Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы
American writer
Дженнифер Вайнер (28 наурыз 1970 жылы туған) – американдық жазушы, теледидар продюсері және журналист. Ол Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында тұрады. Оның 2001 жылы жарық көрген тұңғыш романы – "Жатқанда жақсы". Оның 2002 жылғы "Оның туфлілері" романы Камерон Диаз, Тони Коллетт және Ширли Маклейн қатысқан фильмге бейімделді.
Jennifer Weiner (born March 28, 1970) is an American writer, television producer, and journalist. She is based in Philadelphia, Pennsylvania. Her debut novel, published in 2001, was Good in Bed. Her novel In Her Shoes (2002) was made into a movie starring Cameron Diaz, Toni Collette, and Shirley MacLaine.
Өмірбаян және білім
Вайнер Луизиана штатының ДеРиддер қаласында еврей отбасында дүниеге келді, оның әкесі әскери дәрігер болып қызмет еткен. Келесі жылы оның отбасы (інісі мен екі бауыры) Коннектикут штатының Симсбери қаласына көшіп, Вайнер балалық шағын осы жерде өткізді. Вайнер 16 жасқа толғанда, әкесі отбасын тастап кетті. Ол 2008 жылы крек-кокаиннен шамадан тыс мөлшерде қолданғаннан қаза тапты. Оның тұңғыш романы, «Жақсы жатақ», оның жас кезіндегі өміріне негізделген: басты кейіпкер Канни Шапиро сияқты, Вайнердің де ата-анасы 16 жасында ажырасып, анасы 55 жасында өзінің лесбиянка екенін мәлімдеді. Вайнер Симсбери орта мектебіндегі 400 оқушының арасында «бар болғаны тоғыз еврей баласының бірі» болғанын айтады. Ол 17 жасында Принстон университетіне түсіп, 1991 жылы ағылшын тіліндегі B.A. дәрежесін summa cum laude атағымен бітірді, ал дипломдық жұмысы 86 беттен тұратын «'Анадан ешқашан алыс емес' Романдар мен фильмдердегі эссенциализмнің қолданылуы» тақырыбында болды. Принстон университетінде Вайнер J. D. МакКлэтчи, Энн Лаутербах, Джон Макфи, Тони Моррисон және Джойс Кэрол Оутспен оқыды. Бүгінгі күнгі таңда ол тоғыз бестселлер кітаптың авторы, оның ішінде сегіз роман және әңгімелер жинағы бар, 36 елде 11 миллион данасы басылып шықты. Оның «The Next Best Thing» романы 2012 жылдың шілдесінде Simon & Schuster баспасында жарық көрді. Оның гендер және мәдениет туралы жазған мақалалары «The New York Times» газетінде жиі жарияланады. Оқушыларға әңгімелер жазумен қатар, Вайнер (қазір тоқтатылған) ABC Family ситкомының авторы және атқарушы продюсері. Сондай-ақ ол «The Bachelor» және «The Bachelorette» реалити-шоуларының эпизодтарын «тікелей эфирде жазады». 2011 жылы TIME журналы оны «әңгімені қалыптастыратын» 140 үздік Twitter аккаунтының тізіміне енгізді. Ол өзін феминист деп сипаттайды.
Weiner was born to a Jewish family in DeRidder, Louisiana, where her father was stationed as an army physician. The next year, her family (including a younger sister and two brothers) moved to Simsbury, Connecticut, where Weiner spent her childhood. When Weiner was 16, her father abandoned the family. He died of a crack cocaine overdose in 2008. Her first novel, Good in Bed, is loosely based on her young adult life: like the main character, Cannie Shapiro, Weiner's parents divorced when she was 16, and her mother came out as a lesbian at age 55. Weiner has said that she was "one of only nine Jewish kids in her high school class of 400" at Simsbury High School. She entered Princeton University at the age of 17 and graduated summa cum laude with an A. B. in English in 1991 after completing an 86 page long senior thesis titled "'Never Far From Mother ' On the Uses of Essentialism in Novels and Films." At Princeton, Weiner studied with J. D. McClatchy, Ann Lauterbach, John McPhee, Toni Morrison, and Joyce Carol Oates. To date, she is the author of nine bestselling books, including eight novels and a collection of short stories, with a reported 11 million copies in print in 36 countries. Her novel The Next Best Thing was published by Simon & Schuster in July 2012. Her writing on gender and culture appears frequently in The New York Times. In addition to writing fiction, Weiner is a co creator and executive producer of the (now cancelled) ABC Family sitcom State of Georgia, and she is known for "live tweeting" episodes of the reality dating shows The Bachelor and The Bachelorette. In 2011, TIME named her to its list of the Top 140 Twitter Feeds "shaping the conversation." She is a self described feminist.
БАҚ-та жыныстық бейімділікті сынға алу
Вайнер баспа индустриясы мен БАҚ-та еркектерге қатысты бейімділік деп санайтын нәрсеге ашық сыншы болды. Ол ер авторлардың кітаптары әйелдер жазған кітаптарға қарағанда жақсы қабылданады, яғни көбірек шолуға ие болады және сыншылар тарапынан жоғары бағаланады деп мәлімдеді. 2010 жылы ол The Huffington Post-ке: "Менің ойымша, бұл өте көне және терең бойға сіңген екіұстама стандарт, онда ер адам отбасы мен сезімдер туралы жазса, ол үлкен әріппен жазылған әдебиет болып саналады, ал әйел сол тақырыптарды қарастырса, ол романтика немесе жағажайда оқуға арналған кітап – қысқасы, бұл маңызды сыншының назарына лайық емес нәрсе. Менің ойымша, сүйіктілерді таңдау кезінде – екі рет шолуға ие болған, мақтанышпен жазылған журналдық профильге, артқы бетке эссе жазуға және пікір мақалаларына ие болған азаматтарды таңдауда Times көбінесе ақ нәсілді жігіттерді таңдайды". 2011 жылы The Wall Street Journal блогы Speakeasy-ге берген сұхбатында ол: "Назарға алынбайтын, бірақ Стивен Кингті шолуға болатын қақпашылар бар" деді. 2010 жылы Джонатан Франценнің "Азаттық" романы жарық көргенде, сыншылардың ризашылығына ие болып, бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды (соның ішінде TIME журналының мұқабасында), Вайнер оның "артық жариялануын" сынға алды, бұл Франценге бұқаралық ақпарат құралдарының құштарлығы әдебиеттік ортада бекінген сексизмнің көрінісі ме деген пікірталас тудырды. Вайнердің сын-пікірлеріне басқа әйел жазушылардан қарсылық келгенімен, 2011 жылы VIDA ұйымының жүргізген зерттеуі оның көптеген талаптарын растады, ал Францен өзі The Daily Telegraph-ке берген сұхбатында онымен келісті: "Көп жағдайда мен келісемін. Ер жазушы отбасы туралы жақсы жазса, оның кітабына назар аударылады, өйткені: "Уау, ер адам күнделікті өмірдің эмоционалдық мәніне қызығушылық танытқан екен", ал әйел жазушының кітабы "қыздарға арналған әдебиет" деп аталуы мүмкін. Әдебиетке енетін туындылардың арасында гендерлік теңсіздік ұзақ жылдар бойы сақталып келеді, сіз оны қалай анықтасаңыз да". "Chick lit" деген атауға қатысты Вайнер оған күдікпен қарады, осы жанрды қолдай отырып, коммерциялық әйелдер романына деген кемсітуші пікір ретінде қолданылуын сынға алды. "Мен бұл атауды ұнатып ішпеймін, өйткені ол сіздің ауызға бір тілім қант мақтасынан артық мағыналы немесе маңызды ештеңе жазбағаныңызды болжайды деп ойлаймын. Нәтижесінде, сыншылар кітапты оқымай-ақ белгілі бір жолмен әрекет етеді". Вайнер Ситтенфельдтің шолуын талдап, былай деп жазады: "Мен шежіре туралы неғұрлым көп ойлансам, әдебиет жазатын әйелдер мен "қыздар" әдебиеті жазатын әйелдер арасындағы ашудың күшейгенін көрсем, бұл жылдар бұрынғы ақылды мен әдемі ойындардың ересектерге арналған нұсқасына ұқсайды; кафетерийдегі орын үшін күрес пен өзіңнен нашар, жеңіл немесе ақымақ қыздарды мазақтау арқылы өзіңнің орныңды сенімді етуге тырысу". 2019 жылдың қарашасында Вайнер Брук Нельсонды, жергілікті газетте Сара Дессеннің жасөсперімдерге арналған романдары Абердиндегі Солтүстік мемлекеттік университетінің "Жалпы оқу" бағдарламасына сәйкес келмейтінін және оның орнына азаматтық құқық қорғаушы адвокат Брайан Стивенсонның "Мейірімділікпен" атты естеліктерін енгізуді ұсынғанын айтқан колледж студентіне қарсы қудалауға қатысты. Содан кейін жойылған твиттер сериясында Вайнер Нельсонның Дессенді Common Reads бағдарламасына қосуға қарсылығын "өшпенділік пен қатыгездік" деп сипаттады. Кейінірек Вайнер бұл пікірлеріне қатысты "өкініш білдірмеймін" деді. The Guardian, The Washington Post және Slate басылымдарында Вайнер өз әрекеттеріне өкінгендігі туралы хабарланды.
Weiner has been a vocal critic of what she sees as the male bias in the publishing industry and the media, alleging that books by male authors are better received than those written by women, that is, reviewed more often and more highly praised by critics. In 2010, she told The Huffington Post, "I think it's a very old and deep seated double standard that holds that when a man writes about family and feelings, it's literature with a capital L, but when a woman considers the same topics, it's romance, or a beach book – in short, it's something unworthy of a serious critic's attention. I think it's irrefutable that when it comes to picking favorites – those lucky few writers who get the double reviews AND the fawning magazine profile AND the back page essay space AND the op ed the Times tends to pick white guys." In a 2011 interview with The Wall Street Journal blog Speakeasy, she said, "There are gatekeepers who say chick lit doesn’t deserve attention but then they review Stephen King." When Jonathan Franzen's novel Freedom was published in 2010 to critical acclaim and extensive media coverage (including a cover story in TIME), Weiner criticized what she saw as the ensuing "overcoverage," igniting a debate over whether the media's adulation of Franzen was an example of entrenched sexism within the literary establishment. Though Weiner received some backlash from other female writers for her criticisms, a 2011 study by the organization VIDA bore out many of her claims, and Franzen himself, in an interview with The Daily Telegraph, agreed with her: "To a considerable extent, I agree. When a male writer simply writes adequately about family, his book gets reviewed seriously, because: 'Wow, a man has actually taken some interest in the emotional texture of daily life', whereas with a woman it’s liable to be labelled chick lit. There is a long standing gender imbalance in what goes into the canon, however you want to define the canon." As for the label "chick lit", Weiner has expressed ambivalence towards it, embracing the genre it stands for while criticizing its use as a pejorative term for commercial women's fiction. "I’m not crazy about the label," she has said, "because I think it comes with a built in assumption that you’ve written nothing more meaningful or substantial than a mouthful of cotton candy. As a result, critics react a certain way without ever reading the books." Weiner deconstructs Sittenfeld's review, writing, "The more I think about the review, the more I think about the increasingly angry divide between ladies who write literature and chicks who write chick lit, the more it seems like a grown up version of the smart versus pretty games of years ago; like so much jockeying for position in the cafeteria and mocking the girls who are nerdier/sluttier/stupider than you to make yourself feel more secure about your own place in the pecking order." In November 2019, Weiner participated in the harassment and abuse of Brooke Nelson, a college student who was mentioned in her local newspaper as saying she thought that author Sarah Dessen's YA novels were not suitable for the Common Read program run by Northern State University, Aberdeen, and that she had advocated for the inclusion of civil rights attorney Bryan Stevenson's memoir, Just Mercy, instead. In a series of since deleted tweets, Weiner described Nelson's opposition to Dessen's inclusion in the Common Reads program as "catty and cruel", She later stated that she had "zero regrets" regarding these remarks. The Guardian, the Washington Post, and Slate, Weiner reportedly regretted her actions.
Аяқ киімінде
In Her Shoes (2002) 2005 жылы Камерон Диаз, Тони Коллетт және Ширли Маклейн қатысқан толық метражды фильмге айналды. Ол бұл фильмде эпизодтық рөлде де ойнады.
In Her Shoes (2002) was made into a major motion picture in 2005 with Cameron Diaz, Toni Collette and Shirley MacLaine. She also made a cameo appearance in this film.
Грузия штаты
2008 жылы ABC Family телеарнасымен даму келісіміне қол қойғаннан кейін, Вайнер продюсер Джефф Гринштейнмен (Desperate Housewives) бірге жарты сағаттық комедиялық сериалдың пилоттық эпизодын жазды. Бастапқыда "The Great State of Georgia" деп аталған бұл сериалда Бродвей жұлдызы болу арманындағы толы бойлы жас әйел басты рөлде ойнады. 2010 жылы телеарна желі шоуды серияға қабылдады (кейін "Грузия штаты" деп аталды) және ол 2011 жылдың жазында 12 эпизодты эфирге шығарды. 16 қыркүйекте Вайнер Twitter арқылы шоудың жабылуын хабарлады.
After signing a development deal with ABC Family in 2008, Weiner wrote a pilot for a half hour sitcom with producer Jeff Greenstein (Desperate Housewives), originally called The Great State of Georgia and starring a plus sized young woman who aspires to be a Broadway star. In 2010, the network ordered the show to series (renamed State of Georgia), and it went on to air 12 episodes in the summer of 2011. On September 16, Weiner announced the show's cancellation via Twitter.
Теледидардағы рөлдері
Вайнер 2005 жылы «Тони Данза шоуында» теледе бірінші рет пайда болды, ал 2006 жылы қайтадан осы шоуға қатысты. 2016 жылы «Younger» сериалының «The Jade Crusade» атты эпизодында өзін-өзі сомдап, камео рөлде түсті.
Weiner made her TV debut on The Tony Danza Show in 2005, reappearing in 2006. She made a cameo appearance as herself in the Younger episode "The Jade Crusade" in 2016.
Жеке өмір
Вайнер 2001 жылғы қазанда адвокат Адам Бонинге үйленді. Олардың екі баласы бар және 2010 жылы ажырасты. 2016 жылдың 19 наурызында ол жазушы Билл Сайкенге тұрмысқа шықты.
Weiner married attorney Adam Bonin in October 2001. They have two children and separated in 2010. On March 19, 2016, she married writer Bill Syken.