Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс суретшісі және гравировщик (1500–1550)
German painter and printmaker (1500–1550)
Себальд Бехам (1500–1550) – неміс суретшісі және гравировщик, ең көп танымал болғаны – өте кішкентай гравюралары. Нюрнбергте туған ол мансабының соңғы жылдарын Франкфуртта өткізді. Ол «Кіші шеберлер» тобындағы ең маңызды суретшілердің бірі болды, бұл топ Дюрерден кейінгі буынға жататын неміс суретшілерінің баспа өнерін жасаған қатарынан шықты. Оның есімі көбінесе Ханс Себальд Бехам деп аталады, бірақ оның осы қосымша есімді қолданғанына ешқандай құжаттық дәлел жоқ. Ол шамамен 252 гравюра, 18 офорт және 1500 ағаш кескінін жасады, соның ішінде кітаптарға арналған ағаш кескіні иллюстрацияларын да қосты. Ол өте ұсақ, егжей-тегжейлі гравюралармен көп жұмыс істеді, олардың көбі пошта маркасының көлемінде болды, осылайша оны неміс баспа өнері мектебіндегі «Кіші шеберлер» қатарына қойды. Бұл туындыларды өзі басып шығарды және жариялады, ал оның үлкен ағаш кескіндері көбінесе тапсырыс бойынша жасалған. Оның гравюралары неміс буржуазиялық коллекционерлер арасында үлкен сұранысқа ие болды. Ол сонымен қатар ойын карталары мен қабырға жабындары үшін де принтерлер жасады. Оның гравюраларының тақырыптары алуан түрлі, бірақ ол шаруалар өмірінен алынған көріністерімен және классикалық мифтерден немесе тарихтан алынған көріністерімен ерекше танымал, олардың екеуінде де эротикалық элементтер кездеседі. Оның ерте туындылары Дюрердің көлеңкесінде жасалды, ол әлі де Нюрнбергте жұмыс істеп жүрген, ал «Христос басы» атты ерте ағаш кескініне екінші күйде «AD» монограммасы қосылды (дегенмен, бұл Бехамның жұмысы емес), Адам Бартш және басқалар оны ұзақ уақыт бойы Дюрердің туындысы деп қате санайды. Ол ағасы Бартелдің еңбектерінен де шабыттанды. Кейінгі жұмыстарында ол Дюрердің ең танымал гравюраларын, мысалы, 1539 жылғы «Меланхолия» туындысын қайта жаңартып, оның жұмысы мен түпнұсқа арасындағы масштаб айырмашылығын пайдаланды. Оның қара фондық гравюралары итальяндық ниелло баспаларынан әсер алған болуы мүмкін.
Sebald Beham (1500–1550) was a German painter and printmaker, mainly known for his very small engravings. Born in Nuremberg, he spent the later part of his career in Frankfurt. He was one of the most important of the "Little Masters", the group of German artists making prints in the generation after Dürer. His name is often given as Hans Sebald Beham although there is no documentary evidence that he ever used that additional forename. He produced approximately 252 engravings, 18 etchings and 1500 woodcuts, including woodcut book illustrations. He worked extensively on tiny, highly detailed, engravings, many as small as postage stamps, placing him in the German printmaking school known as the "Little Masters" from the size of their prints. Those works were printed and published by him, and his much larger woodcuts were mostly commissioned work. The engravings found a ready market among German bourgeois collectors. He also made prints for use as playing cards and wallpaper. His engravings cover a range of subjects, but he is especially known for scenes of peasant life and scenes from classical myth or history, both of which often had an erotic element. His early work was done under the shadow of Dürer, who was still working in Nuremberg, and one early woodcut "Head of Christ", to which the "AD" monogram was added in the second state (though probably not by Beham), was long misattributed to Dürer by Adam Bartsch and others. He also borrowed from his brother Barthel's rather more original works. In his later work he boldly re interpreted many of Dürer's most famous prints in works such as his Melancholia of 1539, exploiting the difference in scale between his work and the original. His dark backgrounds may have been inspired by Italian Niello prints.
Өмір
Бехам Нюрнбергте дүниеге келген. Оның ата-анасы туралы ештеңе белгілі емес. Оның інісі Бартель Бехам да суретші болған. Ол екі рет үйленгені белгілі. Матеш Гебельдің 1540 жылы салған медальдардың бір жұбы Бехам мен оның әйелі Аннаны бейнелейді. 1549 жылы Бехам әйелі қайтыс болғаннан кейін, Бюдинген қаласынан келген аяқ киімшінің қызы Элизабет Вольфке үйленді.
Beham was born in Nuremberg. Nothing is known of his parents. His brother Bartel Beham, two years his junior, was also an artist. He is known to have married twice. A pair of models for medals, designed by Matthes Gebel and dating from 1540, shows Beham and his wife Anna. In 1549, by then a widower, Beham married Elizabeth Wolf, the daughter of a shoemaker from Büdingen.
Басқа жұмыстар
Бехам ең белгілісі графика шебері ретінде танымал, бірақ сонымен қатар сурет салған, витраж жобалаған және суретшілерге арналған екі сәтті суреттелген кітап, нұсқаулық жазған.
Beham is best known as a prolific printmaker, but also painted, designed stained glass, and wrote two successful illustrated books, manuals for artists.
Суреттер
Ол Нюрнбергте боялған шыныны жобалағаны мәлім. Дегенмен, оның белгілі бір картинасы – қазір Лувр мұражайында сақталатын Дәуіт патшаның өмірінен көрінелер суреттер салынған үстел. Бұл оның Франкфуртқа көшіп келгеннен кейін Бранденбургтың кардиналы Альбрехт үшін жасалған. Ол Альбрехт үшін дұға кітабына да миниатюралар салған, қазір олар Ашафенбургтегі Хофбиблиотека коллекциясында сақтаулы. Ол сондай-ақ суретшілерге арналған нұсқаулық жазған, кейін адам денесі туралы да жазды. Бұл басылымдар Дюрердің осы тақырыптағы еңбектерінен алынған, бірақ оларды қолдану оңайырақ (және арзан) болғандықтан, ұзақ жылдар бойы сәттілікке ие болды.
He is known to have designed stained glass in Nuremberg. His only known panel painting, however, is a tabletop painted with scenes from the life of King David, now in the Louvre. This was done following his move to Frankfurt, for Cardinal Albrecht of Brandenburg. He also painted miniatures for a prayer book for Albrecht, now in the collection of the Hofbibliothek, Aschaffenburg. was an artists' manual, which he later followed with one on the human figure. These publications were simplified borrowings of Dürer's works on the subjects, but rather easier to use (and cheaper), and thus had a long lasting success.