Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық суретші (1913–1993)
Ольга Коста (1913 жылдың 28 тамызы – 1993 жылдың 28 маусымы) – мексикалық суретші және мәдениетті дамытушы. Ол Сан-Карлос академиясында сурет өнерін оқуға түсті, бірақ отбасына көмектесу үшін үш айдан кейін оқуын тоқтатты. Осы кезде ол суретші Хосе Чавес Морадомен танысты. Оның оған үйленуі Мексиканың мәдени және интеллектуалдық ортасына қатысуына мүмкіндік берді, және күйеуінің қолдауымен ол өздігінен сурет салу дағдысын жетілдірді. Ол Мексикада көптеген көрмелерге қатысты, сондай-ақ өзінің туындыларын АҚШ-қа сатуға жіберді. Ол сонымен қатар Гуанахуато штатында бірнеше галереялардың, мәдени қоғамдардың және үш мұражайдың құрылуы мен дамуына атсалысты. Ол өз еңбектері үшін, басқа сыйлықтармен қатар, Premio Nacional de Ciencias y Artes сыйлығына ие болды.
Mexican artist (1913–1993)
Olga Costa (August 28, 1913 – June 28, 1993) was a Mexican painter and cultural promoter. She began to study art at the Academy of San Carlos but left after only three months to help support her family. However, she met her husband, artist José Chávez Morado during this time. Her marriage to him involved her in Mexico's cultural and intellectual scene and she began to develop her ability to paint on her own, with encouragement from her husband. She had numerous exhibitions of her work in Mexico, with her work also sent to be sold in the United States. She was also involved in the founding and development of various galleries, cultural societies and three museums in the state of Guanajuato. She received the Premio Nacional de Ciencias y Artes among others for her work.
Өмір
Коста 1913 жылы Германияның Лейпциг қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы, скрипкашы және композитор Якобо Костаковский мен Ана Фальвисант Бовгларэвокейландл, патшалық Ресейден шыққан, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын еврейлерді қудалаудан қашу үшін Украина аймағынан қашып кетті. Олар алдымен Ольга дүниеге келген Лейпцигке, соғыс басталғаннан кейін оның әпкесі Ля туған Берлинге қашты. Ол және оның қарындасы Ля алғаш рет қаладағы Colegio Alemán (неміс мектебі) -ге оқуға түсті. Ля жазушы болды (кейіннен тарихшы және өнер сыншысы Луис Кардоса и Арагонға үйленді), ал Ольга музыкаға қатысты, әсіресе фортепианода ойнап, мектеп хорында ән шырқады. Бұл музыкалық бейімділік оның әкесінің ықпалы мен жігерлендіруіне байланысты болды. Сурет салуға алғаш рет Диего Ривера сурет салған Симон Боливар амфитеатрындағы концерттерге қатысқанда, оның түстері Ольганы таң қалдырды. Коста мен Чавес Морадо 1935 жылы 18 мамырда Мексика қаласында үйленді. 1970 жылдардың соңында ол Елизавета II-ні үйінде қарсы алды. Бұл оқиға оның күйеуі Хосе Чавес Морадомен бірге Веракрус штатының Халапа қаласында сурет салу мектебін ашу және мұғалімдер колледжінің залдарын бояу үшін басталды. Чавес Морадо оны тәжірибе жасауға шақырды, бірақ ол бұл туралы күмәнді болды. Амор Костаның жұмысын АҚШ-қа жіберіп, жоғары баға алған алғашқы адам болды. Өмірінің соңында ол жеке және күйеуімен бірге өзінің көркемдік және мәдени жұмысы үшін бірқатар марапаттар алды. 1984 жылы оның өмірі туралы кітап жарық көрді. La Vendedora de Frutas (1951) - Мексикадан шыққан көптеген жемістермен қоршалған және дәмін татып, сатуға дайын жеміс сатушыны бейнелейді. Кейбір жемістер - қант қамышы, алмұрт, мамей және гуава. Бұл сурет Мексиканың егін жинау және оның жұмысшыларын, халық еңбек еткен әр түрлі түбірлі "жемістерді" көрсетеді. Коста тағы бір рет әйелді суреттейді, бұл жолы Мексиканың "жемісін" сурет салудың дәстүрлі тәсілімен көрсететін еңбекқор әйелді бейнелейді. Костаның "Күйеу" картинасы некелік құрылымды бұзудың үлгісі болып табылады. Онда ортада гүлдер мен түрлі-түсті көйлекпен бірге күйзеліске ұшыраған келіншек тұрмысқа шыққан күні бейнеленген. Келіншектің идеалдық әйел емес екендігі, бұл мәселеде ешқандай пікір білдіре алмайтыны және жалпы алғанда, өзінің жағдайына қанағаттанбайтыны көрінеді. "Тазалау" термині әйелдің бойжеткендігінен айырылып, келіншектің артында тұрған метафоралық солып қалған гүлдер арқылы жетілуін білдіреді. Бұл - әйелдің жағдайына және басқалардың әйелдерге деген идеалистік көзқарастарына қатысты түсінік.
Costa was born in 1913 in Leipzig, Germany. Her parents, violinist and composer Jacobo Kostakowsky and Ana Falvisant Bovglarevokeylandel, were from Czarist Russia but left the Ukraine region to escape the persecution of Jews just before the First World War They fled first to Leipzig, where Olga was born and after the war began to Berlin where her sister Lya was born. She and her sister Lya first attended the Colegio Alemán (German School) in the city, with Lya becoming a writer (later married to historian and art critic Luis Cardoza y Aragón) and Olga participating in music, especially playing the piano and singing in the school choir. This musical bent was due to the influence and encouragement of her father. Her first exposure to painting was attending concerts at the Anfiteatro Simón Bolivar where Diego Rivera had painted a mural, the colors of which fascinated Olga. Costa and Chávez Morado married on May 18, 1935, in Mexico City. She hosted Queen Elizabeth II at her home at the end of the 1970s. This began in while she followed her husband, José Chávez Morado to Xalapa, Veracruz to open a painting school and paint the halls of the teachers’ college there. Chávez Morado encouraged her to experiment although she was hesitant about it. Amor was also the first to start sending Costa's work to the United States where it received higher prices. Near the end of her life, she received a number of recognitions for her artistic and cultural work, individually and along with her husband. A book about her life, Olga Costa, was published in 1984. La Vendedora de Frutas (1951) portrays a fruit vendor in the center right surrounded by a multitude of fruits known to originate Mexico displayed and ready for tasting and selling. Some noticeable fruits are sugar cane, pears, mameys, and guavas. This artwork shows the harvest of Mexico and its workers, the variety of literal "fruit" which the people have worked for. Costa once again illustrates a woman, this time a hard working woman in an honorable job showing the "fruit”"of Mexico in the traditional way of painting. Costa's painting The Bride is an example of matrimony deconstruction. It shows a bride in the center left accompanied by flowers and a colorful dress with a sorrowful face on her wedding day. The bride is shown not to be the ideal woman, has no say in the matter, and is in general unhappy with her situation. The term "deflower" is used to refer to the woman’s loss of virginity and presumed maturity by way of metaphorical wilted flowers standing behind the bride. It is a commentary on the state of the woman and the idealistic views others have of women in general.
Өнер
Сан-Карлос академиясында сурет салу және гравировкадан сабақ алғанымен, ол 1933 жылы үш ай ғана болды. Оның қабілеті 1936 жылы Хосе Чавес Морадоның ынталандыруымен хобби ретінде өздігінен дамыды. Осы себепті ол көбінесе өзіндік білім алған суретші деп есептеледі. Өмірі бойы ол тұрмыстық сахналарды, натюрморттарды, портреттерді және пейзаждарды суреттеді, олардың түс қолдануы ерекше көзге түседі. Ол Руфино Тамайо және Педро Коронель сияқты суретшілермен қатар колорист ретінде танылады. Оның техникасы әрқашан толыққанды болмаса да, туындыларының нәзік сезімі әсерлі деп бағаланады. Оның жұмысындағы қайталанатын элемент – бір маңызды туындыны жасауға ұмтылыс, ал қалғандары оның басымдығына мүмкіндігінше кедері келтіруі. Пейзаждар қайталанып тұрады, бірақ негізгі элементтер ретінде емес, негізгі идеяны түсіндіру үшін фон ретінде қолданылады. Ол бейнелерді дәл көшіруге емес, көргендерінің әсерін беруге қызығушылық танытты. Бұл бейнелерде бұрмалауға және түспен тәжірибе жасауға әкелді. Ол әйелдерді, әсіресе ерте туындыларында жергілікті әйелдер мен балаларды суреттеуге бейім болды. Оның портреттері көбінесе әйелдерге арналған, күйеуінен басқа екі ерте ерекше жағдай бар. Ол Мексиканың ұлтшылдық және капитализмге, империализмге қарсы болған кезінде сурет салуды бастады, бұл Мексика монументализмімен күшейтілді. Мексикаға баса назар бергенімен, оның жұмысы саяси сипатта емес. Оның алғашқы туындылары формалды және қатаң болды, Мексика фольклорына назар аударды, Диего Ривераның ықпалымен жарқын түстермен, Карлос Мериданың геометриялық формаларымен және Руфино Тамайоның жемістерін пайдаланумен ерекшеленді, бұл тұрмыстық суреттерге жатқызылды, бірақ Мария Изкьердо стиліндегі экспрессионистік элементтерді де қамтиды. Оның ерте туындылары формалды білімінің жетіспеуіне байланысты нәзік және әлсіз деп есептеледі, ал тұрмыстық элементтердің көп бөлігі жұмысты АҚШ-та сату мақсатымен әдейі біріктірілді. Оның суреттерінде композицияның қалған бөлігіне қарағанда бір немесе бірнеше элементтер пропорциясыз үлкен болып келеді, мысалы, 1941 жылғы «Новиа» картинасындағы келіншектің отырған орындығы. Оның ерте модельдері, әсіресе 1930 жылдары жергілікті адамдар болды. 1940 жылдардың ортасында оның техникасы, әсіресе материалдарды қолдану және түс таңдауы өзгерді, Мексика монументализмінен сәл алшақтады. 1950 жылдары оның жұмысы байып, түс қолдануы әртараптанды, әсіресе терең жасыл, көк, қызғылт сары, қызыл және қызғылт түстер Мексиканың жергілікті халқының тыныш және күңгірт бейнелерімен контраст жасады. Композициялар формалды және академиялық, Ривераның күшті ықпалын көрсетеді. Ол әлі де тұрмыстық тақырыптармен жұмыс істеді, бірақ жалаңаш, натюрморттар мен пейзаждарға қадам баса бастады. Оның ең танымал туындысы осы кезеңдегі «Жеміс сатушы» (1951). Оның пейзаж суреттерінің көп бөлігі 1950 жылдардан бастап сақталған, сонымен қатар өлілер күніне байланысты натюрморттар мен бейнелер де бар. 1960 жылдары ол қызғылт, сұр, беж және жасыл сияқты ашық түстерге көшті, олар экспрессионизмнің ықпалымен күшті контраст жасамайды. Оның кейінгі туындылары абстракциямен және Бахио аймағының пейзаждарын суреттеумен ерекшеленеді, қызыл және терең жасыл түстермен. Бұл суреттерде Руфино Тамайоның ықпалымен түстердің өзгеруі байқалады, сары, охр және лаванда түстеріне баса назар аударылады. Текстураларды бейнелеу, әсіресе Бахио пейзаждарын суреттеуде, күрделірек болады. Бұл туындыларда адам бейнелері дерлік жоғалып кетеді, бірақ адамдар жасаған үйлер, жолдар және басқа да нысандар абстрактілі фигуративтізмнің бір түрі ретінде сақталады. Оның соңғы туындылары 1978-1979 жылдары жасалған, олардың ішінде Ladera және Niebla бар. Бұл туындылар кадрдан тыс кеңістікке созылатын үлкен кеңістік әсерін туғызады, көз суреттің әр түрлі түстерімен тоқтап тұрмай, жүріп өтеді.
Although she took some classes in painting and engraving at the Academy of San Carlos, she was there only for three months in 1933. Her development came on her own as a hobby starting in 1936, with José Chávez Morado's encouragement. For this reason, she is considered to be mostly self taught. During her lifetime, she painted costumbrista subjects, still lifes, portraits and landscapes which are noted for their use of color. She has been classed as a colorista along with artists such as Rufino Tamayo and Pedro Coronel. While her techniques were not always solid, the innocent quality of her work has been judged as moving. One recurring element in her work is the desire to create one key piece with the rest impeding its dominance as much as possible. Landscapes tend to repeat, not as main elements but rather as background from which to interpret the main idea. She was not interested in a faithful reproduction of images but rather an impression of what she saw. This often led to distortion in the images and experiments in the use of color. She had a preference for painting the female form, especially indigenous women and children in her earlier work. Her portrait work was dedicated mostly to women, with two notable early exceptions of her husband. She began painting at a time when Mexico was nationalistic as well as anti capitalistic and anti imperialistic, reinforced by the Mexican muralism movement. While focused on Mexico, her work was not political. Her first works were formal and rigid focusing on Mexican folklore with bright colors and marked by influence from Diego Rivera, along with geometric forms from Carlos Mérida and the use of fruit from Rufino Tamayo, classified as costumbrista, but also contain Expressionist type elements in the style of María Izquierdo. Her early work is considered to be fragile and insecure due to her lack of formal training and much of the costumbrista element was purposely integrated with an eye to selling the work in the United States. Her paintings often contain one or more elements larger than proportion to the rest of the composition such as the chair in La Novia from 1941, on which sits a bride. Her early models, especially in the 1930s where local people. In the mid 1940s her techniques began to change especially her handling of materials and use of color, breaking away a bit from Mexican muralism. In the 1950s, her work evolved with richer and more varied use of color, especially deep greens, blues, oranges, reds and pinks which contrasted with the silent and somber depictions of Mexico's indigenous. The compositions are formal and academic and show strong influence from Rivera. She still worked with 'costumbrista subjects but she was also beginning to move into nudes, still lifes and landscapes. Her best known work is from this time, La vendedora de frutas from 1951. Most of her landscape paintings date from the 1950s on which also included still lifes and images related to Day of the Dead altars. By the 1960s, she had moved into paler colors such as pinks, grays, beiges and greens not contrasting strongly and more influence from Expressionism. Her later work is marked by abstraction and the painting of landscapes of the Bajío region, with red and deep green tones. These show changing color compositions with strong influence from Rufino Tamayo with emphasis on yellows, ochres and purples. Depictions of textures become more sophisticated especially in her depictions of Bajío landscapes. In these works, depictions of human beings all but disappear but those of what people create such as houses, roads and more still remain as a form of abstractive figurativism. Her last works were produced between 1978 and 1979 and include Ladera and Niebla. The works create an impression of large space that extends beyond the frame with the eye traveling over the various colors of the work without stopping.