Кіріспе
Жапониядағы картография тарихы мен стилі
Жапонияда карталар үшін қолданылған ең ерте белгілі термин – ката (形, шамамен «форма»), ол шамамен 8 ғасырға дейін қолданылған деп саналады. Нара дәуірінде zu (図) термині пайдалана бастады, бірақ Жапонияның алдыңғы дәуірлерінде карталармен байланысты және ең көп қолданылған термин – ezu (絵図, шамамен «сурет-сызба»). Терминнің мағынасы бойынша, езу қазіргі заманда карталармен байланысты болатын физикалық ландшафттың географиялық тұрғыдан дәл бейнесі емес, көбінесе физикалық географиямен қатар рухани ландшафтты да қамтитын суреттік кескіндер болды. Эдзу көбінесе көзге көрінетін контурға қатысты емес, салыстырмалы ақпаратты жеткізуге баса назар аударды. Мысалы, ғибадатхананың езуында табиғаттың әсерін беру үшін айналағы пейзаж пен бұлттар, бейнеленген кеңістіктің қалай пайдаланылатынын көрсету үшін адамдардың суреттері және ғимараттардың нақты физикалық өлшемдеріне қарамастан, маңыздырақ ғимараттардың кішкентайрақ ғимараттардан үлкен көрінуін қамтитын масштаб болуы мүмкін. 18 ғасырдың соңында Нагасакидегі аудармашылар голланд тіліндегі (land)kaart сөзін жапон тіліне chizu (地図) деп аударды: бүгінде картаны білдіретін жапон сөзі осылай қалыптасты. 1800 жылдан (Кансей 12) 1821 жылға дейін (Бунсей 4) Ино Тадатака үкіметтің қолдауымен топографиялық зерттеулер мен карта жасау жобасын басқарды. Бұл Жапонияны зерттеудің алғашқы заманауи географтық сараптамасы болып саналады; ал осы зерттеуге негізделген карта Ino zu деп кеңінен танылды. Кейін Мэйдзи үкіметі білім беру жүйесінде жапон термині chizu-ді ресми түрде қолдана бастады, осылайша «карта» деген мағынада chizu терминінің орны бекітілді.
The earliest known term used for maps in Japan is believed to be kata (形, roughly "form"), which was probably in use until roughly the 8th century. During the Nara period, the term zu (図) came into use, but the term most widely used and associated with maps in pre modern Japan is ezu (絵図, roughly "picture diagram"). As the term implies, ezu were not necessarily geographically accurate depictions of physical landscape, as is generally associated with maps in modern times, but pictorial images, often including spiritual landscape in addition to physical geography. Ezu often focused on the conveyance of relative information as opposed to adherence to visible contour. For example, an ezu of a temple may include surrounding scenery and clouds to give an impression of nature, human figures to give a sense of how the depicted space is used, and a scale in which more important buildings may appear bigger than less important ones, regardless of actual physical size. In the late 18th century, translators in Nagasaki translated the Dutch word (land)kaart into Japanese as chizu (地図): today the generally accepted Japanese word for a map. From 1800 (Kansei 12) through 1821 (Bunsei 4), Inō Tadataka led a government sponsored topographic surveying and map making project. This is considered the first modern geographer's survey of Japan; and the map based on this survey became widely known as the Ino zu. Later, the Meiji government officially began using the Japanese term chizu in the education system, solidifying the place of the term chizu for "map" in Japanese.
Шолу
Жалпы алғанда, дәстүрлі жапон карталары стилі, бейнелеуі және мақсаты жағынан әртүрлі болды және көбінесе нақты пайдалануға бағытталған. Батыстағыдай карталардың әдеби немесе сәндік мақсаттарға қызмет етуі сирек кездесті, оның орнына феодалдық иеліктегі күріш далаларын ажырату немесе храм кешенінде бағдар беру сияқты мақсаттар үшін қолданылды. Мысалы, Эдо дәуірінің Киото мен Эдо арасындағы жолдағы қонақ үйлердің бағытын және орналасуын көрсететін саяхат картасы болуы мүмкін, онда жолдағы адамдардың суреттері бейнеленген, ал аялдамалар арасындағы қашықтықтар салыстырмалы емес, сандық белгілермен көрсетілген, өйткені Батыста қазіргі танылған масштаб кеңінен қолданылмаған. Суреттелген аймақтың нақты белгілі бір ерекшеліктерін көрсету үшін кеңістікті қажеттілікке қарай сығу және кеңейту дәстүрлі жапон карталарының маңызды ерекшелігі болып табылады, сондай-ақ мәтіннің үнемі қосылуы, себебі мәтін мен сурет Жапонияда Батыстағыдай толық бөлінбеген. Дәстүрлі жапон карталарының перспективасы қазіргі батыс көрерменін де шатастыруы мүмкін, өйткені карталар көбінесе бірнеше көзқарас бұрыштарынан бірден қарауға арналған, себебі олар көбінесе еденде қарастырылып, көрермендер картаның айналасында отыратын. Сәйкесінше, көптеген карталарда бірыңғай бағдарлама схемасы (мысалы, солтүстік жоғары) болмайды, ал жазулар кейде бір-біріне қатысты бұрылып орналасқан. Жапон карталарында бейнеленген кеңістіктің негізгі ұғымдары Қытай геомантиясымен және буддалық космологиямен байланысты, олар 7-8 ғасырларда Жапонияға келген. Буддалық космологиялар әлемді тиісті діни аяда бар деп есептелгендей бейнелейді, көбінесе әлемнің кіндігі және теңіздің ар жағындағы құбыжықтар мекендейтін жерлер сияқты мифтік орындарды қамтиды. Осыған байланысты буддалық космологияға негізделген әлем карталары көбінесе «нақты әлемге» ұқсамайды, бірақ көптеген карталарда Жапония, Корея, Қытай және Үндістанның шамамен дәл бейнелері бар. Қытай геомантиясы бағдар беру және жүйелі тор жүйесін әкелді, бұл Киотоның көше жоспарындағыдай, ежелгі Қытай астанасы Чанъань жоспарына негізделген. Солтүстік-оңтүстік бағыты, Қытайдағыдай, ежелгі астананың (672-686 жж.) жоспарында да болған деп есептеледі. Осылайша, көптеген дәстүрлі жапон карталары кеңістіктің өзгеруімен және физикалық ландшафтты дәл бейнелеудің маңыздылығының болмауымен сипатталса да, бағыт, қашықтық және салыстырмалы бағдар маңызды болды. Көптеген ерте жапон карталары Батыс стандарттары бойынша дәл болмады. Бұл, ішінара, Жапонияның көп жылдар бойы жабық қоғам болғандығының салдары болды. Олар зерттеуге ұзақ уақыт бойы бейжай қарады. Феодалдық қоғамда қарапайым жапон азаматтарына саяхаттауға тыйым салынған. «Шындығында, Эдодағы (Токиодағы) жапон үкіметі карта жасауға қызығушылық танытпады, өйткені карталарды жаулар әскери артықшылық алу үшін пайдалана алады». Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде карталарды бұрмалау және жалғандастыру белгілі болды. Шындығында, жапондық карталар одақтас әскерлерін шатастыру үшін қасақана жалғандастырылған деген пікір болды. Соғыстың соңында Армия карталық қызметі жапондық карталардың көпшілігі ескі болғанымен, шындыққа сай екенін және оларды қолдануға болатынын мәлімдеді. «Жалпы, Жапонияның жергілікті карталары сенімді. Соғыс басталғанға дейін жапондықтар кейбір парақтарды жалғандастырды деп айыпталды, олар кейін біздің қолымызға түсті. Әуе суретіне сәйкес тексерулер бұл мәлімдемені растайтын ешқандай дәлел таппады. Алайда, кейбір карталардағы маңызды әскери аймақтар мүлдем бос қалды. АҚШ Жапонияның дерлік барлық бөлігі үшін 1:50,000 масштабты және Жапонияның төрттен бірі үшін 1:25,000 масштабты картаға ие. Алайда, бұл карталар 1941 жылдан бері Жапонияда адам жасаған ерекшеліктердің үлкен өзгерісін көрсетпейді. Осы себепті жапондық карталар ескірген және олардың сенімділігі төмендеген. Сондықтан, жапондықтардан алынған карта материалдары немесе тригонометриялық тізімдер Вашингтондағы Инженерлер басшысына дереу жіберілуі өте маңызды. Бұл сондай-ақ маңызды, өйткені бізде Жапонияда орналасқан 40 мың геодезиялық станцияның шамамен 10 пайызының географиялық координаттары бар».
Ертедегі карталар
Жапониядағы ең көне карта – 6-шы ғасырға жататын, Тотори префектурасындағы Кураиоши қаласындағы бір мазардың ішіндегі тас қабырғада табылған топографиялық сурет. Үйлер, көпірлер және жолдар бейнеленген бұл сурет, практикалық навигациялық мақсаттар үшін емес, көбінесе, тірілер әлемімен байланысты сақтау үшін марқұмдарға сыйланған, аспан картасы ретінде жасалған деп саналады. Осыған ұқсас карталар басқа қофун мазарларында да табылған. Сондай-ақ, осы дәуірде кемінде қарапайым жер өлшеу құралдары қолданылғанына дәлелдер бар. Жапондық дереккөздердегі карталарға ең көне жазбаша сілтемелердің бірі – «Кодзикиде», яғни Жапонияның ең көне (көбінесе мифологиялық) тарихындағы жер тізімдерінде кездеседі. 720 жылы жазылған тағы бір ежелгі тарихи еңбек – «Нихон Шокиде» Наниуа (қазіргі Осака) ежелгі қаласының картасы сипатталған. Облыстық зерттеулердің алғашқы картасы 738 жылға жатады, бұл туралы «Шоку Нихонгиде» айтылған. Жапониядағы ең ерте сақталған карталар 8-шы ғасырға дейін жетеді және төрт тарапқа бағытталған шаршы тәрізді күріш егістіктерінің иеленуін көрсетеді. Синтоизм ғибадатханалары жер реформасы, мүліктің бөлінуі және жер иелігі үшін қолданылған карталарды сақтап келген. Бұл карталарды өлшеу жүйесі «жори» деп аталады, ал өлшем бірліктері «тан» және «цубо» болып есептеледі.
Күріш егістіктері
Көтенку императорының (шамамен 597 – 654) сарайы 646 (Тайка 2) жылы қол сейін (班田制, ежелгі жер жүйесі) іске қосып, әрбір провинциядан жер иеліктерінің карталарын ұсынуды талап етті, олар дензу (田図, шамамен "егістіктердің сурет картасы") деп аталды. Бұл Жапонияда сурет карталарында нақты (көрнекі емес) ландшафтты бейнелеудің алғашқы тынысы деп есептелді.
Гёки-дзу карталары
Шому билігі кезінде (聖武天皇, 701–756) жоғарғы діни қызметкер Гёки (高僧, 668–749) есімімен аталған Гёки-дзу (行基図) деп аталатын карталар жасалды. Гёки өзі азаматтық инженер ретінде қызмет атқарған, бірақ оның карталармен тікелей байланысы белгілі емес. Оның есімі мен «Гёки-дзу» термині арасындағы байланыс оның діни қызметкер ретінде беделінен және карталар мен зұлым рухтарды қуып шығаратын геомантикалық рәсімдер арасындағы байланыс туралы түсініктерден туындаған деп есептеледі. «Гёки-дзу» термині кеңінен таралды және империя астанасынан Жапонияның әрбір провинциясына дейінгі жолдарды көрсететін карталар үшін қолданылды. Бұл карталар кеңірек аумақты қамтыды және қазіргі Жапонияның үлкен бөлігін көрсетті, сол кездегі белгілі аумақтың мөлшері туралы түсінік берді. Бұл ерте зерттеулерден (646, 738 және 796 жылдары жүргізілген) алынған карталар Жапонияның солтүстік-шығыс шегі Садо аралына жақын, батыс шегі Кюсю және оңтүстік шегі Шикокутың ұшында екенін көрсетті. Бұл бағдардың салыстырмалы екенін білдірді, бірақ нақты бағыттар туралы білімнің жетіспеушілігін де көрсетті, өйткені Кюсю Шикокутан әлдеқайда оңтүстікке созылған, ал Садо солтүстік-шығыстан гөрі солтүстікке жақын орналасқан. Ең маңыздысы – салыстырмалы орналасқан жері болды, әсіресе Ямаширо провинциясындағы (қазіргі Нара префектурасы) астанамен салыстырғанда. Карталар осы қарым-қатынасты дәл бейнелегенше, олар пайдалы деп есептелді. «Гёки-дзу» стилі мен бағыты жоғарыда сипатталған жапон карталарының жалпы сипаттамасына сәйкес келді және осы стиль орта ғасырдың соңына дейін және Эдо кезеңдеріне дейін жапон картографиясында басымдық құрды. «Жапон карталарының ең көнелері Будда діни қызметкері Гёки Босацуға (668–749) жатқызылады және қоғамдық саябақтардағы қазіргі хабарландыру тақталарымен қызықты ұқсастықтарды көрсетеді. Жер иелігі мен шекараларды көрсететін контурлық циклдер схемасы, әдетте оңтүстік жоғары орналасқан, осы карта жасау нысанын сипаттайды, бұл феодалдық ақпаратқа үкіметтің қажеттілігіне жауап болды. VIII ғасырдың Нара дәуірінен сақталған мұндай иемдіктердің мысалдары (ежелгі Жапония астанасының атымен аталған). Олар түсінікті және ақпараттық, бірақ дәлдіктің басқа аспектілерімен байланысты емес. Гёкидің өзінің карталарының ешқайсысы бүгінгі күнге дейін сақталмаса да, оның стиліндегі кадастрлық карталар сол кездегі императорлық архив Шосоинде әлі де бар және кейде Нара қаласында көрсетіледі. Гёки стилі – дәстүрге адалдықты білдіреді. Бұл схемалық ақпараттар, нақты пішіндер емес, он тоғызыншы ғасырға дейін жалғасты, сондай-ақ жер мен теңіздің пішіндері туралы біліммен байланысты емес, керісінше рухани ландшафттың карталары болған күрделі буддалық әлем карталары да жалғасты.
Елді мекендер мен ауылдар
Ханден-сей кезеңінде ірі будда ғибадатханалары, синтоизм ғибадатханалары және адал отбасылар жер сатып алып, шон иеліктерін кеңейтті. Дендзу үлгісімен олар өз шон иеліктерінің карталарын жасады. Ең ежелгі белгілі шон картасы – Санукикоку ямадагун Гуфуку-дзирё дендзу (讃岐国山田郡弘福寺領田図) деп аталады. Бұл дендзу көбінесе зығыр матаға салынған. Шон жүйесі ортағасырлық кезеңде де қолданылып келді, және шындығында, қазірге дейін сақталған шон иеліктерінің көпшілігі Камакура кезеңіне (1185–1333) жатады. Шонэзу дәстүрі мураэзуға (村絵図, "ауылдардың сурет картасы") жалғасты. Мураэзу – жеке ауылдардың жоспарлық сурет карталары. Бұл карталар түрлі жағдайларға байланысты дайындалды, мысалы, шенеуніктерді жіберу және жерді тексеру сияқты. Кейбір мураэзуларды кәсіби эши (絵師, шамамен "сурет салу шебері") немесе эзуши (絵図師, шамамен "сурет карталары шебері") салған.
Еуропалық ықпал
XVI ғасырдың екінші жартысында және одан кейін дәстүрлі жапон карта жасау өнері алғаш рет португалиялықтардың, кейін голландтардың сауда порты Нагасаки арқылы келген батыстық техникалардың ықпалына түсті. Жердің шар тәрізді екендігі туралы теория шамамен 1550 жылы Франсис Ксавьермен бірге келді деп есептеледі, ал Ода Нобунага Жапонияға келген алғашқы глобустардың біріне ие болғандығы туралы мәлімдеме бар (алғашқы дәл жапондық глобус 1690 жылы жасалды). Осылайша Жапония алғаш рет әлемнің толық карталарын көріп, буддалық космология мен физикалық географияның қатар жүретін түсініктерін өзгертті. Португалиялық картографтар Фернао Ваз Дурадо мен Инасио Морейра сол кездегі Жапонияның белгілі аймақтарының нақты карталарын жасаған алғашқылардың қатарында болды. Еуропалық үлгідегі алғашқы басылған карта 1645 жылы Нагасакиде жасалды, бірақ карта авторының аты белгісіз. Әлем карталары Жапонияда жасалды, бірақ олар көбінесе алтынмен жалатылып, навигациялық емес, көбінесе декоративтік мақсаттарда қолданылды және көбінесе Жапонияны әлемнің ортасына орналастырды (Қазіргі Жапонияда жасалған көптеген карталар Еуропа мен Атлант мұхитына бағытталған дәстүрлі батыстық карталарға қарамай, Жапония мен Тынық мұхитына бағытталған). XVII ғасырда Жапонияда жасалған теңіз карталары Шығыс және Оңтүстік-Шығыс Азияны өте дәл бейнеледі, бірақ картаның басқа бөліктерінде бұрмалаулар кездеседі. Gyōki zu сияқты дәстүрлі стильдердегі даму да жалғасты, олардың жетілдірілген және дәлірек нұсқалары Jōtoku типті карталар деп аталды. Бұл Jōtoku карталарында жағалау сызығы жақсырақ белгіленген және карталар қазіргі стандарттар бойынша дәлірек болды. "Jōtoku" атауы Эчизен провинциясындағы (қазіргі Фукуи префектурасы) ғибадатхананың атынан шыққан, онда Кано Эйтоку салған карта болған. Тойотоми Хидэёси 1591 жылы Сенгоку кезеңінің соңында бүкіл Жапонияны қамтитын карта жасауға алғашқы әрекеттер жасады. Алайда, мұндай жоба Едо кезеңінде ғана іске асырылды.
Эдо дәуірінің провинциялары
Токугава үкіметі бірнеше жылдық карта жасау жобасын бастады. Куниэзу – Эдо үкіметінің (1603–1867) 1644–1647 (Шохо 1), 1696–1702 (Генроку 9) және 1835–1838 (Тенпо 6) жылдары Жапониядағы әрбір провинция үшін жасаған карталары. Үш куниэзудың әрқайсысының атауы олар жасалған жапон дәуірінің атынан (нэнго) алынған – Шохо куниэзу, Генроку куниэзу және Тенпо куниэзу. Куниэзудың мақсаты – провинциялардың шекараларының, жолдардың, таулардың және өзендердің өзгеруін, сондай-ақ жаңа жерлерді игергеннен кейін кокудаканың (石高, күріш өнімі) артуын нақты көрсету болды. Әрбір провинцияның картасы көбінесе бір қағазға салынған, бірақ Мутсу коку (陸奥国, Мутсу провинциясы), Дева коку (出羽国, Дева провинциясы), Эчиго коку (越後国, Эчиго провинциясы) және Рюкю коку (琉球国, Рюкю провинциясы) провинцияларының карталары бірнеше қағаздан тұрды. Генроку куниэзу Жапонияның солтүстіктегі Оңтүстік Сахалин мен Курил аралдарынан оңтүстіктегі Рюкю және Йонагуни аралдарына дейінгі аумағын көрсетті. Алайда, осы карталардың басты кемшілігі – сенімсіз зерттеу әдістері болды, олар көбінесе оңай деформацияланатын арқандарды қолданды, нәтижесінде зерттеуге негізделген картада бұрмалаулар пайда болды. Дегенмен, бұл кемшілік көптеген жағдайда болмайтын нәрсе ретінде қарастырылды. 1719 жылы Эдо үкіметі Генроку куниэзу негізінде бүкіл Жапонияны қамтитын карта жасады және оны Нихон эзу (日本絵図, «Жапонияның сурет картасы») деп атады. Осы шамада жолдардың, теңіз жолдарының, қалалардың және қамалдардың карталары кішкентай масштабта көбірек егжей-тегжейлі және дәл болды. 1789 жылы (Кансей 1) Куцуки Масацуна «Батыс географиясының суреттелген түсіндірмесі» (泰西輿地図說) атты еңбегін жариялады. Бұл даймё рангаку ғалымы болды және осы ерте географтың жұмысы карта жасаудың батыстық ұғымдарын қамтыды.
Ино-дзу
Ино Тадатака (伊能忠敬, 1745–1818) 52 жасында Батыс астрономиясын оқуға кірісті. Шогунның бұйрығымен, ол 1800 жылдан 1817 жылға дейінгі 16 жылды Жапонияның барлық жағалауларын зерттеуге арнады, бірақ Жапонияның толық картасы жасалмастан бұрын қайтыс болды. «Ино зу» деп аталатын карта 1821 жылы (Бунсей 4) Такахаси Кагеясудың (高橋景保, 1785–1829) басшылығымен аяқталды. Онда 1:432,000 масштабтағы үш карта, 1:216,000 масштабтағы сегіз картада елдің барлық аймағы көрсетілген, сондай-ақ 1:36,000 масштабтағы таңдамал жағалау аймақтарының 214 картасы бар. Оның еңбегіне негізделген карталар 1924 жылға дейін пайдаланылды. 1863 жылы Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз флотының Гидрографиялық департаменті «Ино зу» негізінде Жапон аралдарының төңірегіндегі Шельф теңізінің картасын жариялады, соның арқасында Жапонияның дәл географиялық орны кеңінен белгілі болды. Мейдзи және Соломон кезеңдерінде «Ино-дзу» картасының негізінде Жапонияның әртүрлі карталары жасалды. Дегенмен, түпнұсқа «Ино-дзу» 1873 жылы императорлық резиденцияда болған өрт кезінде жоғалып кетті.
Мэйдзи дәуірі - қазіргі уақыт
1874 жылы (Мейджи 7) басталған Мейджи Чисо Кайсей (地租改正, "жер салығы реформасы") кезінде Жапонияның ауылдары жибики езу (地引絵図, шамамен жерлердің сурет картасы) деп аталатын карталар жасады. Джибики езу мура езу және ерте заманғы карта жасау әдістерін біріктірді. Батыс үлгісіндегі ұлттық идеяға және әлемдік қоғамға интеграциялануға ұмтылыспен, Мейджи кезеңінен бастап көптеген маңызды зерттеулер мен ресми карталар физикалық дәлдігі мен толықтығы тұрғысынан қалыпты Батыс үлгісіндегі картографияға ұқсады. Дегенмен, "абстрактілі" немесе "бейнелеу" карталары жоғалып кетпеді, және осы стильдегі карталар храмдар мен киелі орындардың жоспарларын, туристік материалдарды және т.б. үшін бүгінге дейін қолданылып келеді. "Мейджи дәуірі мен Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы аралығында Жапониядағы карта жасау жұмысын бұрынғы жапон армиясының Бас штабының Жерді зерттеу бөлімі жүргізді. Бөлім Жапония аумағының ғана емес, сонымен қатар "Гайхозу" деп аталатын Жапония аумағынан тыс жерлердің карталарын да жасады. Қазіргі уақытта "Гайхозу" бұрынғы жапон территорияларының карталарын қамтиды және көбінесе 1:25 000-нан 1:500 000-ға дейінгі масштабтарда болады. Олардың географиялық қамтуы солтүстікке қарай Аляскаға дейін, шығысқа қарай АҚШ құрлығының аймақтарын, оңтүстікке қарай Австралияны және батысқа қарай Пәкістан мен Ауғанстанның бір бөлігін, соның ішінде Мадагаскарды қамтиды. Карта жасау әдістері жапондық зерттеу топтарының сараптамасынан, шетелде жасалған карталарды көшіруден және құпия тапсырыстар бойынша құпия сараптамадан өзгереді. Бұл карталар әскери қажеттілік үшін жасалғандықтан, Гайхозудың көп бөлігі құпия деп танылды; соғыс аяқталғаннан кейін олардың көпшілігі жойылды немесе тартылып алынды. Бірақ зерттеушілердің күш-жігерінің арқасында Гайхозудың бір бөлігі Тохоку университеті сияқты мекемелерге жеткізілді. Сонымен қатар, кейбір Гайхозу Киото университетінде, Очаномидзу университетінде, Токио университетінде, Хиросима университетінде, Комазава университетінде және басқа да оқу орындарында сақталады. Бұл карталар әскери мақсаттар үшін дайындалғанына қарамастан, 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың бірінші жартысындағы жер бетінің ғылыми ландшафтының дәл тіркелгенін көрсететіндіктен, олардың құндылығы зор.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыстың соңында жапондық әскери карталарды қарап шыққаннан кейін, АҚШ армиясының карта жасау қызметі жапондық әскери карта жасау туралы былай деп қорытындылады: "Стандартты басылған карталардан өзге, жапондықтар эскиздік карталарды кеңінен пайдаланған. Дәл сызылмағанмен, бұл карталарда көптеген мағлұматтар бар және олар сенімді түрде дәл. Олардың көпшілігі мимеография немесе Мултилит баспаларында көбейтілген. Жалпы алғанда, жапондық карталар АҚШ армиясы басып шығарған карталардың даму бағытын ұстанды, бұл – әмбебап үлгі сияқты: қара-ақ түсті жедел шығарылымдар тізбегі, одан кейін түсті қайта жөндеулер, содан соң толық түзетулер немесе әуе суретіне негізделген жаңа карталар."