Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Атрибуция мәселесі – 1988 жылы Алан Беннет жазған бір актілік сахналық пьеса. Ол британдық өнер сарапшысы және бұрынғы советтік агент, сэр Энтони Блантқа арналған. Пьеса 1988 жылдың 1 желтоқсанында Лондонның Ұлттық театрында Саймон Каллоудың режиссерлігімен тұңғыш рет қойылды. Сол күні «Шет елдегі ағылшын» (An Englishman Abroad) пьесасының сахналық нұсқасы да көрсетілді, ол Бланттың әріптесі Гай Берджесс туралы айтады. Екі пьеса да «Жалғыз тыңшылар» деген атаумен біріктірілген. 1991 жылы пьеса BBC Screen One сериясының аясында сол атпен телефильмге бейімделді. Фильмнің продюсері – автордың телевизиядағы ұзақ жылғы серігі Иннес Ллойд, ол оның естелігіне арналған. The New York Times бұл фильмді «өткір психологиялық мелодрама» деп сипаттады, ал ол 1992 жылы үздік жеке драма үшін BAFTA TV сыйлығын жеңіп алды.
A Question of Attribution is a 1988 one act stage play, written by Alan Bennett. It focuses on the British art expert and former Soviet agent, Sir Anthony Blunt. It was premiered at the National Theatre, London, on 1 December 1988, directed by Simon Callow. The stage version of An Englishman Abroad, about Blunt's fellow agent Guy Burgess, was also performed on the same bill. The two plays are collectively called Single Spies. The play was adapted as a 1991 television film of the same name broadcast as part of the BBC's Screen One series. The film was produced by Innes Lloyd, a long time collaborator of the author in his television work, and is dedicated to his memory. The New York Times called the film a "razor sharp psychological melodrama" and it won the 1992 BAFTA TV award for Best Single Drama.
Сюжет
Пьеса мен одан кейінгі фильм Бланттың Кембридж шпиондық сақинасындағы рөліне және Корольдік суреттердің сақтаушысы, сондай-ақ Королева Елизавета II-нің жеке өнер кеңесшісі ретіндегі қызметіне негізделген. Онда МИ5 офицерінің оны тексеруі, өнер туындыларын зерттеп сақтау жұмысы, Курто институтының директоры лауазымы мен Королевамен араласуы бейнеленген. Беннет бұл туындыны "оқиғасы ойдан шығарылған, бірақ суреттер нақты" деп сипаттады. Тицианға жартылай ғана авторлығы сенімді деп есептелетін екі тұлғаның портретін қалпына келтіруді қадағалап отырғанда, Блант белгісіз суретшінің бояп жапқан үшінші тұлғасын табады. Осы жаңадан ашылған үшінші тұлғаның Тицианның ұлы екенін Лондонның Ұлттық галереясындағы (Ақылдылықтың аллегориясы) белгілі үш тұлғаның портретімен салыстырып қорытындылайды. 1979 жылы Бланттың тыңшы екені жарияланған кезде, пьеса оның қауіпсіздік қызметіндегі басқаларды қорғау үшін айыптының құрбаны болғанын көрсетеді. Фильмнің соңында Блант Хаббқа рентген сәулелері төртінші және бесінші адамның бар екенін көрсеткенін айтады. Королевамен болған әңгімелердің бірінде, Оның Ұлылығы Бланттың бұрынғы совет шпионы екенін білген-білмегені сұрақ тудырады. Олар голланд суретшісі Хан ван Мегереннің Вермеердің суреттерін жалған жасағаны туралы қысқаша әңгімелеседі, оның суреттері қазір жалғанға ұқсайды, бірақ 1940 жылдардың басында нақты деп қабылданды, сондай-ақ жалғандық пен құпиялар табиғаты туралы сөз қозғайды. Королева кеткеннен кейін, көмекшісі не туралы сөйлескендерін сұрағанда, Блант: "Мен өнер туралы сөйлестім. Бірақ оның солай ойлайтынына көзім жетпейді" дейді.
The play and subsequent film are based on Blunt's role in the Cambridge Spy Ring and, as Surveyor of the Queen's Pictures, personal art adviser to Queen Elizabeth II. It portrays his interrogation by an MI5 officer, his work researching and conserving art works, his role as Director of the Courtauld Institute, and his acquaintance with the Queen. Bennett described the piece as an "inquiry in which the circumstances are imaginary but the pictures are real. While supervising the restoration of a dual portrait in which only partial attribution to Titian is thought credible, Blunt discovers a third figure that had been painted over by an unknown artist, and concludes by comparison with a better known triple portrait in London's National Gallery (Allegory of Prudence) that the newly revealed third figure was Titian's son. As Blunt's public exposure as a spy in 1979 draws near, the play suggests that he has been made a scapegoat to protect others in the security service. At the end of the film, the time of Blunt's exposure, Blunt tells Chubb that X rays had revealed the presence of a fourth and fifth man. One of the sub texts in the scene with the Queen is whether or not Her Majesty knew that Blunt was a former Soviet spy. They briefly discuss the Dutch Vermeer forger Han van Meegeren, and how his paintings now look like fakes, but were accepted as genuine in the (early) 1940s, and touch on the nature of fakes and secrets. After she has left and an assistant asks what they were talking about, Blunt replies "I was talking about art. I'm not sure that she was."