Америкалық судья Айвори Джордж Кимбалл өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық судья Айвори Джордж Кимболл (5 мамыр 1843 – 15 мамыр 1916) – 19 жыл бойы Вашингтон қаласындағы полиция сотының судьясы қызметін атқарған американдық заңгер. Ол сонымен қатар Вирджиния штатының Арлингтон округіндегі Арлингтон ұлттық зиратындағы Арлингтон мемориалдық амфитеатрын құруға белсенді түрде қолдау көрсеткен.

Ерте өмір

Кимболл 1843 жылғы 5 мамырда Мэн штатының Джей қаласына жақын жердегі фермада дүниеге келген. Оның ата-анасы Уилбрахам Кимболл және Анна Л. Кимболл (Хатч) болған. Оның әулетінен Ричард Кимболл 1674 жылғы 10 сәуірде Англияның Суффолк графтығындағы Ипсвич қаласынан Бостон, Массачусетс штатына көшіп, Америкаға келген. 1891 жылғы 1 сәуірде ол қызметке кірісті. 1895 жылғы қазанда ауыр сырқатқа шалдығып, емделу үшін соттан уақытша кетіп қалды. Кимболл 1898 жылы қайта тағайындалуға үміткер болды. Бастапқыда президент Уильям МакКинли Кимболлдың соттағы тіркісушілігіне наразы болғандықтан, басқа адамды тағайындайды деп күтілді. Бірақ МакКинли 1898 жылғы 11 қаңтарда Кимболлды қайта тағайындап, сот бақылаушыларын таң қалдырды және ол АҚШ Сенатымен қайта бекітілді. 1904 жылы екінші мерзімі аяқталғанда Кимболлдың қайта тағайындалуына қарсылық болды. Кимболл президент Теодор Рузвельтпен бірге қайта тағайындалды. Жергілікті дәрігер В. А. Кроффут және басқалар Сенатқа Кимболлдың этикасы мен соттағы мінез-құлқы туралы шағымдар жасады. Колумбия округінің Сенат комитетінің арнайы кіші комитеті айыптауларды (жарияланбаған) атқарушы сессияда тексеру үшін құрылды. 1903 жылғы желтоқсандағы сот отырыстары бірнеше күнге созылды. Бастапқыда кіші комитет Кимболлдың қайта тағайындалуын ұсынбады, бірақ олардың күмәні сейілді және Кимболл 19 желтоқсанда Сенаттың толық отырысында бірауыздан бекітілді. Үшінші мерзімінде Кимболл полиция бөлімшелерінде судьяларды орналастыру жоспарына қарсы болды. Ол 1904 жылы Конгресс жаңа полиция сотының құрылысын қаржыландыруға бағытталған сәтті ұсынысты қолдады, ол 1907 жылғы қаңтарда пайдалануға берілді. 1905 жылғы шілде айының соңында ол қайтадан ауыр сырқатқа шалдығып, жеті аптаға соттан кетіп қалды. 1906 жылы судья Кимболл қалалық прокурорға полиция қызметкерінің пікірінше, дәлелдері жеткіліксіз болған жағдайларды қараудан бас тартуға рұқсат беруді сұрады. Оның заңға өзгерту туралы өтініші қалалық комиссиялар тарапынан қабылданбады. 1907 жылғы 17 желтоқсанда Кимболл қайтадан ауыр сырқатқа шалдығып, сауығу үшін бірнеше апта демалуға мәжбүр болды. 1908 жылы Кимболл демалыс кезінде ауыр жарақат алды. Ол Вест-Индияға бағытталған кемеде есікке соғылып, құлап, аяғы мен жамбасын жарақаттады. Кимболл жүру үшін таяқ қажет екенін айтып, зиянды өтеу үшін сотқа жүгінді, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Кимболлдың үшінші мерзімі 1910 жылы аяқталды. Осы уақытқа дейін Кимболл соттағы мінез-құлқына байланысты қаладағы адвокаттар арасында көптеген жауларын жинады, олардың көпшілігі оның қызметтен кетуін ұсынды (оның жасы 66-да еді). Ол зейнеткерлікке шығу ниеті жоқ екенін қатаң мәлімдеді. 112-ден астам жергілікті заңгерлер президент Уильям Говард Тафттан "мінез-құлқының тұрақсыздығы" мен қабілетсіздігіне байланысты қайта тағайындалуын қабылдамауды сұрап петицияға қол қойды. Тафт бұл тағайындауды ойластырды, ал Кимболлдың мерзімі 1910 жылғы қаңтарда аяқталды. Бірақ Тафт тағайындау жасаған жоқ. Кимболл болса, өзінің әлі де сот қызметкері екенін мәлімдеді, себебі оған бір айлық демалыс тиісті болған, бірақ ол оны пайдаланбаған. Кимболл 18 ақпанда 31 күндік демалысына кетті. The Washington Post газетінің хабарлауынша, Кимболлдың полиция сотындағы қызмет мерзімі 1910 жылғы 2 сәуірде аяқталды. Ол бұл лауазымға ие болды және 1903 жылғы 14 ақпанда тағайындалды. Ол, әдеттегідей, бір мерзім қызмет етті. Кимболл Арлингтон ұлттық зиратында жаңа және үлкен амфитеатр салу қажеттігін ғана емес, сонымен қатар жаңа амфитеатр ұлттың барлық соғыстарында қаза болғандарды бейнелеуі керек деп сенді. Кимболл мен GAR 1903 жылы жаңа амфитеатр салуға кірісті, ал амфитеатрдың эскиздерін 1904 жылы Фредерик Д. Оуэн (АҚШ инженерлер корпусында жұмыс істейтін азаматтық инженер) жасады. Бірақ амфитеатр салу туралы заңдар 1905 және 1907 жылдары Конгресс арқылы қабылданбады. 1908 жылы амфитеатр жобалау жөніндегі комиссия құруға рұқсат беретін заң қабылданды, бірақ ол тек 5000 доллар қаржы алды. Комиссияны толық қаржыландыру және амфитеатр салу туралы заңдарды 1912 жылы сенатор Джордж Сазерленд енгізді. Сазерлендтің заң жобасы Кимболл қалаған амфитеатрдың құрылысын ұсынды: кішкентай мұражай және жер асты криптасы бар 5000 орындық құрылым (танымал адамдардың жерленуіне арналған). Бұл заң жобасы сәтті өтті. Президент Тафт өзінің соңғы президенттік актілерінің бірінде 1913 жылғы 4 наурызда заңға қол қойды. 1908 жылғы рұқсат беруші заң Арлингтон еске алу амфитеатры комиссиясын (AMAC) құрды, ол құрылыстың жобалануын және құрылысын бақылауға жауапты болды. Оның құрамына соғыс министрі, теңіз министрі, АҚШ Капитолийінің басқарушысы, судья Кимболл (GAR өкілі ретінде) және Чарльз У. Ньютон (Испан-Америка соғысы ветерандары тобының өкілі ретінде) кірді. Еске алу амфитеатрының негізі 1915 жылғы 1 наурызда салынды. Президент Вудро Вильсон 1915 жылғы 13 қазанда болған салтанатта оның негізгі тасын қалады. Кимболл негіз салу және негізгі тас салтанаттарына қатысты, бірақ амфитеатр аяқталғанша өмір сүрген жоқ.

Kimball was born on May 5, 1843, on a farm near Jay, Maine. His parents were Wilbraham Kimball, Jr. and Anna L. Kimball ( Hatch). His ancestor, Richard Kimball, emigrated from Ipswich, Suffolk, England, to Boston, Massachusetts, arriving in America on April 10, 1674. He was sworn in on April 1, 1891. He fell seriously ill in October 1895 and was forced to temporarily leave the bench to recuperate. Kimball was a candidate for reappointment to the bench in 1898. At first, President William McKinley—not happy with Kimball's irascibility in court—was expected to appoint another man to the position. But McKinley surprised court observers by reappointing Kimball on January 11, 1898, and he was quickly confirmed again by the United States Senate. There was opposition to Kimball's renomination when his second term expired in 1904. Kimball was renominated for the bench by President Theodore Roosevelt. Local physician W. A. Croffut and others made complaints to the Senate about Kimball's ethics and behavior on the bench. An ad hoc subcommittee of the Senate Committee on the District of Columbia was formed to investigate the charges (which were not specified in a public way) in executive session. The executive hearings lasted several days in December 1903. At first the ad hoc subcommittee was hesitant to recommend Kimball for reappointment, but their doubts dissipated and Kimball was confirmed unanimously in executive session by the entire Senate on December 19. During his third term in office, Kimball opposed a plan to put magistrates in police stations. He supported a successful 1904 proposal to have Congress fund construction of a new police court building, which was occupied in January 1907. He fell seriously ill again in late July 1905, and was forced to leave the bench for seven weeks. In 1906, Judge Kimball asked that the city attorney be permitted to dismiss any police charge which, in that officer's opinion, was not a prima facie case. His request for a change in the law was denied by the city commissioners. Kimball fell seriously ill again on December 17, 1907, and once more needed several weeks of rest to recover. In 1908, Kimball was seriously injured while vacationing. He was traveling aboard a steamship to the West Indies and was struck by a door. He fell, and his leg and hip were injured. Kimball claimed he needed a cane to walk, and unsuccessfully sued for damages. Kimball's third term expired in 1910. By this time, Kimball had made numerous enemies among attorneys in the city due to his behavior on the bench, and many of them suggested that he leave office (he was now 66 years old). He vigorously denied any intention of retiring. More than 112 local lawyers signed a petition asking President William Howard Taft to deny him reappointment on the basis of "temperamental unfitness" and incompetence. Taft hesitated on the appointment, and Kimball's term technically ended in January 1910. Still Taft made no appointment. Kimball, however, claimed he was still employed by the court, as he had a month's vacation due him which he had not taken. Kimball left on his 31 day vacation on February 18. According to the Washington Post, Kimball's term on the police court bench ended on April 2, 1910. He won the position, and was installed on February 14, 1903. He served a single term, as usual for Commanders. Kimball believed that not only should a new and larger amphitheater be built at Arlington National Cemetery, but also that the new amphitheater represent the dead of all wars in which the nation had fought. Kimball and the GAR began their push for a new amphitheater in 1903, and sketches for the amphitheater were drawn up in 1904 by Frederick D. Owen (a civilian engineer working for the United States Army Corps of Engineers). But legislation to construct an amphitheater failed to pass Congress in 1905 and again 1907. Legislation was enacted in 1908 authorizing the establishment of a commission to design an amphitheater, but it received only $5,000 in funding. Legislation to fully fund the commission and build an amphitheater was introduced in 1912 by Senator George Sutherland. Sutherland's bill proposed construction of the amphitheater Kimball wanted: a 5,000 seat structure with a small museum and an underground crypt (for the burial of famous individuals). This bill was successful. President Taft, in one of his last acts as president, signed the legislation into law on March 4, 1913. The 1908 authorizing legislation established an Arlington Memorial Amphitheater Commission (AMAC) to oversee the design and construction of the structure. Its members included the Secretary of War, the Secretary of the Navy, the Superintendent of the U. S. Capitol, Judge Kimball (as a representative of the GAR), and Charles W. Newton (as a representative of the United Spanish War Veterans, a Spanish–American War veterans group). Ground for Memorial Amphitheater was broken on March 1, 1915. President Woodrow Wilson laid its cornerstone in a ceremony on October 13, 1915. Kimball participated in the ground breaking and cornerstone ceremonies, but did not live to see the amphitheater completed.

Жеке өмір

Кимболл Индиана штатында мемлекеттік мектепте оқыта жүріп танысқан әріптес мұғалімі Анна Ловиниа Ферриске үйленді. Олар 1865 жылдың 26 қыркүйегінде неке қиды. Олардың жеті баласы болды: Элла Клара (1866), Уилбра (1868), Гарри Гилберт (1870), Элис Мей (1873), Артур Герберт (1875), Берта Луиза (1878), Эдна Гертруд (1879) және Уолтер Феррис (1873). Ұлдары Вильбра эпилепсия ауруынан зардап шегіп, 20 жасында дүние салды. Анна Кимболл 1914 жылдың 23 наурызында қайтыс болды. Кимболл масондыққа да белсенді қатысты. Ол 32-дәрежелі шотланд ритуалының масоны болды және көптеген ложалар мен масондық ұйымдарында жұмыс істеді, оның ішінде: Хирам ложасы №10, Еркін және қабылданған масондар; Маунт-Вернон бөлімі №3, Корольдік аркалық масондығы; Вашингтон кеңесі №1, Корольдік және таңдалған шеберлер; Колумбия командалығы №2, Темплиерлер; және Алмас ғибадатханасы, Мистикалық киелі оқиғалардың асылдарының ежелгі араб ордені.