by the regime that it did not attribute great importance to it beyond its utility as an electoral and legitimating vehicle. The Estado Novo also created state bodies for propaganda, youth and labour, but they were not connected with the party. In 1938 Salazar recognized that National Union's activities “were successively diminished until they had almost been extinguished”. With World War II's end, the National Union came to life again. In October 1945, Salazar announced a liberalization program designed to restore civil rights that had been suppressed during the Spanish Civil War and World War II in hopes of improving the image of his regime in Western circles. The measures included parliamentary elections, a general political amnesty, restoration of freedom of the press, curtailment of legal repression and a commitment to introduce the right of habeas corpus. The opposition to Salazar started to organize itself around a broad coalition, the Movement of Democratic Unity (MUD), which ranged from ultra Catholics and fringe elements of the extreme right to the Portuguese Communist Party. Initially, the moderate opposition controlled the MUD, but it soon became strongly influenced by the Communist Party, which controlled its youth wing. In the leadership were several communists, among them Octávio Pato, Salgado Zenha, Mário Soares, Júlio Pomar and Mário Sacramento. The opposition Movement of Democratic Unity was legal between 1945 and 1948, but even then, the political system was so heavily rigged that it had no realistic chance of winning. The party won all seats in elections to the National Assembly of Portugal from 1934 to 1973. Opposition candidates were nominally allowed after 1945 but prematurely withdrew in the 1945 and 1973 legislative elections. In 1970, two years after Salazar had been replaced as a leader and prime minister by Marcelo Caetano, the name of the party was changed to Acção Nacional Popular ("People's National Action"). Subsequent to Salazar's retirement, the party faced formal competition in the 1969 legislative election. However, the conduct of this election was little different from past contests, with the ANP winning all constituencies in a landslide. The party had no real philosophy apart from support for the regime. The National Syndicalist leader, Francisco Rolão Preto criticized the National Union in 1945 as a “grouping of moderates of all parties, bourgeois without soul or faith in the national and revolutionary imperatives of our time”. As a result of its lack of ideology, it disappeared in short order after the Portuguese Revolution of 1974. It has never been revived, and no party claiming to be its heir has won any seats in the Assembly of the Republic in modern Portugal.
Төрағалар
Жоқ. (Номер) Портрет аты Лауазым Саяси партия Қызметке кірген қызметтен кеткен Қызметте болған уақыт.
No. (Number) Portrait Name Term Political party Took office Left office Time in office
Президент сайлауы
Сайлау партиясы үміткеріХалық дауысының %НәтижесіХалық дауысымен сайланған президент1928 Оскар Кармона761,730 100%Сайланды 1935653,754100%Сайланды 1942829,042100%Сайланды 1949761,730100%Сайланды 1951Франсиско Кравиро Лопес761,730100%Сайланды 1958Америко Томас765,08176.42%Сайланды Президент Ұлттық жиналыспен сайланды1965Америко Томас55697.7%Сайланды 197261692.1%Сайланды
ElectionParty candidatePopular vote% ResultPresident elected by popular vote1928Óscar Carmona761,730 100%Elected 1935653,754100%Elected 1942829,042100%Elected 1949761,730100%Elected 1951Francisco Craveiro Lopes761,730100%Elected 1958Américo Tomás765,08176.42%Elected President elected by National Assembly1965Américo Tomás55697.7%Elected 197261692.1%Elected