Турней Уайт Леонард: Екінші дүниежүзілік соғысының батыры
Turney W. Leonard
Турней Уайт Леонард: АҚШ армия офицері, Екінші дүниежүзілік соғысындағы батырлығы үшін «Құрмет медалімен» марапатталған. 1944 ж. Германия-Бельгия шебіндегі шайқастар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Турни Уайт Леонард (18 маусым 1921 жыл - 6 қараша 1944 жыл) – АҚШ армиясының офицері, Екінші дүниежүзілік соғысындағы ерлігі үшін АҚШ-тың ең жоғары әскери наградасы – Құрмет медалімен марапатталған.
Turney White Leonard (June 18, 1921 – November 6, 1944) was a United States Army officer who received the U. S. military's highest award, the Medal of Honor, for his actions in World War II.
Өмірбаян
Техас штатының Далас қаласында туған Леонард 1942 жылы Далас техникалық орта мектебін, бұрынғы Далас орта мектебін, содан кейін Техас A&M университетін ауыл шаруашылығы бакалавры дәрежесімен бітірген. 1942 жылы Техас A&M-дегі ROTC бағдарламасы арқылы офицерлік шен алған Леонард 893-ші танк жойғыш батальонының C компаниясында бірінші лейтенант және взвод командирі болып қызмет етті. 1944 жылдың қазан айында бұл батальон 28-ші жаяу әскер дивизиясының 112-ші жаяу әскер полкіне Германия мен Бельгия шекарасындағы Хюртген орманы арқылы Зигфрид сызығына шабуыл жасау кезінде көмек көрсету үшін қосылды. 1944 жылдың 4-6 қараша аралығында Леонардтың ротасы Шмидттің батысындағы Коммершайдт ауылы мен оның төңірегінде ауыр шайқастарға қатысты. Үш күн бойы ол бірнеше рет жаудың отына түсті. Оның взводының барлық офицерлері жарақат алып, әрекетке қабілетсіз болғанда, Леонард командалық міндетті өз мойнына алды. Бірінші күні қолға ауыр жарақат алған ол, әскерилермен бірге қалу үшін медициналық эвакуациядан бас тартты. 6 қарашада миномет оқ атысы оның қолдарының қалған бөлігін кесіп тастады, содан кейін ол медициналық пунктке хабарлауға мәжбүр болды. Леонард, американдық позицияларды жау басып алуға азық болғандықтан, немістер медициналық көмек көрсетеді деген үмітпен басқа ауыр жарақат алғандармен бірге қалды, бірақ ол дәрігерге өзін қаруымен бірге жасырын орға жасыруды бұйырды, өйткені ол тұтқынға түскімсіз еді. Соғыс аяқталғаннан кейін оның денесі немістер қазған далалық қабірден табылды. 1945 жылдың 1 қыркүйегінде Леонардқа өлімнен кейін Құрмет медалі табысталды.
A native of Dallas, Texas, Leonard graduated from Dallas Technical High formerly Dallas High School, then Texas A&M University in 1942 with a bachelor's degree in agriculture. Commissioned in 1942 via the ROTC program at Texas A&M, Leonard was serving as a first lieutenant and platoon leader in Company C, 893rd Tank Destroyer Battalion, which was attached in October 1944 to support the 112th Infantry Regiment of the 28th Infantry Division during that unit's assault on the Siegfried Line through the Hürtgen Forest area along the German Belgian border. Between 4–6 November 1944, Leonard's company was heavily engaged in the fighting in and around the village of Kommerscheidt, west of Schmidt. Throughout the three days, he repeatedly exposed himself to hostile fire. When all officers of the infantry unit his platoon was supporting became incapacitated, Leonard assumed command. Already seriously wounded in the arm on the first day, he refused medical evacuation to remain with his troops. On 6 November, a mortar round severed the remainder of his arm, and forced him to report to the aid station. Leonard was left behind with the other seriously wounded in the hopes that the Germans, who were about to overrun the American positions, would provide medical care, but he ordered the medic to place him in a concealed foxhole with a weapon, explaining that he did not want to be taken prisoner. His remains were found after the War in a field grave dug by the Germans. On 1 September 1945, Leonard posthumously received the Medal of Honor.
Құрмет медалі
Ол 1944 жылдың 4, 5 және 6 қарашасында Германияның Коммершайдт қаласында жылжымалы қару-жарақ взводына қолбасшылық еткенде айқын ерлік көрсетті. Үш күндік қақтығыс барысында ол бірнеше рет қарсыластың қатты атысына қарамастан, взводының танк жойғышының атысын ашық, піедеталданған позициялардан бағыттады. Ол өз әскерінің қарсыластарына қарсы немен бетпе-бет келе жатқанын анықтау үшін жеке барлау миссияларына шықты, және бірде жаудың пулеметтен атылған оғына түскенде, жалғыз өзі алға жылжып, қол гранатасымен жаудың бекінісін жойды. Неміс әскерінің күшті шабуылы одақтас позицияларды басып алу қаупі тудырғанда, ол артиллерия, миномет және стрелковое қарудың атысынан өтіп, басшыларын жоғалтқан, шатасқан жаяу әскер бөлімдерін қайта ұйымдастырып, оларды тұруға шақырды. Шайқастың басында жарақат алғанына қарамастан, ол қол-аяғын қиратып, қолын сындырған жоғары жарылғыш снаряд салдарынан шегінуге мәжбүр болғанша, алдыңғы позициясынан атыс беруді жалғастырды. Ол соңғы рет жаудың қол астына түскен медициналық көмек станциясында көрінді. Өзінің үлкен батылдығымен, шабыттандыратын басшылығымен және талмайтын күрескерлік рухымен 1-лейтенант Леонард біздің әскерімізге жаудың шабуылын тойтаруға мүмкіндік берді және 6 неміс танкын жойған атыс бағытына жеке жауапты болды.
He displayed extraordinary heroism while commanding a platoon of mobile weapons at Kommerscheidt, Germany, on 4, 5, and 6 November 1944. During the fierce 3 day engagement, he repeatedly braved overwhelming enemy fire in advance of his platoon to direct the fire of his tank destroyer from exposed, dismounted positions. He went on lone reconnaissance missions to discover what opposition his men faced, and on 1 occasion, when fired upon by a hostile machinegun, advanced alone and eliminated the enemy emplacement with a hand grenade. When a strong German attack threatened to overrun friendly positions, he moved through withering artillery, mortar, and small arms fire, reorganized confused infantry units whose leaders had become casualties, and exhorted them to hold firm. Although wounded early in battle, he continued to direct fire from his advanced position until he was disabled by a high explosive shell which shattered his arm, forcing him to withdraw. He was last seen at a medical aid station which was subsequently captured by the enemy. By his superb courage, inspiring leadership, and indomitable fighting spirit, 1st Lt. Leonard enabled our forces to hold off the enemy attack and was personally responsible for the direction of fire which destroyed 6 German tanks.