Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилияның императрицасы 1829-1831 жылдар аралығында.
Empress of Brazil from 1829 to 1831
Амелия Леухтенбергская (Amélia Augusta Eugénia Napoleona de Leuchtenberg; 31 шілде 1812 – 26 қаңтар 1873) – Бразилияның Педро I-нің әйелі ретінде Бразилияның императрицасы болды. Ол француз императрицасы Жозефина де Боарненің немере қызы. Оның әкесі Эжен де Боарне – императрица Жозефина мен оның бірінші күйеуі Александр де Боарне виконтінің жалғыз ұлы. Осылайша, оның анасы болашақ императорға үйленген кезде Наполеон Бонапарттың өгей ұлы болды. Императрица Амелияның анасы – Бавария королі Максимилиан I-нің қызы, ханшайым Августа.
Amélie of Leuchtenberg (Amélia Augusta Eugénia Napoleona de Leuchtenberg; ; 31 July 1812 – 26 January 1873) was Empress of Brazil as the wife of Pedro I of Brazil. She was the granddaughter of Josephine de Beauharnais, Empress of the French. Her father, Eugène de Beauharnais, was the only son of Empress Josephine and her first husband Alexandre, Viscount of Beauharnais. He thus became a stepson of Napoleon Bonaparte when his mother married the future emperor. The mother of Empress Amélie was Princess Augusta, daughter of Maximilian I, King of Bavaria.
Отбасы, балалық шақ және жастық шақ
Амелия генерал Евгений де Бохарна, Люхтенберг герцогы мен оның әйелі Бавария ханшайымы Августаның төртінші баласы болды. Оның әкесі Жозефина де Бохарна мен оның бірінші күйеуі, виконт Александр де Бохарнаның ұлы еді. Жозефина Наполеон Бонапартқа қайта үйленгенде, Евгенийді Наполеон асырап алып, Италия Корольдігінің вице-королі етіп тағайындады. Амелияның анасы Бавария королі Максимилиан I Жозефтің және оның бірінші жұбайы, Гессен-Дармштадт ханшайымы Августа Вильгельминаның қызы еді. Амелияның бауырларының арасында Швеция королі Оскар I-нің патшайымы Жозефина Леухтенберг және Португалия королевасы Мария II-нің күйеуі, Аугуст де Бохарна болды. Наполеон III Амелияның туысы еді. 1814 жылы Наполеон Бонапарт жеңілгеннен кейін, Евгений де Бохарна, әкесінің оған берген Люхтенберг герцогы атағын алғаннан кейін, Мюнхенде қоныстанды. Амелияның анасы Августа, Амелияны Бразилия императорына үйлендіруді ойлады, бұл Лейхтенберг үйінің патшалық мәртебесіне ие болуына кепілдік беру үшін жасалды. Сегіз ханшайымның бас тартуынан кейін елші Еуропа сарайларында қысымға ұшырады, Барбасена императормен келісіп, Дом Педроға тек "жақсы және ізгі" әйел іздеді. Амелия осы талапқа сай келді, бірақ олардың кездесуін Барбасена емес, Париждегі министр, Педра Бранка виконты Домингос Борхес де Баррос ұйымдастырды. Ол анасының жағынан, Виттельсбахтар әулетінен тегін алып келді, бірақ оның әкесі, император ретінде Наполеон Бонапарттың құлауының артында қалған жер аударылған адам, тиімді күйеу емес еді. Дегенмен, бұл оның жалғыз "кемшілігі" болды. Принцесса бойы биік, өте әдемі, пропорционалды денелі және нәзік бетке ие еді. Оның көзі көк, ал шашы қоңыр-алтын түсті болды. Ресенде маркизі Антонио Телес да Сильва Каминха е Менесес жас әйелдің сұлулығын бағалау үшін жіберілді, ол оны мақтап, оның "дене бітімі суретші Корреджоның Саба патшайымын салған суреттеріндегідей" деді. Неке шарты 1829 жылдың 29 мамырында Англияда қол қойылды және 30 маусымда Мюнхенде Амелияның анасы, Лейхтенберг герцогинясы бекітті, ол қызына жеке сабақ берген еді. Сол жылдың 30 шілдесінде Бразилияда Педро I мен Амелия Лейхтенбергтің арасындағы неке туралы шарт жарияланды. Неке расталғаннан кейін Дом Педро Сантос маркизасымен байланысын тоқтатты және өзінің жақсы ниетін көрсету үшін "Махаббат және адалдық" деген ұранмен Роза орденін құрды. 2 тамызда Мюнхендегі Лейхтенберг сарайының капелласында өткен прокси-неке рәсіміне көп адам қатыспады.
Amélie was the fourth child of General Eugène de Beauharnais, Duke of Leuchtenberg and his wife Princess Augusta of Bavaria. Her father was the son of Joséphine de Beauharnais and her first husband, Viscount Alexandre de Beauharnais. When Joséphine remarried, to Napoleon Bonaparte, Eugène was adopted by the latter and made viceroy of the Kingdom of Italy. Amélie's mother was the daughter of King Maximilian I Joseph of Bavaria and his first consort, Princess Augusta Wilhelmine of Hesse Darmstadt. Among Amélie's siblings were Josephine of Leuchtenberg, queen consort of King Oscar I of Sweden, and Auguste de Beauharnais, 2nd Duke of Leuchtenberg, prince consort of Queen Maria II of Portugal (stepdaughter of Amélie). Napoleon III was Amélie's first cousin. After the defeat of Napoleon Bonaparte in 1814, Eugène de Beauharnais, having been granted the title Duke of Leuchtenberg by his father in law, settled in Munich. The possibility occurred to Amélie's mother, Augusta, of marrying Amélie to the Emperor of Brazil, to guarantee the pretensions of the House of Leuchtenberg to royal status. After refusals by eight princesses turned the ambassador into an object of scorn in the courts of Europe, Barbacena, in agreement with the Emperor, lowered his requirements, seeking for Dom Pedro a wife merely "good and virtuous." Amélie now became a good possibility, but their encounter was brought about not by Barbacena, but by Domingos Borges de Barros, Viscount of Pedra Branca, minister in Paris, to whom she had been pointed out. She came from a distinguished and ancient line on her mother's side, the Wittelsbachs, but her father, an exile who shared in the disgrace of Napoleon Bonaparte's deposition as emperor, was not an optimal marital match. However, that was her sole "defect". The princess was tall, very beautiful, well proportioned, with a delicate face. She had blue eyes and brownish golden hair. António Teles da Silva Caminha e Meneses, Marquis of Resende, sent to verify the beauty of the young lady, praised her highly, saying that she had "a physical air that like that the painter Correggio gave us in his paintings of the Queen of Sheba". The marriage contract was signed on 29 May 1829 in England, and ratified on June 30 in Munich by Amélie's mother, the Duchess of Leuchtenberg, who had tutored her daughter personally. On 30 July of that year, in Brazil, a treaty of marriage between Pedro I and Amélie of Leuchtenberg was promulgated. Upon confirming the marriage, Dom Pedro definitively broke his links to the Marchioness of Santos and, as evidence of his good intentions, instituted the Order of the Rose, with the motto "Amor e Fidelidade" ("Love and Fidelity"). A proxy marriage ceremony on 2 August in the chapel of the Palais Leuchtenberg in Munich was a simple affair with few in attendance,
Олардың некесі Дом Педроның алғашқы некесінен өзгеше, бақытты болды, және ол өз заңды балаларымен жақсы қарым-қатынас құрғандығы да хабарланды. Оның сұлулығы, ақыл-есі және мейірімділігі күйеуінің және оның бірінші некеден туған балаларының жүрегін жеңіп алды. Ол олардың жақсы отбасылық ортада өмір сүруіне және сапалы білім алуына көз жеткізді. Некеден кейін көп ұзамай француз саяхатшысы "императрица Дом Педроның балаларына әлі де ықпал етуде. Жақсы нәтижелер көрініп тұр, ол сарайды жақсарту жұмыстарын жүргізді және тәртіп орнатылды; ханшайымдардың білімін императрица жеке бақылайды және басшылық етеді", сондай-ақ тақ мұрагері, кішкентай Педро де Алькантараға (кейін Бразилия императоры Педро II) да осы күтім көрсетілді; оның дәлелі ол оны жақын арада "мамаэ" ("анам") деп атағандығында көрінді. Оның қатысуы күйеуінің танымалдылығын қайта қалпына келтіруде және жаңа империя үшін қиын кезеңде оған күш беруде маңызды рөл атқарды, бірақ некеден туған халықтың ынтасы ұзаққа соқпады. Амелия көп ұзамай Парижге Мария да Глориямен және Дом Педроның заңсыз қызы, Гояс герцогинясы Изабел Мариямен бірге көшті, содан кейін Амелия оны өзінің қызы ретінде асырады. 1831 жылдың 30 қарашасында Амелия өзінің жалғыз баласы Мария Амелияны дүниеге әкелді. Осы уақытта Педро I, Браганса герцогы ретінде, қызы Мария да Глория атынан Португалия тағы үшін өзінің інісі Мигель I-ге қарсы қанды шайқас бастады. Мигель жеңіліп, Португалиядан қуылғаннан кейін Дом Педро және оның отбасы алдымен Рамалхао сарайында, содан кейін Келуз ұлттық сарайында орналасты.
Their marriage was a happy one, unlike Dom Pedro's first, and she reportedly had a good relationship with her legitimate stepchildren as well. Her beauty, good sense, and kindness promptly won the affections of both her husband and his children by his first marriage. She made sure that the latter had a good family environment and received a good education. Shortly after the marriage, a French traveler reported "it appears that the empress continues to exercise her influence over the children of Dom Pedro. The happy results are already apparent, she has already made considerable renovations to the palace, and order has commenced to reign; the princesses' education is supervised and directed personally by the empress", with the same care going to the heir to the throne, little Prince Pedro de Alcântara (later Emperor Pedro II of Brazil); the proof of this last being that he soon began to call her "mamãe" ("mommy"). Her presence was also important in restoring her husband's popularity and giving him courage during a difficult period for the new empire, but the popular enthusiasm generated by the marriage was short lived. Amélie soon established residence in Paris, with Maria da Glória and with Dom Pedro's illegitimate daughter Isabel Maria, Duchess of Goiás, whom Amélie ended up adopting as her own daughter. On 30 November 1831 Amélie gave birth to Princess Maria Amélia, who would prove to be her only child. Meanwhile, Dom Pedro I, as Duke of Braganza, began a bloody battle against his brother Dom Miguel I of Portugal for the Portuguese crown, in the name of his daughter Maria da Glória. With Miguel defeated and exiled from Portugal, Dom Pedro and his family established themselves first at Ramalhão Palace and later at Queluz National Palace.
Жесірлік және соңғы жылдары
Дом Педроның қауіп-қатерге толы өмірі оның денсаулығына нұқсан келтірді; ол туберкулезбен ауырып, 1834 жылдың 24 қыркүйегінде қайтыс болды. Амели екінші рет тұрмысқа шықпады; ол Паласио дас Жанелас Вердес ("Жасыл терезелер сарайы", сондай-ақ Паласио де Альвор Помбал деп те аталады, қазір Португалияның ежелгі өнер ұлттық мұражайы орналасқан) сарайына көшіп, қайырымдылық жұмыстарына және қызының біліміне өзін арнады. Мария Амелия өте зиялы және дарынды музыкант екенін көрсетті. Бұрын Мария Амелияның мәртебесі мен мұрагерліктегі орны күмәнді болған еді, себебі ол Бразилияда әкесі Педро I император болып тұрғанда дүниеге келді, бірақ оның тақтан бас тарғаннан кейін шетелде туды. Бразилия Конституциясы императорлық мұрагерлікке қатысты дауларды шешу үшін Императорлық Парламентке өкілеттік берді. Педро II жеке билігін бастағаннан кейін көп ұзамай Парламенттен әпкесінің құқықтарын мойындауды сұрады. 1841 жылдың 5 шілдесінде Педро II Бразилия Парламенті бекіткен заңға қол қойды, ол Мария Амелияны бразилиялық ханшайым ретінде мойындады. 1852 жылдың басында Мария Амелия Австрияның эрцгерцогы Максимилианмен (кейіннен Мексика императоры Максимилианмен) никелесуге келісті, бірақ көп ұзамай туберкулездің белгілерін көрсетуге бастады. Аурудың салдарынан ол анасымен бірге Мадейра аралындағы Фуншалға, емдік ауа іздеп келді, 1852 жылдың 31 тамызында жетті. Дегенмен, ханшайым 1853 жылдың 4 ақпанында 22 жасында туберкулезден қайтыс болды. Оның өлімі анасына терең қайғы әкелді, ол жыл сайын Мария Амелияның қайтыс болған күніне барып, Фуншалдағы "Принцесса Дона Мария Амелия" деп аталған, әлі де бар аурухананың құрылысын қаржылады, сондай-ақ Бавариядағы мүлігін архидюк Максимилианға қалдырды, "егер Құдай сүйікті қызы Мария Амелияны сақтап қалғанда, оны күйеу баласы ретінде қуана қарсы алған болар еді". Мария Амелияның қайтысынан кейін Амели Лиссабонда қайтадан қоныстанды.
The venturesome life of Dom Pedro had undermined his health; he contracted tuberculosis, and died 24 September 1834. Amélie never remarried; she moved to the Palácio das Janelas Verdes ("Palace of Green Windows," also known as the Palácio de Alvor Pombal, now housing Portugal's National Museum of Ancient Art) and dedicated herself to charitable works and to her daughter's education. Maria Amélia showed herself to be very intelligent and to be a talented musician. Prior to that, Maria Amélia's status and place in the line of succession had been doubtful, because she was conceived in Brazil while her father, Pedro I, was still the emperor, but was born abroad, after his abdication, and Brazil's Constitution invested the Imperial Parliament to settle doubts pertaining to the imperial succession. Soon after the start of his personal reign, Pedro II requested that Parliament should recognize his sister's rights. On 5 July 1841, Pedro II finally signed into law the statute approved by the Brazilian Parliament, recognizing Maria Amélia as a Brazilian princess. Princess Maria Amélia became engaged to Archduke Maximilian of Austria (later Emperor Maximilian of Mexico) at the beginning of 1852, but shortly afterward began to show symptoms of tuberculosis. Because of the disease, she and her mother moved to Funchal, on Madeira Island, in search of healthier airs, arriving on 31 August 1852. Nonetheless, the princess died there of tuberculosis at the age of 22 on 4 February 1853. Her death profoundly affected her mother, who visited Maria Amélia's tomb every year on the anniversary of her death, and financed the construction of a still extant hospital in Funchal named "Princesa Dona Maria Amélia", and left her properties in Bavaria to Archduke Maximilian, "whom [she] would have been happy to have as a son in law, if God had saved her beloved daughter Maria Amélia." After Maria Amélia's death, Amélie settled again in Lisbon.
Денсаулық мәселесі, өлім және жерлеу
Амели 1834 жылдан бері, күйеуі қайтыс болған кезде кеуде қысылысынан (стенокардия) зардап шегіп, өкпесінде зақымданулар болған. 1871 жылға қарай оның денсаулығы күрт нашарлаған. Педро II осы жағдай туралы үнемі хабардар болып отырды.
Amélie suffered from angina pectoris since 1834, at the time of her husband's death, and had lesions on her lungs. By 1871, she was in serious health condition. Pedro II was constantly informed about it.
Жерлеу
2012 жылдың ақпан және қыркүйек айлары аралығында Бразилиядағы Сан-Паулу университетінің зерттеушілері Педро I, оның бірінші әйелі Мария Леопольдина және Амелияның қалдықтарын эксгумациялады. Олар Амелияның денесі мумияланғанын көріп, қатты таңқалды. Терісі, шашы және ішкі органдары сақталған еді. Госпиталдағы тексерулерде императрицаның мойын венасында кесік табылды. Бальзамдау процесі кезінде осы кесікке кафур және мирра сияқты хош иіс заттар құйылған. "Бұл, әрине, шіру процесін тоқтатуға көмектесті", - деді зерттеуге жауапты бразилиялық сот-медициналық археолог Валдирен Амбиел. Ол, басқа бір фактор табыт болғанын айтты, ол соншалықты герметикалық жабылып, ішінде микроорганизмдер болмаған. Қайта жерлеуге дейін ғалымдар оның қалдықтарын бұрынғы әдіске ұқсас тәсілмен қайта бальзамдады.
Between February and September 2012, researchers at the University of São Paulo in Brazil exhumed the remains of Amélie, Pedro I, and as well as those of Maria Leopoldina, Pedro's first wife. They were surprised to find that the body of Amélie had been mummified. Skin, hair and internal organs were preserved. Examinations at the Hospital das Clínicas found an incision in the empress' jugular vein. Aromatics such as camphor and myrrh were injected into the incision during the embalming process. "It certainly helped to nullify the decomposition", said Brazilian forensic archaeologist Valdirene Ambiel, responsible for the research. She added that another contributing factor was the casket, saying it was so hermetically sealed that there were no micro organisms in it. Before the reburial, scientists reembalmed her remains using a method similar to the first one.