Эверетт М. Арнольд: Алтын ғасырдың комикс жариялампасы
Everett M. Arnold
Эверет Арнольд – американдық баспагер, «Алтын ғасыр» комикстерінде маңызды рөл атқарған «Quality Comics» құрылтайшысы. «The Spirit» комиксіне де үлкен үлес қосыпты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық баспагер Эверетт М. Арнольд (20 мамыр 1899 – 1974 желтоқсан), сонымен қатар, «Жылдам Арнольд» деп те аталады, американдық баспагер және комикс индустриясының ерте кәсіпкері. Оның Quality Comics компаниясы 1930 және 1940 жылдары, жанкүйерлер мен тарихшылар «Комикстердің Алтын ғасыры» деп атайтын кезеңде комикстер шығарды. Ол сонымен қатар Уилл Эйснердің «Рух» газеттік қосымшасының комикс сериясының жарық көруіне ықпал еткен баспалық келісімге де белсенді қатысты.
American publisher
Everett M. Arnold (May 20, 1899 – December 1974), also known as Busy Arnold, was an American publisher and an early comic book entrepreneur whose company Quality Comics published during the 1930s and 1940s period fans and historians call the Golden Age of Comic Books. He was also instrumental in the publishing arrangement that led to Will Eisner's newspaper Sunday supplement comics series The Spirit.
Ерте өмір және мансап
Род-Айленд штатында өскен ол, сабақта көп сөйлейтін әдеті үшін мұғалімдерден "әрекетке құмар" деген ескерту алды, ал сыныптастарынан "Жылдам" деген лақап атқа ие болды. Ол баспа машиналарын өндіретін R. Hoe and Company компаниясында жұмысқа орналасты. Ол жерде ол баспа машиналарын Коннектикут штатының Уотербери қаласындағы Eastern Color Printing (кейіннен алғашқы американдық комикс кітабын – Famous Funnies #1, 1934 жылғы мамырды жариялаған) және Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы McClure Syndicate компаниясына сатты. Олар National Allied компаниясының тапсырыстарынан алынған материалдарды пайдаланып, The Comics Magazine журналының тұңғыш нөмірін жариялады (1936 жылғы мамыр). Бастапқы материалдар (Famous Funnies басып шығарған түсті комикстердің қайта басылымдарынан өзгеше) арасында Доктор Оккульттен жасалған Dr. Mystic the Occult Detective (кейіннен газеттерде жарық көрген Mr. Mystic-тен ешқандай қатысы жоқ) кірді, оның авторлары болашақ Суперменнің жасаушылары Джерри Сигел және Джо Шустер болды. Басқа тақырыптар: Funny Pages, Funny Picture Stories, Detective Picture Stories және Keen Detective Funnies. Огайо штатының Кливленд қаласындағы Cleveland News газетінің баспашысы Дэниел Р. Ханна аға журналдың ішкі бөлігін басып шығарды, ал Кливлендтің Penton Press баспасы мұқабаларын басып, оларды байлап, жеткізіп беруді ұйымдастырды. Бірақ компания үш газет синдикатымен бірлесіп Centaur Publications болып дамыды: McNaught Syndicate, Frank J. Markey Syndicate және Айова штатының Register and Tribune Syndicate. Оның алғашқы кеңсесі Манхэттендегі Лексингтон авенюінің 389-шы үйінде орналасқан. 1954 жылғы федералдық құжатта Эверетт М. және Клэр С. Арнольдқа тиесілі Quality Romance Group компаниясының Нью-Йорк қаласындағы 347 Мэдисон авенюісіндегі кеңсесі екі тақырыпты Arnold Publications, Inc., екі тақырыпты Comic Favorites, Inc. және 14 тақырыпты Comic Magazines, Inc. ретінде жариялағаны көрсетілген.
Growing up in Rhode Island, where his habit of talking in class earned him the admonishment "busybody" from teachers, and the subsequent nickname "Busy" from classmates, He found work with the printing press manufacturer R. Hoe and Company, There he sold presses to Waterbury, Connecticut's Eastern Color Printing (future publisher of the first American comic book, Famous Funnies #1, May 1934), and to the McClure Syndicate in Baltimore, Maryland. The duo published the premiere issue of The Comics Magazine (May 1936), using inventory content from National Allied's submissions. The original features (as opposed to color comic strip reprints, as Famous Funnies published) included the Doctor Occult spin off Dr. Mystic the Occult Detective (unrelated to the Mr. Mystic that later ran in newspapers), by future Superman creators Jerry Siegel and Joe Shuster. Other titles included Funny Pages, Funny Picture Stories, Detective Picture Stories and Keen Detective Funnies. Daniel R. Hanna Sr., publisher of Ohio's Cleveland News, printed the interiors, with Cleveland's Penton Press printing the covers and handling binding and shipping. But the company — which would evolve into Centaur Publications in collaboration with three newspaper syndicates: the McNaught Syndicate, the Frank J. Markey Syndicate, and Iowa's Register and Tribune Syndicate. His first office was at 389 Lexington Avenue in Manhattan. A 1954 federal document noted that the Quality Romance Group, owned by Everett M. and Claire C. Arnold, with an office at 347 Madison Avenue, in New York City, published two titles as Arnold Publications, Inc., two titles as Comic Favorites, Inc., and 14 titles as Comic Magazines, Inc.
Рух
1939 жылдың соңында Арнольд екі шамамен бір уақытта болған оқиғаны ұйымдастырды. Біріншіден, ол Уилл Эйснерге “Quality Comics” суретшілер тобына қосылу туралы ұсыныс жасады. Эйснер күрделі келісімге келді, ол “Мен оны серіктес деп есептедім, ал ол мені қызметкер деп ойлады” деп еске алды. Нақты бизнес егжей-тегжейіне қарамастан, “Эйснер мен Игердің серіктестігі таратылды, Игер серіктесінің ұйымдағы үлесін сатып алды” деп жазды тарихшы Джим Стеранко, ол 1970 жылдардың басында Эйснер мен Арнольдтың екеуімен де сұхбаттасқан. “Айснер сауда келісімінде дүкеннің негізгі қызметкерлерін алып кетті: Вискарди (сондай-ақ Ник Карди деп белгілі), [Лу] Файн, Боб Пауэлл, Чак Куидера және басқалар”. Екіншіден, Арнольд жексенбілік қосымша комикс бөлімін құру ниетімен газеттерге кеңейтуді зерттеді. Ол “Quality Comics” мүмкіндіктерінен тұратын үлгілік материалды жинап, “Greater Buffalo Press” вице-президенті болған кезінен таныс редакторлармен байланысқа түсті. “The Washington Star” газетінің редакторы Джордж Бреннердің “Сағатын” ұнатып, бірақ Бреннердің суретін емес, Лу Файнның жолағына жақсы көзқарас білдірді. Арнольд, мұқият Файнның баяулығы және мерзімдерді сақтау қабілетіне алаңдап, бұл Эйснердің жұмысы деп мәлімдеді. Арнольд пен Эйснер бұрыннан жаңа жобаны талқылап жатыр, ол “The Spirit” атты туындыға айналатын еді. Эйснер 1979 жылы еске алды: “39 жылдың соңында, Рождествоға дейін, ‘Busy’ маған келіп, жексенбілік газеттер осы комикс бумасын қалай енгізудің жолын іздеп жүргенін айтты”. 2004 жылғы сұхбатында ол сол кездесу туралы былай түсіндірді:
In late 1939, Arnold orchestrated two roughly concurrent events. First, he made Will Eisner an offer to join Quality Comics' art staff. Eisner agreed to a complicated arrangement in which, Eisner recalled, "I regarded him as a partner and he thought of me as an employee". Whatever the specific business details, "The Eisner Iger amalgam was dissolved, Iger buying out his partner's share of the organization", wrote historian Jim Steranko, who interviewed both Eisner and Arnold in the early 1970s. "In the bargain, Eisner took the shop's key men with him: Viscardi [also known as Nick Cardy], [Lou] Fine, Bob Powell, Chuck Cuidera, and others." Second, Arnold explored an expansion into newspapers, with the idea of a Sunday supplement comic book section. Compiling a presentation piece with existing Quality Comics features, he contacted editors he knew from when he was vice president of Greater Buffalo Press. An editor of The Washington Star liked George Brenner's "The Clock", but not Brenner's art, and was favorably disposed toward a Lou Fine strip. Arnold, concerned over the meticulous Fine's slowness and his ability to meet deadlines, claimed it was Eisner's work. Arnold and Eisner had already been discussing a new feature, which would evolve into The Spirit. In "late '39, just before Christmas time, 'Busy' came to me and said that the Sunday newspapers were looking for a way of getting into this comic book boom", Eisner recalled in 1979. In a 2004 interview, he elaborated on that meeting:
“Busy” мені бір күні түскі асқа шақырды және мені Генри Мартинмен таныстырды [, Des Moines Register and Tribune Syndicate сату менеджері, ол былай деді: “Бұл елдегі газеттер, әсіресе жексенбілік газеттер, комикс кітаптарымен бәсекелесуді қалайды және олар газеттерге комикс кітаптарын қосуды қалайды”. Мартин менің солай істей алатынымды сұрады. Бұл менің Eisner & Iger-ден кетуім керек еді, ол ақша тауып жатқан еді; сол кезде біз өте табысты болдық және бәрі жақсы жүріп жатты. Қиын шешім. Дегенмен, мен жексенбілік комикспен айналысуға келістім және біз келісімді талқылай бастадық, ол сол кездегі “Комикс бөлімі” деп аталған серіктестік болатын. Сонымен қатар, мен Арнольдпен бірлесіп тағы екі журнал шығаратын едім”. Эйснер Синдикатпен келісім шарт жасасты, онда Арнольд “The Spirit” авторлық құқығына ие болады, бірақ “Менің ‘Busy’ Арнольдпен жасасқан келісім-шартыма жазылған және бұл келісім-шарт бүгін де менің авторлық құқығымның негізі болып табылады – Арнольд бұл менің меншігім деп келісті. Олар егер біз қандай да бір жолмен бөлініп кетсек, мүлік сол күні маған қайтарылады деп келісті. Менің адвокатым ‘Busy’ Арнольд пен оның отбасына барды, және олардың барлығы меншік құқығы мәселесін қарастырмауға келісетін босату туралы келісімге қол қойды”. Осы уақытта өзінің қайырымдылық әрекеттерінің ішінде, бай түлек Арнольд колледж футболшысы Джо Патерноның Браун университетіндегі оқу ақысын төледі, ол 1946 жылдан 1950 жылға дейін оқыды, содан кейін Пенн штаты университетінің футбол жаттықтырушысы атанды. 1950 жылдары Quality Comics супергеройлерден аулақ жүретін, жанрлардың кең ауқымына қарай комикстер трендіне ілесті. Бұл бір ғана қорқынышты атауды, “Web of Evil” атты комиксті қамтыды, бұл Арнольдтың басқа да адал компаниясын, басқа көптеген комикс баспалары сияқты, жасөспірімдер арасындағы жаман мінез-құлыққа себеп болатын фактор ретінде қарастырды, бұл доктор Фредрик Вертамның “Бәласыздарды азғыру” кітабында және сенатор Эстес Кефаувер басқарған Конгресс тыңдауларында айтылды. Уақыт өте келе қызметкерлерінің жеке кетіп қалуымен бірге Арнольд 1956 жылы компаниясын жабып, оның көптеген мүліктерін DC Comics-ке сатты.
"Busy" invited me up for lunch one day and introduced me to Henry Martin[, sales manager of the Des Moines Register and Tribune Syndicate, who said, "The newspapers in this country, particularly the Sunday papers, are looking to compete with comics books, and they would like to get a comic book insert into the newspapers". Martin asked if I could do it. It meant that I'd have to leave Eisner & Iger [which] was making money; we were very profitable at that time and things were going very well. A hard decision. Anyway, I agreed to do the Sunday comic book and we started discussing the deal[, which] was that we'd be partners in the 'Comic Book Section', as they called it at that time. And also, I would produce two other magazines in partnership with Arnold. Eisner negotiated an agreement with the syndicate in which Arnold would copyright The Spirit, but, "Written down in the contract I had with 'Busy' Arnold — and this contract exists today as the basis for my copyright ownership — Arnold agreed that it was my property. They agreed that if we had a split up in any way, the property would revert to me on that day that happened. My attorney went to 'Busy' Arnold and his family, and they all signed a release agreeing that would not pursue the question of ownership". Among his philanthropic efforts around this time, wealthy alumnus Arnold paid the Brown University tuition of college football player Joe Paterno, who attended from 1946 to 1950 before going on to become the College Football Hall of Fame coach of Penn State University. During the 1950s, Quality Comics followed the prevailing comics trends away from superheroes to a wide range of genres. This included a single horror title, Web of Evil, that nonetheless made Arnold's otherwise wholesome company a target, like many other comics publishers, as a supposed factor in juvenile delinquency, as charged by Dr. Fredric Wertham's book Seduction of the Innocent and Congressional hearings led by Senator Estes Kefauver. Together with his staff's individual departures as time went on, Arnold in 1956 closed his company, selling most of its properties to DC Comics.
Журналдар
Ол Альфред Гренет редакциялаған "Arnold Magazines, Inc." баспасын құрды, редакциясы Манхэттендегі Лексингтон даңғылының 303-үйінде орналасқан. Оның басылымдарының көбі 35 центтік журналдар болды, олардың ішінде Джон Д. Макдональд пен Уильям Кэмпбелл Голттың әңгімелерін жариялаған "Қылмыс детективтерінің әңгімелері" журналы бар. Кейіннен ол "Қилерлердің құпия әңгімелері" журналына айналды. Оның туыс басылымдарының арасында қылмыс және әділет детективтік әңгімелер журналы (оның құрамында Г. Т. Флеминг Робертс, Роберт Сидни Боуэн, Харлан Эллисон және Эдвард Д. Хох сияқты жазушылар болды) және "Үрейлі детективтік әңгімелер" журналы бар, олардың әрқайсысы 1956 жылдан 1957 жылдың наурызына дейін төрт нөмір шығарды. "Blazing Guns" батыстық журналы сол кезде кем дегенде үш нөмір шығарды, сондай-ақ "Classic Photography" журналы да шықты, ол (қазіргі стандарттармен салыстырғанда) фото техникасы туралы зиянсыз мақалалармен қатар, жалаңаш және жартылай жалаңаш әйелдердің суреттерін де қамтыды; 3-нөмірінде (1957 жылдың көктемі) мұқабасында Банни Йегер суреті болды. 1956 жылдың күзіндегі нөмірлер пошта қызметкерлері тарапынан "әдепсіз" деп танылды және стандартты журналдық тарифтерге жарамайтын болып шешілді. Ол кезде 60 жасқа жуып қалған Арнольд Флорида штатына көшіп кетті. 1974 жылы қайтыс болған кезде ол Флорида штатының Неаполь қаласында тұрды.
He started Arnold Magazines, Inc., edited by Alfred Grenet, with editorial offices at 303 Lexington Avenue in Manhattan. Mostly 35 cent digests, his publications included Homicide Detective Story Magazine, which ran stories by John D. MacDonald and William Campbell Gault. It later became Killers Mystery Story Magazine. Among its sister publications were Crime and Justice Detective Story Magazine (which included writers G. T. Fleming Roberts, Robert Sidney Bowen, Harlan Ellison and Edward D. Hoch) and Terror Detective Story Magazine, each of which ran four issues from 1956 through March 1957. Blazing Guns, a Western digest, ran at least three issues during that time, as did Classic Photography, an innocuous (by modern standards) magazine of photo techniques plus shots of nude and semi nude women; issue #3 (Spring 1957) featured Bunny Yeager on the cover. The Autumn and Fall 1956 issues were deemed "obscene" by the Post Office, and not applicable for second class (standard magazine) mailing rates. Arnold, by then in his late 60s, moved to Florida. He was living in Naples, Florida, at the time of his death in 1974.