Кіріспе

Магдалалық Мәриямның экстазы (1606) – итальяндық барокко суретшісі Микеланджело Меризи да Караваджоның (1571–1610) суреті. Суреттің нағыз нұсқасы деп есептелетін нұсқасы 2014 жылы жеке коллекцияда табылған; бұрын суретшінің шәкірттері салған бірнеше көшірме арқылы ғана белгілі болған. Егер сурет шынымен түпнұсқа болса, оның құны 20 миллион фунт стерлингтен (32,3 миллион доллар) аспайды. Караваджоның Рануччо Томмасонды өлтіргеннен кейін Римнен қашып, Колонна әулетінің иеліктерінде жасырынып жүргенде 1606 жылы осы картинаны салғаны қабылданған кең пікір.

Тақырыбы

Караваджоның заманында кең таралған аңыз бойынша, Мәсіх қайтыс болғаннан кейін оның адал шәкірті Магдалалық Мария Францияның оңтүстігіне көшіп, Экс-ан-Прованс маңындағы Сент-Баум үңгірінде жалғыз өмір сүрді. Сол жерде періштелер оны күніне жеті рет Құдайдың алдына жеткізіп, «көктегі хорлардың құлпыратын әуенін денесімен естіді». Бұрынғы суретшілер Марияны түрлі-түсті бұлттармен және періштелердің сүйемелдеуімен Құдайға қарай көтеріліп бара жатқандай бейнелеген. Ал Караваджо құдайға қатысты құбылысты толығымен ішкі сезімге айналдырды. Магдалена қараңғы, ешқандай ерекшелігі жоқ фонда жалғыз тұр, күшті жарықтың сәулесінде, басы кері қарай иілген, көздері жасқа малшық. Осы революциялық натуралистік бейнелеу оған Марияның жартылай жатып, ашық иығы арқылы мистикалық және эротикалық махаббат арасындағы екіұшты байланысты көрсетуге мүмкіндік берді. Бұл картина Рубенс пен Симон Воуэ (Караваджоның жерге байланысты Магдаленасын қабылдап, бірақ періштелерді қайта қосып) және Бернинидің әйгілі «Святая Терезаның экстазы» картинасы сияқты болашақ суретшілердің осы тақырыпты бейнелеуіне үлкен әсер етті.