Скауттардың қағидалары мен сертінің тарихы

Кіріспе

Бала скауттардың анты немесе уәдесі – скауттар қозғалысының қағидалар жиынтығы. 1908 жылы «Балаларға арналған скауттар» кітабы жарық көргеннен бері, әлемнің барлық скауттары мен жетекшілері скауттық уәде немесе ант қабылдап, қозғалыстың идеалдарын іске асыруға міндеттенді және скаут заңына бас иді. Уәде мен заңның мәтіні уақыт өте келе және скаут ұйымдары арасында әртүрлі болған.

Тарих

Скаут заңдарының бастауы Солтүстік Америка мен Ұлыбританиядағы жастардың ашық ауадағы бағдарламаларының параллель және тығыз байланысты дамуынан туындайды. «Балалар үшін скаутинг» кітабын жазғанда генерал Баден-Пауэлл 1902 жылы Канада мен АҚШ-та «Вудкрафт үндістерін» құрған және кейіннен скаутингті Солтүстік Америкаға таратуда маңызды рөл атқарған Эрнест Томпсон Сетонның еңбектерінен шабыт алды. 1904 жылы Сетонның ынталандыруымен Баден-Пауэлл Англияда өз скауттарын құра бастады. Сетонның 1907 жылғы «Вудкрафт нұсқаулығындағы» («The Birch Bark Roll») заңдары скаут заңымен тікелей байланысты емес, көбінесе «Бүлік көтерме», «Жабайы от жағалма» сияқты практикалық талаптардың тізімі болды, бұл болашақ скауттардың жоғары идеалдарынан ерекшеленеді. Дегенмен, осы бастапқы форма кодтар жиынтығының идеясының бастауы болды. Қазіргі түріне ұқсас алғашқы тізім 1908 жылы Баден-Пауэллдің «Балалар үшін скаутинг» кітабында пайда болды. Осы уақытқа дейін Сетон мен Баден-Пауэллдің бүкіл әлемдегі скаутинг бағдарламаларына ортақ тоғыз негізгі қағиданы әзірлеуде қаншалықты ынтымақтасқандығы әлі анық емес. Америкалық скауттардың 1910 жылғы нұсқасы 1908 жылғы алғашқы тоғыз британдық қағидамен дерлік бірдей болды, ал BSA-ның «Балалар үшін нұсқаулық» (1911) кітабы Сетонның «Балалар үшін скаутинг» және оның жеке «Вудкрафт нұсқаулықтарының» қосындысы ретінде осы тоғыз қағиданы пайдаланды. 1912 жылы Сетонның «Вудкрафт кітабы» 1911 жылғы АҚШ Скаут заңының толық 12 қағидалық тізімін, тек кері ретпен қолдана отырып, американдық үндістердің қасиеттерін зерттеді, бұл екі қолжазбаның параллель дамуын көрсетеді. Сол сияқты, Сетонның кейінірек жасаған 12 қағидалық «Вудкрафт заңы» қазіргі АҚШ Скаут заңына әлдеқайда жақын және одан да толық болды (мысалы, «Төрттік от» және «Ормандық әңгімелердегі оттың құмға суреттелуі» еңбектерінде). Осы кезеңде Британ аралдары мен отарларындағы скаутинг бағдарламалары Сетонның 11-қағидасына ұқсас рухани және дене тазалығына қатысты 10-шы қағиданы қосты. АҚШ-тың түпнұсқалық нұсқаулығында, британдық нұсқаға сүйене отырып, негізін қалаушылар скаут заңын жапон самурайларының Бушидо кодексінен (Баден-Пауэлл мен Сетон), американдық үндістердің ар-ұяты заңдарынан (Сетон), еуропалық рыцарлардың мінез кодексінен (Баден-Пауэлл) және Баден-Пауэллпен соғысқан зулу жауынгерлерінен (Баден-Пауэлл) алған шабыттандырды.

The origin of the Scout Law derives from the parallel and closely connected development of the North American and British youth outdoor programs. When writing Scouting for Boys, General Baden Powell drew inspiration from the work of Ernest Thompson Seton, who had founded the Woodcraft Indians in Canada and the U. S. in 1902, and who later was instrumental in spreading Scouting throughout North America. Based on encouragement from Seton in 1904, Baden Powell began forming his Boy Scouts in England. Seton's laws in his 1907 Woodcraft guide (The Birch Bark Roll) seem unrelated to the Scout Law, being more a list of practical injunctions e. g., "Don't rebel," "Don't kindle a wild fire," etc.) than the affirmative, high minded ideals of the eventual Scouting version. Still, this primitive form was the source of the idea of a set of codes. The first list resembling the current form appeared in Baden Powell's 1908 Scouting for Boys. So far, it is unclear to what degree Seton and Baden Powell collaborated in developing the nine essential points common to nearly all worldwide scouting programs. The Boy Scouts of America's 1910 version was virtually identical to the original nine British points of 1908, and the BSA's Handbook for Boys (1911), Seton's admixture of Scouting for Boys and his own Woodcraft guides, uses these nine. By 1912 Seton's The Book of Woodcraft studied the qualities of Native American Indians using a list identical to the full 12 points of the 1911 U. S. Scout Law, only in reverse order, indicating the parallel development of the two manuscripts. Similarly, Seton's formulation years later of a 12 point Woodcraft law was much closer to the current U. S. Scout Law and even more elaborate (cf. his Fourfold Fire and Sandpainting of the Fire in Woodland Tales). Somewhere during this period, Scouting programs in the British Isles and colonies added a 10th point regarding spiritual and bodily cleanliness similar to Seton's 11th point. According to the original U. S. handbook, which elaborated on the British version, the founders drew inspiration for the Scout Law from the Bushido code of the Japanese Samurai (Baden Powell and Seton), laws of honor of the American Indians (Seton), the code of chivalry of European knights (Baden Powell), and the Zulu fighters Baden Powell had fought against (Baden Powell).

Скауттық заң

Бастапқы скаут заңы 1908 жылы «Скаутинг үшін балалар» басылымымен жарияланды және келесідей (әріптер, нөмірлеу және т.б. Баден Пауэлл бойынша):

СКАУТТЫҢ СӨЗІНЕ СЕНУ КЕРЕК. Егер скаут «Атымнан ант етемін» десе, онда ол солай, яғни ол өте қасиетті ант бергендей. Сол сияқты, егер скаут басшысы скаутқа «Осыны істеуіңе мен сенемін» десе, скаут бұйрықты бар күшімен орындауға міндетті және ештеңе оның жолына тосқауыл қоймауы керек. Егер скаут өтірік айтып немесе ант берген кезде бұйрықты орындамау арқылы сөзін бұзса, ол енді скаут бола алмайды, скаут белгісін тапсырып, оны ешқашан тағы киюге құқығы болмайды. СКАУТ ПАТШАҒА, ӨЗ БАСШЫЛАРЫНА, ЕЛІНЕ ЖӘНЕ ЖҰМЫС БЕРУШІЛЕРІНЕ АДАЛ. Ол оларға қарсы тұрғандарға немесе олар туралы жаман сөз айтқандарға қарсы тұрып, оларға адал болуға тиіс. СКАУТТЫҢ МІНДЕТІ – ПАЙДАЛЫ БОЛУ ЖӘНЕ БАСҚАЛАРҒА КӨМЕКТЕСУ. Ол өзінің қызығуын, жайлылығын немесе қауіпсіздігін құрбан етсе де, міндетін ең алдымен орындауы керек. Егер ол екі нәрсенің қайсысын істеу керектігін білмей қалса, өзінен «Менің міндетім не?» деп сұрауы керек, яғни «Басқалар үшін қайсысы жақсы?» және соны істеуі керек. Ол кез келген уақытта адам өмірін сақтап қалуға немесе жарақат алған адамдарға көмек көрсетуге дайын болуы керек. Ол күнделікті біреуге жақсылық жасауы керек. СКАУТ – БАРЛЫҚ АДАМДАРҒА ДОС, ӘРҚАЙСЫСЫНА БАУЫР. Егер скаут басқа скаутпен кездессе, тіпті ол оған жат болса да, ол онымен сөйлесіп, оған қолдан келгеннің бәрін жасауы керек, оның ағымдағы міндетін орындауына көмектеседі, немесе оған тамақ беру арқылы, немесе қажет болса, басқа да нәрселермен көмектеседі. Скаут ешқашан мақтаншыл болмауы керек. Мақтаншыл – өзінен нашар болғандарды кемсітетін немесе бай болғандарға ренжіген кедей адам. Скаут басқа адамды қалай тапса, солай қабылдайды және одан барынша жақсылықты көреді. Үндістер «Ким» деген скаутты «Барлық әлемнің кішкентай досы» деп атады, және әрбір скаут өзі үшін осындай атауға лайық болуға тиіс. СКАУТ – ӘДЕПТІ: яғни ол барлығына да, әсіресе әйелдерге, балаларға, қарттарға, мүгедектерге және т.б. сыпайы. Ол көмектескені үшін сыйлық алмауы керек. СКАУТ – ЖАНУАРЛАРҒА ДОС. Ол оларды мүмкіндігінше азаптан сақтап, тіпті бір құс болса да, қажетсіз өлтірмеуі керек, өйткені ол Құдайдың жаратылысы. СКАУТ ӨЗІНІҢ ТОП БАСШЫСЫНЫҢ НЕМЕСЕ СКАУТ ЖЕТЕКШІСІНІҢ БҰЙРЫҚТАРЫН СҰРАҚСЫЗ ОРЫНДАУЫ КЕРЕК. Егер ол ұнамайтын бұйрық алса да, ол солдаттар мен теңізшілер сияқты, оны орындауы керек, өйткені бұл оның міндеті. Ол оны орындағаннан кейін, оған қарсы кез келген себептерді айта алады, бірақ ол бұйрықты бірден орындауы керек. Міне, осы – тәртіп. СКАУТ КЕЗ КЕЛГЕН ЖАҒДАЙДА КҮЛІМСЕП, СЫБЫРЛАЙДЫ. Ол бұйрық алғанда, оны шаттықпен және ынтамен орындауы керек, жайбарақат, қайғылы түрде емес. Скауттар қиындықтарға шағымданбайды, бір-біріне ашуланбайды және ашуланғанда тіл тигізбейді. Пойыздан қалып қойсаңыз немесе біреу сіздің сүйікті аяғыңызды басса (скауттарда мұндай нәрсе болуы керек емес), немесе жағымсыз жағдайда болсаңыз да, бірден күлімсіреуге мәжбүрлеуіңіз керек, содан кейін әуен шығарып, сіздің бәріңіз жақсы болады. Скаут күлімсіреп, сыбызғымен жүреді. Ол өзін және басқаларды қуантады, әсіресе қауіпті уақытта, өйткені ол сонда да осылай жалғастырады. Жаман сөз айтудың жазасы – әрбір құқық бұзу үшін басқа скауттар қылмыскердің жеңіне суық су құюы керек. СКАУТ – ҚАРЖЫЛЫ: яғни ол барлық ақшаны жинап, банкке сақтайды, сонда ол жұмыссыз қалғанда өзін ұстауға ақшасы болады, осылайша өзін басқаларға ауыртпалық жасамау үшін, немесе оларға мұқтаж болғанда ақша беруге мүмкіндігі болады.

A SCOUT'S HONOUR IS TO BE TRUSTED. If a scout says "On my honour it is so," that means it is so, just as if he had taken a most solemn oath. Similarly, if a scout officer says to a scout, "I trust you on your honour to do this," the Scout is bound to carry out the order to the very best of his ability, and to let nothing interfere with his doing so. If a scout were to break his honour by telling a lie, or by not carrying out an order exactly when trusted on his honour to do so, he would cease to be a scout, and must hand over his scout badge and never be allowed to wear it again. A SCOUT IS LOYAL to the King, and to his officers, and to his country, and to his employers. He must stick to them through thick and thin against anyone who is their enemy, or who even talks badly of them. A SCOUT'S DUTY IS TO BE USEFUL AND TO HELP OTHERS. And he is to do his duty before anything else, even though he gives up his own pleasure, or comfort, or safety to do it. When in difficulty to know which of two things to do, he must ask himself, "Which is my duty?" that is, "Which is best for other people? "and do that one. He must Be Prepared at any time to save life, or to help injured persons. And he must do a good turn to somebody every day. A SCOUT IS A FRIEND TO ALL, AND A BROTHER TO EVERY OTHER SCOUT, NO MATTER TO WHAT SOCIAL CLASS THE OTHER BELONGS. If a scout meets another scout, even though a stranger to him, he must speak to him, and help him in any way that he can, either to carry out the duty he is then doing, or by giving him food, or, as far as possible, anything that he may be in want of. A scout must never be a SNOB. A snob is one who looks down upon another because he is poorer, or who is poor and resents another because he is rich. A scout accepts the other man as he finds him, and makes the best of him"Kim," the boy scout, was called by the Indians "Little friend of all the world," and that is the name which every scout should earn for himself. A SCOUT IS COURTEOUS: That is, he is polite to allbut especially to women and children and old people and invalids, cripples, etc. And he must not take any reward for being helpful or courteous. A SCOUT IS A FRIEND TO ANIMALS. He should save them as far as possible from pain, and should not kill any animal unnecessarily, even if it is only a flyfor it is one of God's creatures. A SCOUT OBEYS ORDERS of his patrol leader, or scout master without question. Even if he gets an order he does not like, he must do as soldiers and sailors do, he must carry it out all the same because it is his duty; and after he has done it he can come and state any reasons against it: but he must carry out the order at once. That is discipline. A SCOUT SMILES AND WHISTLES under all circumstances. When he gets an order, he should obey it cheerily and readily, not in a slow, hang dog sort of way. Scouts never grouse at hardships, nor whine at each other, nor swear when put out. When you just miss a train, or some one treads on your favourite cornnot that a scout ought to have such things as cornsor under any annoying circumstances, you should force yourself to smile at once, and then whistle a tune, and you will be all right. A scout goes about with a smile on and whistling. It cheers him and cheers other people, especially in time of danger, for he keeps it up then all the same. The punishment for swearing or bad language is for each offence a mug of cold water to be poured down the offender's sleeve by the other scouts. A SCOUT IS THRIFTY, that is, he saves every penny he can, and puts it in the bank, so that he may have money to keep himself when out of work, and thus not make himself a burden to others; or that he may have money to give away to others when they need it.