Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық журналист (1892–1980)
American journalist (1892–1980)
Пол Бичер Бланшард (27 тамыз 1892 – 27 қаңтар 1980) – американдық жазушы, «The Nation» журналының редакторының орынбасары, заңгер, социалист, діни емес гуманист және 1949 жылдан бастап католицизмді ашық сынаған адам.
Paul Beecher Blanshard (August 27, 1892 – January 27, 1980) was an American author, assistant editor of The Nation magazine, lawyer, socialist, secular humanist, and from 1949 an outspoken critic of Catholicism.
Ерте өмір және білім
Пол мен оның егіз інісі Брэнд Фредериксбургте (Огайо штаты) дүниеге келді, онда олардың әкесі, Фрэнсис, қауымдық пастор болған. Пастор Бланшард пен оның әйелі Эмили Колтер канадалықтар еді. Олар Торонтоның солтүстігіндегі Онтарио штатының Уэстон қаласында тұрғанда орта мектепте танысқан. Екі егіз бір жасқа толғанда, анасы жарық шам ұстап, баспалдақтан құлап кетті. Оның киімдері өртеніп, күйік салдарынан бір күннен кейін қайтыс болды. Пастор Бланшард ұлдарын Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласына анасы, Орминда Адамс Бланшардқа, методист дін қызметкері Шем Бланшардтың жесіріне, күтімге әкелді. Фрэнсис оларды оның қамқорлығында қалдырып, Монтана штатының Хелена қаласындағы шіркеуде қысқа ғана уақытқа пасторлық қызмет атқарды. 1899 жылы төртеуі Огайо штатының Эдинбург қалашығына оңтүстікке көшіп барды. Фрэнсиске туберкулез диагнозы қойылғаннан кейін, оған Американың батысындағы құрғақ климатты іздеуге кеңес берілді. 1902 жылы пастор Бланшард анасымен және ұлдарымен қоштасты. Олар солтүстік-батысқа, Мичиган штатының Бей-Вью қаласына көшіп барды, ал ол жалғыз өзі Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласына көшіп, 1904 жылы шатырда жалғыз өзі қайтыс болды. Орминда Бланшард немерелерін методист шіркеуінен жылына 250 доллар зейнетақымен өсірді, ал ұлдар мейрамханада ыдыс жуды. Жақсы білім алу қажеттілігін түсінген отбасы 1908 жылы Детройтке көшіп келді, сонда ұлдар әйгілі Орталық орта мектепті бітіре алатын болды. Көп ұзамай екеуі де сыныптың алдыңғы қатарлы оқушылары болды, дебаттық үйірмеге қосылды, ал Брэнд сынып ақыны атанды. 1910 жылы Бланшард ағайындылары Мичиган университетіне түсті, онда штат тұрғындары үшін жылдық оқу ақысы бар болғаны 30 доллар болатын. Менің және Брэндтің дебаттар мен ораторлық өнерге бейімділігіміз табиғи еді, әрқайсымыз университеттің ораторлық сайысында бірден кейін бірі жеңіске жеттік. Сонымен қатар, біз әрқайсымыз жыл сайын жүзге жуық колледж қатысқан Ұлттық бейбітшілік ораторлық сайысында жеңімпаз атандық. Біз колледж кітапханасында өмір сүрдік, оның байлығына ләззаттандық, өзімізді жер бетіндегі бақыттылардың қатарына жатқызып, нәтижесінде сыныптың жоғарғы жағында болдық. 1913 жылы біз кіші курсқа өткенде Брэнд Оксфордқа Rhodes стипендиясын жеңіп алып, көп ұзамай Англияға кетті. Бұл мен үшін жақсы болды, өйткені енді мен өз күшіммен тұруға мәжбүр болдым, одан да көп адамдармен араласып, ашық және белсенді болдым. Осы колледж жылдары мен өзім туралы екі шешімге келдім. Мен социалист болам және христиан дінін уағыздауға кірісемін. Енді ойлап қарасам, бірінші шешімді қабылдау мен үшін табиғи болғандай көрінеді, бірақ екінші шешім менің өмірімдегі ең үлкен қателік еді.
Paul and his twin brother Brand were born in Fredericksburg, Ohio, where their father, Francis, was a Congregational minister. Reverend Blanshard and his wife, Emily Coulter Blanshard were Canadian. They met in high school while living in Weston, Ontario, immediately north of Toronto. When the twins were 12 months old, their mother fell down stairs holding a lighted oil lamp. Her clothing caught fire, and she died a day later of severe burns. Reverend Blanshard brought his sons to Grand Rapids, Michigan, for maternal care by his mother, Orminda Adams Blanshard, widow of Methodist clergyman Shem Blanshard. Francis left them in her care, briefly to pastor a church in Helena, Montana. In 1899 the four moved south to Edinburg Township, Ohio. Upon being diagnosed with tuberculosis, Francis was advised to seek the drier climate of the American West. In 1902, Reverend Blanshard bade his mother and sons goodbye. They moved northwest to Bay View, Michigan, and he moved alone to Albuquerque, New Mexico, where, in 1904, he died, alone in a tent. Orminda Blanshard raised her grandsons on an annual pension of $250 from the Methodist church while the boys washed dishes at a restaurant. Realizing their need for good education, the family relocated to Detroit in 1908 so the boys could graduate from the well known Central High School. Soon both were at the top of their class, joined the debating team, and Brand was made class Poet. In 1910 the Blanshard brothers entered the University of Michigan, whose annual tuition was only $30 for state residents. It was natural that Brand and I should go in for debating and oratory, and each of us won the university's oratorical contest in successive years. Further, we each won in successive years the National Peace Oratorical Contest in which almost one hundred colleges participated. – We almost lived in the college library and reveled in its riches, counting ourselves among the blessed of the earth and coming out somewhere near the top of our class as a result. When we were juniors in 1913, Brand won a Rhodes Scholarship to Oxford and soon left for England. Perhaps that was good for me because I was now compelled to stand on my own, becoming much more sociable, outgoing and aggressive. During those college years I arrived at two decisions about myself. I would be a socialist and I would enter the Christian ministry. In retrospect, the first decision seems entirely natural, but the second decision was the worst blunder of my life.
Семинария, социализм, соғыс және жолдан таюшылық
1914 жылы Мичиган университетін бітіргеннен кейін Бланшард Гарвард діни мектебіне түсті. Ол 19 жыл бойы мүше болып келген Социалистік партияға қосылды. Бланшард зерттеулерін "сөзбен алдау" деп бағалады және "Бұл мекемені Марк Твен теологиялық зират деп атаған болар еді" деп сарказммен айтты. Ол Бостон Социалистік партиясына қосылды және кейде жергілікті ереуілдерге дін қызметкері ретінде агитация жасау үшін жіберілді. Осы бейресми жағдайларда ол Никола Сакко және Бартоломео Ванцеттимен танысты. Бланшард алғашқы уағыздау тәжірибесін Киелі кітаптан гөрі Бернард Шоуға көбірек сүйенгенін айтты. Фи Бета Каппаға қабылдау рәсімінде әліпбилік тәртіппен отырғанда, Полдің сол жағында Джулия Свит Андерсон болды. Романтикалық қарым-қатынас пен әдеттегі құдаланудан кейін ерекше "Революционерлердің неке тойы" болды. Гарвард діни мектебінде оқып жүргенде христиандық рәсімнен бас тартуы болашаққа қатысты белгі болды. Олар бұл туралы "өмірлік сақтандыру полисінің орнына, некеге қатысты мерзімдік сақтандыру" деп әзілдеді. 1916 жылы Конгрегациялық шіркеу Пол мен Джулия Бланшардты кемемен Флорида штатының Тампа қаласына жіберді, онда бөлінген қауым түрлі нәсілдік ғибадат қызметтерін өткізіп, жергілікті халықты ашуландырды. Пол Бланшард діни қызметке бекітілу рәсімінде кандидаттың лайықты екеніне көз жеткізілгеннен кейін ғана тағайындалды. Менің лайықсыз екенімде күмән жоқ, бірақ ашық тыңдауда маған оның лайықсыз екенін аңғартатын сұрақтар қойылған жоқ. Ешкім менің Құдайдың анасының бойда тууына сенетінін сұрамады, мен сенбедім, не Исаның денесімен қайта тірілгеніне, мен сенбедім, не Исаның толыққанды ерекшелігіне, мен сенбедім. Оның орнына, министрлер маған теология мен шіркеу тарихы бойынша бірнеше сұрақтар қойды, мен оларға дұрыс жауап бердім және діни білімділікте лайықты деңгейді көрсеттім. Рәсімнің соңында тізе бүгіп, қол қою арқылы, Пауыл Бланшард діни қызметкер атанғанда, менде ішкі шиеленіс пен қайшылық сезімі болды, мен тұрып, былай дедім: Мырзалар, мен сіздің моральдық ұмтылыстарыңызбен келісемін және шіркеуді моральдық талқылау орталығы ретінде жақсы көремін, бірақ мен сіздер ойлағаннан гөрі еретикпін және мен сіздердің тобыңызға жатпаймын. Осы ойларға қарамастан, Бланшард кейін Юнион теологиялық семинариясында діни білімін аяқтады. 1916-1917 жылдары Тампадағы уағыз орнында Бланшард АҚШ-тың Ұлы соғысқа қатысуына қарсы уағыз айтты. 1917 жылдың сәуір айында Американың соғысқа қатысуы оның пікірін басаңдатпады, жақын арада Тампаның күнделікті газеті оның туралы: "біз сатқындыққа жол бермейміз" деп жазды. Жаңа өсиетті мұқият, баяу қайта оқығаннан кейін Бланшард өзінің христиан емес екенін түсінді, шіркеуінен кетіп, діннен безді және Нью-Йорк қаласына көшіп кетті. Ол табиғаты мен мінезі бойынша реформатор және жамандықты әшкерелеуші болды. Бланшард заң бойынша білім алуды шешті, көп бөлігін кешкі мектепте оқып, 1937 жылы Бруклин заң мектебін бітірді. Ол Гуманистік манифестке қол қойғандардың бірі болды. 1933 жылы SLID алдында сөйлеген сөзінде Бланшард "Социалопия" үшін өзінің көзқарасын былай баяндады: "Халықаралық үкімет, халықаралық тілде сөйлейді, барлық соғыс кемелерін, ұшақтарды, оқ-дәрілерді және валютаны бақылайды. АҚШ-та штаттардың шекаралары жойылып, Президент пен Конгресс ұлттық социалистік жоспарлау кеңесімен алмастырылатын болады".
Following graduation from Michigan in 1914, Blanshard enrolled in Harvard Divinity School. Prior to entry, he joined the Socialist Party, of which he remained a member for 19 years. Blanshard found his studies replete with "verbal evasion" and wryly observed that "This institution was what Mark Twain would have called a theological cemetery". He joined the Boston Socialist Party and sometimes was dispatched to local strikes as a clerical agitator. Under these casual arrangements he met both Nicola Sacco and Bartolomeo Vanzetti. Blanshard described his early preaching experience as relying more upon Bernard Shaw than the Bible. Seated alphabetically for inauguration into Phi Beta Kappa, to Paul's left was Julia Sweet Anderson. A romance and normal courtship was followed by an unusual "Marriage Ceremony for Revolutionists". The eschewing of a Christian ceremony while still at Harvard Divinity School was a portent. The couple humorously described this as "term insurance for our marriage instead of a straight life policy". In 1916, the Congregational church dispatched Paul and Julia Blanshard by ship to Tampa, Florida where a breakaway congregation was conducting interracial worship services and angering the community. Paul Blanshard was ordained in a ceremony which first must conclude that the candidate is fit. There is no doubt that I was unfit, but when I was examined in an open hearing the ministers failed to ask those questions that would have exposed my unfitness. No one asked me if I believed in the Virgin birthI did notor in the bodily resurrection of JesusI did notor in the complete uniqueness of JesusI did not. Instead, the ministers happened to ask me several questions on theology and church history, which I answered correctly and with an adequate display of ecclesiastical learning. As I knelt at the end of the proceedings to become, by the laying on of hands, the Reverend Paul Blanshard, I had such an inner sense of tension and conflict that I almost stood up and said: Look here, gentlemen, I agree with your moral aspirations and I love the concept of the church as a center for moral discussion, but I am much more of a heretic than you think, and I really don't belong with your bunch at all. Those thoughts notwithstanding, Blanshard later finalized a divinity degree at Union Theological Seminary. From his Tampa pulpit, 1916–1917, Blanshard preached against US entrance into the Great War. American entry in April 1917 did not stifle his opinion and soon a Tampa daily printed of him: "we do not condone treason". After a careful, slow, rereading of the New Testament Blanshard decided he was not a Christian believer, resigned his church, became an apostate, and moved to New York City. By nature and personality he was a reformer and muckraker. Blanshard decided to pursue credentials in Law, completing much of his studies in night school, and graduating LLB in 1937 from Brooklyn Law School. He was one of the signers of the Humanist Manifesto. In a speech to the SLID in 1933, Blanshard laid out his vision for 'Socialopia': "An international government, speaking an international language would control all battleships, airplanes, munitions and currency. In the U. S. state lines would vanish and the President and Congress would be replaced by a national Socialist planning board."
Мемлекеттік қызмет
1934 жылы қала әкімі Фиорелло Ла Гардия Бланшарды Нью-Йорк қалалық тергеу және есеп департаментінің басшысы етіп тағайындады. Бланшардтың парақорлық пен сыбайлас жемқорлықты әшкерелеуі ұлттық назар аударды. Бланшард кеңсеге қалалық істер комитетінің бұрынғы әріптестері (Генри Дж. Роснер, Е. Майкл Уайт және Беатрис Майер), сондай-ақ достары Уилл Маслоу (кейін Американдық еврей конгресінің атқарушы директоры) және Луис Е. Явнер (кейін Ла Гардияның тергеу комиссары) шақырылды. Бұл жұмыстар Нью-Йорк архиепископтығының билік саясатындағы күрделі рөлін білмей мүмкін болмас еді. Шіркеу мен мемлекеттің араласуы және олардың арасындағы күрес оның қызығушылығын оятты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Бланшард 50 жасқа толған болатын, ол Вашингтон мен Кариб аймағында Мемлекеттік департаментте қызметкер болып жұмыс істеді. Атеист ретінде ол осы ортада діннің рөлін жалпы түрде байқады, бірақ Рим-католик шіркеуінің ерекшеліктері мен ықпалына көбірек назар аудара бастады. Бланшард «The Nation» журналының редакторы болды және 1950 жылдары осы журналдың Өзбекстандағы арнайы тілшісі ретінде жұмыс істеді. Ол «Америкалық бостандық және католик билігі» атты еңбегімен танымал, онда ол қасиетті таққа оның қауіпті, қуатты, шетелдік және демократиялық емес институт екендігіне қатысты шабуыл жасады. 1960 жылы ол Хьюстон министрлер конференциясына шақырылып, католик президенттікке үміткер сенатор Джон Ф. Кеннедиді тексеруге жетекшілік етті. Кеннеди Бланшардтың онда болады деп болжады және дайындық үшін 1958 жылғы «Америкалық бостандық және католик билігі» еңбегінің екінші басылымын зерттеді. Бланшард Хьюстонға бармады. Өзінің өмірбаяндық еңбегінде Бланшард Джон Ф. Кеннедиге деген құрметі мен беделін білдірді. Президент Кеннединің қызметке кірісу салтанатынан бір апта өткен соң Бланшард Вашингтондағы Конституция залында үш мың адамға католик президенті тақырыбында сөз сөйледі. Бланшард содан кейін Шіркеу мен мемлекеттің бөлінуі үшін біріккен протестанттар мен басқалардың өкілі болды, қазір Америкалықтар шіркеу мен мемлекеттің бөлінуі үшін біріккені ретінде танылады. Оның сөзінің мәтіні буклет түрінде жарияланды, ал сөздің аудиожазбасы Уитон колледжінде сақталады. Бірнеше аптадан кейін, Кеннеди білім беруге федералдық көмек мәселесі бойынша діни дауға тап болғанда, ол Бланшардтан кеңес сұрады.
Mayor Fiorello La Guardia appointed Blanshard head of the New York City Department of Investigations and Accounts in 1934. Blanshard's exposures of graft and corruption attracted national attention. Blanshard staffed the office with former associates of the City Affairs Committee (Henry J. Rosner, E. Michael White, and Beatrice Mayer), and friends Will Maslow (later Executive Director of the American Jewish Congress) and Louis E. Yavner (later La Guardia's Commissioner of Investigation). These efforts were not possible without learning the complex role in power politics played by the Archdiocese of New York. The admixture of and contests of church and state provoked his curiosity. Fifty years old by the onset of World War II, Blanshard served the State Department as an official in Washington and the Caribbean. As an atheist, he observed the role of religion in these settings generally, but began to focus more upon the specifics and the influence of the Roman Catholic Church. Blanshard was an associate editor of The Nation and served during the 1950s as that magazine's special correspondent in Uzbekistan. He is noted for writing American Freedom and Catholic Power, which attacked the Holy See on grounds that it was a dangerous, powerful, foreign and undemocratic institution. In 1960, he was invited to attend the famous Houston Ministers Conference and spearhead the questioning of Catholic Presidential candidate Senator John F. Kennedy. Kennedy presumed that Blanshard would be there and studied the 1958 second edition of American Freedom and Catholic Power in preparation. Blanshard did not go to Houston. In his autobiography Blanshard explained his respect and admiration for John F. Kennedy. One week after the inauguration of President Kennedy, Blanshard spoke to a crowd of three thousand at Constitution Hall in Washington on the subject of a Catholic President. Blanshard then represented Protestants and Others United for Separation of Church and State, now called Americans United for Separation of Church and State. The text of that speech was published in pamphlet form, and a speech audiotape is retained by Wheaton College. Some weeks later, when Kennedy was facing a religious battle over federal aid to education, he reached out to Blanshard for guidance.