Луи Теодор Гуви: Француз-неміс композиторының өмірі мен шығармашылығы
Théodore Gouvy
Луи Теодор Гуви – француз-неміс композиторы, 1819-98 ж. өмір сүрген. Саарбрюккенде туған, бельгиялық тегінен. Биографиясы, шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз-неміс композиторы Луи Теодор Гуви (3 шілде 1819 – 21 сәуір 1898) – француз-неміс композиторы.
French/German composer
Louis Théodore Gouvy (3 July 1819 – 21 April 1898) was a French/German composer.
Өмірбаян
Гуви француз тілінде сөйлейтін отбасында, Саар аймағындағы (қазіргі Саарбрюкен Шафбрюке, Германия) сол кездегі пруссиялық Гоффонтейн ауылында дүниеге келді. Отбасы бельгиялық тектен шыққан. Гувидің қарт атасы Пьер Лиеж қаласына жақын орналасқан Бельгияның Гоффонтейн ауылынан еді. 1753 жыл шамасында, Саарлуистің мэрі болып тұрғанда, ол өзінің темір зауытын "Гоффонтейн" деп атады. Бұл аймақ оның тууына дейін Пруссияның бақылауына өткендіктен, Теодор Гуви 32 жасқа дейін француз азаматтығын ала алмады. Сегіз жасында жеке репетитордан фортепиано сабақтарын бастады және Сарагеминде (Франция) білім алды, классикалық грек мәдениетіне және заманауи тілдерге қызығушылық танытты. Ол неміс және француз тілдерін ғана емес, сонымен қатар ағылшын және итальян тілдерін де білді. 1837 жылы ол заң оқу үшін Парижге кетті, пианист және композитор Анри Герцтің (1803–1888) шәкіртінен фортепиано сабақтарын жалғастырды және Адольф Адаммен жақын қарым-қатынас орнатты. Бұл Париж бен Берлинде музыкалық білімін одан әрі дамытуға әкелді. Париж консерваториясында музыкалық білім алу мүмкіншілігі болмағандықтан, ол жеке курстарға қатысты. Операдан гөрі аспаптық музыкаға бейім болған Гуви өмірінің соңғы үштен бір бөлігін Германияда өткізуді жөн көрді, онда оның еңбектері жоғары бағаланатынын сезінді. Ол толық оркестр үшін жиырма төрт шығарма жазды, оның ішінде тоғыз симфония, сондай-ақ увертюралар мен вариациялар бар. Гувидің шығармаларының үлкен бөлігін камералық музыка құрайды, оның ішінде дуэттік формадағы төрт соната, бес трио, он бір квартет, жеті квинтет, кең фортепиано репертуары, үрмелі аспаптар ансамблі үшін бірнеше ноталар, сондай-ақ көптеген әндер мен Лидерлер бар. Сонымен қатар, бес драмалық кантата бар: Aslega, Œdipe à Colone, Iphigénie en Tauride, Électre және Polyxène; екі опера: Le Cid және Mateo Falcone; және де бірнеше ірі діни шығармалар, оның ішінде Реквием, Стабат Матер, Мисса бревис және Голгофа кантатасы. Оның шығармаларының тізімін Франсуа Жозеф Фетис және Артур Пугин жасады. Оның шығармаларының маңызды бөлігі оның өмірлік кезеңінде жарияланбады. Қазір Теодор Гуви институтының басты мақсаты – оларды жариялау. Гуви 1894 жылы Антон Рубинштейннің қайтысынан кейін Париж көркем академиясына, ал 1895 жылы Берлиндегі Пруссия ғылым академиясына (König Preussische Akademie) сайланды. 1896 жылы ол "Құрмет легионының" кавалері атанды. Ол 1898 жылдың 21 сәуірінде Лейпцигте қайтыс болды.
Gouvy was born into a French speaking family in the village of Goffontaine, then a Prussian village in the Sarre region (now Saarbrücken Schafbrücke, Germany). The family was of Belgian descent. Gouvy's great grandfather Pierre came from Goffontaine, a Belgian village near Liège. Around 1753, being mayor of Saarlouis, he named his ironworks factory "Goffontaine". Because this region fell under Prussian control shortly before his birth, Théodore Gouvy could not attain French citizenship until the age of 32. He began piano lessons with a private tutor at the age of eight, and was educated in Sarreguemines (France), developing a keen interest in Classical Greek culture and in modern languages. He spoke not only German and French, but English and Italian as well. In 1837, he went to Paris to study law, continuing his piano lessons with a pupil of the pianist and composer Henri Herz (1803–1888) and became friendly with Adolphe Adam. This led to further music studies in Paris and Berlin. Unable to pursue music instruction at the Conservatoire de Paris, he took up private courses. Drawn toward instrumental music rather than opera, Gouvy chose to live the last third of his life almost entirely in Germany where he felt more appreciated. In particular, he wrote twenty four compositions for full orchestra, including nine symphonies, as well as overtures and variations. Chamber music comprises a large portion of Gouvy's work and accounts in particular for four sonatas in duet form, five trios, eleven quartets, seven quintets, an enormous piano repertoire, several scores for wind ensembles, as well as many melodies and Lieder. There are also five dramatic cantatas: Aslega, Œdipe à Colone, Iphigénie en Tauride, Électre, and Polyxène; two operas: Le Cid and Mateo Falcone; as well as some large religious works, including a Requiem, a Stabat Mater, a Missa brevis, and the cantata Golgotha. A list of his works was compiled by François Joseph Fétis and Arthur Pougin. An important portion of his compositions was not published during his lifetime. Publishing them is now the major aim of the Institut Théodore Gouvy. Gouvy was elected to the Académie des Beaux Arts in Paris in 1894 on the death of Anton Rubinstein, and to the Prussian Academy of Sciences (König Preussische Akademie) in Berlin in 1895. In 1896 he was named a Chevalier de la Légion d'honneur. He died in Leipzig on 21 April 1898.
Алғыс айту
Гуви екі мәдениеттің адамы болды, Франция мен Германия арасында бөлініп, олардан шабыт алып, өзінің ерекшеліктерін және күшін дамытты. Өмірінде белгілі бір дәрежеде танымал болғанымен, қайтыс болғаннан кейін ұмытқа кетті. Оның өміріндегі композициялары, әсіресе камералық музыкасы жоғары бағаланып, Франция емес, Германия, Австрия, Англия, Скандинавия және Ресей сияқты елдерде жиі орындалды. Гуви форманың шебері және аспаптық тембрді шебер қолдануы үшін жаһандық танылдыққа ие болды. Мендельсон мен Шуман оның үлгілері болды. Оның дерлік барлық шығармалары оның дарынды мелодист екенін көрсетеді. Гувидің музыкасын білген Иоганнес Брамс, Карл Рейнеке және Йозеф Йоахим сияқты көрнекті музыканттар оны жоғары бағалады. Гектор Берлиоз 1851 жылдың 13 сәуіріндегі Journal des débats журналында былай деп жазды: "[М. Гуви сияқты маңызды музыканттың Парижде әлі де жақсы танылмауы және көптеген масалардың тынымсыз шуымен жұртшылықты мазалауы, музыкалық дәстүріміздің ақыл-ойы мен әділдігіне сенетін қарапайым жандарды шатастырып, ашуландыруға жеткілікті]". Бірақ Берлиоздың жағымды пікірлері көп әсер етпеді, және Гувидің музыкасы 20 ғасырдың соңына дейін назарсыз қалды. 1994 жылы оның күшті "Dies irae" бөлігі бар "Реквиемі" Лотарингия филармониялық оркестрінің жетекшісімен қайта жаңғыртылды (оның жұмысын K617 лейблында жазылған CD-де шығарды). Стилистикалық тұрғыдан композиция Мендельсонға, Гуноға және Вердиге ұқсас, бірақ осы ықпалдарға қарамастан өзінің ерекшелігін сақтайды. Оның 6-шы симфониясы, сондай-ақ "Синфонетта" Op. 80 шығармасы Жак Мерсье жетекшілік еткен Deutsche Radio Philharmonie Saarbrucken Kaiserslautern оркестрімен CPO лейблында жазылды. Оның шығармалары екі жүзден астам композицияны, оның ішінде өмірінде жарық көрген 90 операны қамтиды, бірақ олардың көпшілігі әлі де назардан тыс қалып отыр.
Gouvy was a man of two cultures, divided between France and Germany, from which he drew his inspiration, his characteristics and his force. While to a certain extent he was known and recognised in his lifetime, he fell into obscurity following his death. During his lifetime, his compositions, and especially his chamber music, were held in high regard and often performed in countries like Germany, Austria, England, Scandinavia, and Russia, rather than France. Gouvy was universally acknowledged for being a master of form and for his deft sense of instrumental timbre. Mendelssohn and Schumann were his models. Virtually all of his works show that he was a gifted melodist. Musicians of the first rank such as Johannes Brahms, Carl Reinecke, and Joseph Joachim, who were familiar with Gouvy's music, held it in high regard. Hector Berlioz wrote in the Journal des débats of 13 April 1851: "[t]hat a musician of the importance of M. Gouvy is still not very well known in Paris, and that so many gnats bother the public with their tenacious buzzing, it is enough to confuse and inflame the naive spirits that still believe in the reason and the justice of our musical manners." But Berlioz's favourable reviews had little effect, and Gouvy's music continued to be neglected until the end of the 20th century. In 1994, his Requiem, with its vigorous Dies iræ, was revived by the Lorraine Philharmonic Orchestra under the direction of fr (who recorded a CD with the work, which appeared the K617 label). Stylistically the composition owes something to Mendelssohn, to Gounod, and to Verdi, but remains quietly original despite these influences. His Symphony No. 6, along with his Sinfonietta Op. 80, were recorded by Jacques Mercier leading the Deutsche Radio Philharmonie Saarbrucken Kaiserslautern, by CPO. Although his work comprises more than two hundred compositions, including 90 opuses published in his lifetime, it largely remains ignored.