Генри Джеймстің «Сурет және мәтін» еңбектері

Кіріспе

Picture and Text – Генри Джеймстің 1893 жылы жарық көрген иллюстрация өнері туралы эсселер жинағы. Эсселер Харпер мен Братерс кітаптары мен журналдарының бас иллюстраторларының қысқаша сипаттамаларынан тұрады және Джон Сингер Саргент пен Оноре Домье туралы терең әрі көреген эсселерімен есте қалды. Мәтіндердің қара-ақ түсті иллюстрациясына арналған эсселермен қатар, театрдағы декорация мен қойылым арасындағы ұқсас байланыс туралы диалог түрінде талқылау да бар.

Қорытынды және тақырыптар

Бастапқыда Harper суретшілерінің, сонымен қатар жеке достарының туындыларын жариялау мақсатымен жазылған кітап, автор мен иллюстрация, сурет пен мәтін арасындағы қарым-қатынас, сондай-ақ иллюстрацияның дамып келе жатқан технологиясы туралы бірқатар жалпы идеяларды ұсынады. Джеймс басылым және театр салаларында реализм технологиясының жетістіктерін құптаса да, визуалды элементтер автор мен актерден басым түскен жағдайларда наразылық білдіреді. Ол иллюстраторлардың ақ-қара гравюраларын олардың нәзіктігі мен тұрпайылықты көрнекті етуі үшін мақтайды, бірақ актер өнерін басып кеткен әсемдеп жасалған заманауи сахналық безендірілімді сынап қояды. Бұл эсселер, көлемі шағын болғанымен, суретшілердің бір-бірінің суреттерімен суреттелген, және Джеймстің өнердің бірлігі туралы сирек кездесетін эссесі болып табылады. Ол жазған суретшілер – Харпердің негізгі баспагері болған кездегі, барлығы жеке достар болған ағылшын-американдық топ. Олар Котсуолдс аймағындағы Бродвей ауылындағы жазғы жиналыстарымен танымал болды, онда Джеймс бірнеше жыл бойы оларға қосылды, ал Сарджент британдық суретшілер қатарында мойын соқты. Топтың суретшілерінің ішінде Чарльз Рейнхарт Джеймстің кейбір көркем шығармаларын суреттеді, Альфред Парсонс Джеймстің Lamb House үйінің бақшасын және Джеймстің «Guy Domville» пьесасының декорацияларын жасады, ал оның премьералық көрсетілісіне қатысты. Эдвин Абби мен Сарджент кейін Бостон қоғамдық кітапханасының қабырғаларына үлкен суреттер салды және өз заманының жетекші суретшілерінің қатарында болды. Джеймстің досы Оноре де Домьеге арналған зерттемесі – көптеген адамдар саяси карикатурашы деп есептейтін суретшінің атын ақтауға жасалған құптарлық әрекет болды. Джеймс Домьедің ерекше және (кейде) жағымсыз жайттарды бейнелеуінде «көзге көрінетін тереңдік» тапты. Домье шығармаларының көптеген сюжеттері қазір тек оның өткір туындылары арқылы ғана еске түсіріледі, бірақ мұндай жағдай дұрыс, өйткені барлық өнер «ұзартады, сақтайды, қасиеттейді, қайта тірілтеді». Өзінің шәкірті Джон Сингер Сарджентке арналған эссесінде Джеймс суретшінің өнерін толыққанды білуіне және оның қабілеттілігіне таңғалады. Джеймс әсіресе Сардженттің әйелдердің портреттеріне, мысалы, Мисс Бёркхардтқа (эсседе аты аталмаған, бірақ мақала мәтінінде суреттелген) және Мадам Х-қа (эсседе Мадам G деп аталған) қызығушылық танытады. «Ұлы портреттен артық өнер туындысы жоқ», - деген қорытындыға келеді Джеймс, ал Сардженттің портреттері «жылдам қабылдау» және «ұзақ ойлауды» үйлестіреді. Домье мен Сарджент туралы эсселер жиі қайта басылып шығарылған, бірақ кітаптың толық нұсқасы алғашқы басылымынан бері таралмайды, себебі оның негізгі тақырыбы болып табылатын ақ-қара гравюралар тез арада фотосуреттер мен түсті иллюстрациялармен ығыстырылды.

Although originally conceived as an extended puff for Harper artists, who were also personal friends, the book presents some general ideas about the relation between author and illustration, picture and text, as well as the advancing technology of illustration. Both in print and in the theater, James welcomes advances in the technology of realism, but complains if the visual dominates author and actor. He praises the black and white engravings of the illustrators for their tact and their illumination of settings, but criticizes elaborate modern stage scenery that overwhelms the actor's art. These essays, although slight, are illustrated with drawings of each other by the artist subjects, and is itself an example of what James extols, as well as being a rare extended essay by James on the unity of the arts. The illustrators of whom he wrote were an Anglo American group, all personal friends, at a time when Harper was his principal publisher. They were known in the day for their summer gatherings at the village of Broadway in the Cotswolds, where for several years James joined them, and where Sargent gained his first footing among British artists. Among the artists in the group, Charles Reinhart illustrated some of James' own fiction, Alfred Parsons designed James's gardens at Lamb House, and the sets for James' play Guy Domville whose first, raucous performance he attended. Edwin Abbey and Sargent later collaborated on the enormous wall paintings for the Boston Public Library, and were among the leading artists of their day. James' treatment of his friend Honore de Daumier was a welcome effort on behalf of an artist many considered little more than a political cartoonist. James found an "impressive depth" in Daumier's portrayal of the peculiar and the (sometimes) ugly. Many of Daumier's subjects are now remembered only in his often slashing work, but that's appropriate because all art "prolongs preserves consecrates raises from the dead." In his essay on his protégé John Singer Sargent, James marvels at the painter's complete knowledge of his art and his unfailing technical proficiency. James particularly admires Sargent's portraits of women, such as Miss Burckhardt (not identified by name but illustrated in the magazine text of the article) and Madame X (called Madame G in the essay). "There is no greater work of art than a great portrait," James concludes, and Sargent's portraits combine "quick perception" and "lingering reflection." The essays on Daumier and Sargent have frequently been reprinted, but the book as a whole has been out of print since its first edition, in part because the black and white engravings that are its principal subject were so soon to be displaced by photographs and colored illustrations.

Санаткерлік бағалау

Кітап көп назар тартқан жоқ. 1950 жылдары кейбір сыншылар Джеймстің Саржентке деген ынтасын оған қарсы қолданды. Сарженттің өзінің сындық позициясы жақсарғанда, Джеймстің өзінің әріптесін бағалауы көбірек көрегендікпен және мақтауға лайық болып көрінді. Көптеген сыншылар Джеймстің Даумьер туралы жылы және қызықты эссесі үшін жоғары бағалады, ол карикатуристің бұл суретші ретінде танылуына көмектесті. Кітаптағы басқа суретшілер туралы Джеймстің эсселері кейде кәсіби таныстарына деген құлшыныстан артық емес деп есептелді. Шелдон Новик Джеймстің өмірбаянының екінші томында Бродвей суретшілер тобының Джеймс үшін қаншалықты маңызды болғанын атап көрсетті, олардың кейбір портреттерін келтіріп, осы қысқа эсселерде көрінетін кең идеяларды талқылады.