Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық суретші, гравировщик және мүсінші (1899–1991)
Mexican painter, printmaker, and sculptor (1899–1991)
Руфино дель Кармен Арелланес Тамайо (25 тамыз 1899 – 24 маусым 1991) – Мексиканың Оахака-де-Хуарес қаласында туған сапотек тегінің мексикалық суретшісі. Тамайо ХХ ғасырдың ортасында Мексика мен Нью-Йоркте белсенді болды, сюрреалистік ықпалмен бейнелі абстракцияны суретке түсірді. Оның анасы тігінші, әкесі аяқ киім жасаушы болған. 1911 жылы анасы туберкулезден қайтыс болды. Оның сапотек тегі ертедегі ықпал ретінде жиі айтылады. Сол кезде ол отбасының шағын бизнесіне көмектесуге бел буды. Бірақ 1917 жылы Тамайоның әпкесі оны Сан-Карлостағы Escuela Nacional de Artes Plásticas-қа сурет өнерін оқуға жаздырды. Мексика революциясынан кейін Тамайо өзінің туындыларында ерекше стиль жасауға ұмтылды. Ол өзінің дәстүрлі Мексика деп санаған бейнелерді бейнеледі және Хосе Клементе Ороско, Диего Ривера, Освальдо Гуаясамин және Давид Альфаро Сикейрос сияқты замандастарының ашық саяси өнерінен жаңылды. Ол осы фреска суретшілерінің Мексиканың болашағы үшін революция қажет деген сенімімен келіспеді, керісінше революция Мексикаға зиян келтіреді деп есептеді. "Отпен ойнаған балалар" (Niños Jugando con Fuego, 1947) суретінде Тамайо екі адамның өздері жаққан оттан өртеніп жатқанын көрсетеді, бұл мексикалықтардың өздерінің таңдауы мен іс-әрекеттерінен зардап шегуінің символы. Тамайо: "Біз қауіпті жағдайдамыз, және қауіп – адам баласы өзі жасаған нәрсеге сіңіп, жойылмауы мүмкін", – деді. Саяси көзқарастары үшін кейбіреулер оны саяси мақсатқа "қарсы" деп сипаттады. Тамайо өзінің өнерін еркін жеткізе алмайтынын сезінді, сондықтан 1926 жылы Мексиканы тастап, Нью-Йорк қаласына көшуді шешті. Кетуі алдында Тамайо Мексика қаласында жеке көрме ұйымдастырды, онда оның ерекшелігі байқалды. Бұл Руфино Тамайоның дизайнның текстурасы мен көлемін ғана емес, сонымен қатар суретшіге оның туындыларында кез келген қатты материалдардың комбинациясын пайдалануға еркіндік берді. Тамайо Миксография процесінен қатты ләззат алды және 80 түпнұсқа Миксография жасады. Олардың ең танымал Mixografia-сы "Иттер шабуылдаған екі кейіпкер" (Dos Personajes Atacados por Perros) деп аталады. 1935 жылы ол "Лига де Escritores y Artistas Revolucionarios" (LEAR) ұйымына қосылды. LEAR – мексикалық суретшілердің Мексикадағы революциялық соғысқа және үкіметтік саясатқа деген көзқарастарын сурет салу және жазу арқылы білдіре алатын ұйым. Тамайо Сикейрос пен Орозкомен келіспегенімен, олар Нью-Йорктегі алғашқы американдық суретшілер конгресінде өз өнерлерін көрсету үшін таңдалды. Үйленгеннен кейін Руфино мен Ольга Нью-Йоркте тек оқиға аяқталғанға дейін қалуды жоспарлаған, бірақ олар Нью-Йоркті келесі он жарым жылға мекені етіп алды. 1948 жылы Мехикодағы "Palacio de Bellas Artes" залында Тамайоның алғашқы ірі ретроспективасы өтті. Оның ұстанымы даулы болғанымен, оның танымалдылығы жоғары болды. Осы уақыт аралығында ол Сан-Мигель-де-Альендедегі өнер мектебінде оқыған жас американдық суретші Джозеф Гласкомен танысты және бір кезде Гласконың пәтері мен студиясына көшіп келді. Саяси дау-дамайлардың жалғасуына алаңдаған Тамайо мен Ольга 1949 жылы Парижге көшіп барды, онда олар келесі он жыл бойы тұрды. Оның күресін түстер мен бет-әлпеттер арқылы көрсетеді. Суретші мен әйелдің ортақ қиындықтарын 1934 жылғы Руфино мен Ольга портретінде көруге болады, онда жұбайлар өмірдің кедергілеріне ұшыраған сияқты көрінеді. Тамайо сонымен қатар қабырға суреттерін салған, олардың кейбіреулері Мексикадағы Паласио Насиональ де Белас Артес опера үйінде орналасқан, мысалы, "Ұлттықтың тууы" (Nacimiento de la nacionalidad, 1952). Тамайоның жеке сабақ берген бірнеше шәкірттері болған, олардың ішінде Франсиско Толедо мен Вероника Руис де Веласко Ұлттық заманауи өнер мұражайында өнер туындылары сақталған.
Rufino del Carmen Arellanes Tamayo (August 25, 1899 – June 24, 1991) was a Mexican painter of Zapotec heritage, born in Oaxaca de Juárez, Mexico. Tamayo was active in the mid 20th century in Mexico and New York, painting figurative abstraction with surrealist influences. His mother was a seamstress and his father was a shoemaker. His mother died of tuberculosis in 1911. His Zapotec heritage is often cited as an early influence. While there, he devoted himself to helping his family with their small business. However, in 1917 Tamayo's aunt enrolled him at Escuela Nacional de Artes Plásticas at San Carlos to study art. After the Mexican Revolution, Tamayo devoted himself to creating a distinct identity in his work. He expressed what he envisioned as traditional Mexico and eschewed the overt political art of such contemporaries as José Clemente Orozco, Diego Rivera, Oswaldo Guayasamín and David Alfaro Siqueiros. He disagreed with these muralists in their belief that the revolution was necessary for the future of Mexico but considered, instead, that the revolution would harm Mexico. In his painting, Niños Jugando con Fuego (Children Playing with Fire, 1947), Tamayo shows two individuals being burnt by a fire they have created, a symbol of the Mexican people being injured by their own choice and action. Tamayo claimed, "We are in a dangerous situation, and the danger is that man may be absorbed and destroyed by what he has created". Due to his political opinions, he was characterized by some as a "traitor" to the political cause. Tamayo came to feel that he could not freely express his art; he, therefore, decided in 1926 to leave Mexico and move to New York City. Prior to his departure, Tamayo organized a one man show of his work in Mexico City where he was noticed for his individuality. It not only registered the texture and volume of Rufino Tamayo's design but also granted the artist freedom to use any combination of solid materials in its creation. Tamayo was delighted with the Mixografia process and created some 80 original Mixographs. One of their most famous Mixografia is titled Dos Personajes Atacados por Perros (Two Characters Attacked by Dogs). In 1935, he joined the Liga de Escritores y Artistas Revolucionarios (LEAR). The LEAR was an organization in which Mexican artists could express through painting and writing their responses towards the revolutionary war and governmental policies than are current in Mexico. Although Tamayo did not agree with Siqueiros and Orozco, they were chosen along with four others to represent their art in the first American Artists' Congress in New York. Now married, Rufino and Olga had planned on staying in New York only for the duration of the event; however, they made New York their permanent home for the next decade and a half. In 1948, Tamayo's first major retrospective was held at the Palacio de Bellas Artes in Mexico City. Although his position remained controversial, his popularity was high. During this time, he became acquainted with young American artist Joseph Glasco who was studying at the school of art at San Miguel de Allende and Tamayo moved into Glasco’s apartment and studio at one point. Uncomfortable with the continuing political controversy, Tamayo and Olga moved to Paris in 1949 where they remained for the next decade. showing her struggles through color choices and facial expressions. The shared difficulties of painter and wife can be seen in the portrait Rufino and Olga, circa 1934, where the couple appears broken by life's obstacles. Tamayo also painted murals, some of which are displayed inside Palacio Nacional de Bellas Artes opera house in Mexico City, such as Nacimiento de la nacionalidad (Birth of the Nationality, 1952). Tamayo was known to have a couple of protégé who he privately taught. Francisco Toledo & Veronica Ruiz de Velasco who were both in the National Museum of Modern Art.
Әсерлер
Тамайо көптеген суретшілердің ықпалында болды. Бір кезде онымен бірге тұрған мексикалық суретші Мария Искьеро Тамайоға түстерді таңдаудағы нақтылықты үйретті. Ол мексикалық ортасына сай түстерді таңдады. Ол: «Мексикалықтар қуанышпен емес, қайғымен өмір сүретін халық» деді. Тамайо сол дәуірдегі Мексиканың этникалық ерекшеліктерін бағалаған санаулы суретшілердің бірі болды деуге болады. Ол испандық-мексикалық үнділердің араласуын ұнатып, оны кейбір туындыларында көрсеткен. «Арыстан мен жылқы» (1942) картинасында Тамайо Колумбияға дейінгі керамикадан пайдаланды. Көптеген адамдар мексикалық суретшілер шығармашылық тудыра ала ма деп күмәнданды. Диас режимі тұсында мексикалық текті суретшілерге қоғамдық назар жетіспеді, олардың еуропалық суретшілердің деңгейіне жете алмайтыны жиі айтылды.
Tamayo was influenced by many artists. María Izquierdo, a fellow Mexican artist with whom he lived with for a time, taught Tamayo precision in his color choices. He selected colors true to his Mexican environment. He argued, "Mexicans are not a gay race but a tragic one "
Other influences came from Tamayo's cultural heritage. One can say that Tamayo was one of the few artists of his era who enjoyed Mexico's ethnic differences. He enjoyed the fusion of Spanish Mexican Indian blood and that is shown in some of his art pieces. In Lion and Horse (1942), Tamayo used pre Columbian ceramics. Many people doubted that Mexican artists could actually create art. Under the Díaz regime, artists of Mexican origin were ignored by society; it was commonly held that they lacked the skills to surpass artists of European descent.
Мексикадан тыс жерлерде
1937 жылдан 1949 жылға дейін Тамайо әйелі Ольгамен бірге Нью-Йоркте тұрды, онда ол өзінің ең есте қаларлық туындыларын жасай бастады. Ол Нью-Йорктегі алғашқы көрмесін Валентин галереясында өткізді. Осы арқылы ол өзінің беделін арттырып, кейін Кнодлер галереясы мен Марлборо галереясындағы көрмелерге қатысты. Нью-Йоркте Тамайо Далтон мектебінде Хелен Франкенталерге сабақ берді. АҚШ-та болған кезінде Тамайо өнер жасау техникасына әсер еткен маңызды көрмелерді тамашалады. Ингрестен Пикассоға дейін және француз өнері көрмелері арқылы Тамайо импрессионизм, фовизм және кубизммен танысты. Сонымен қатар, 1928 жылы Бруклинде өткен көрмеде Тамайо француз суретшісі Анри Матисспен кездесті. Осы орайда, "Руфино Тамайо" кітабының авторы Октавио Паз былай дейді: "Бізге Тамайо керемет колорист екені жиі айтылды, бірақ осы түстердің байлығы – қарапайымдылықтың нәтижесі екенін де қосу керек". Тамайо түстерін таңдауда қарапайым болғандықтан, оның картиналары кедейлеп емес, байыды. Егер Тамайоны басқа суретшілерден ажырататын нәрсені бір сөзбен айтуға мүмкіндік болса, мен бір секунд та ойланбастан: Күн деймін. Өйткені күн оның барлық картиналарында бар, көріп тұрсақ та, көре алмасақ та. |Нобель сыйлығының лауреаты, ақын Октавио Паз.
From 1937 to 1949, Tamayo and his wife Olga lived in New York where he painted some of his most memorable works. He had his first show in New York City at the Valentine Gallery. He gained credibility thereby and proceeded to exhibit works at the Knoedler Gallery and Marlborough Gallery. While in New York, Tamayo instructed Helen Frankenthaler at the Dalton School. Tamayo, while in the United States, attended important exhibitions that influenced his art mechanics. From Ingres to Picasso and French art exhibitions, Tamayo was introduced to Impressionism, Fauvism, and Cubism. Also, at an exhibition in Brooklyn in 1928, Tamayo came into contact with Henri Matisse, the French artist. With that being said, Octavio Paz, author of the book Rufino Tamayo, argues that, "Time and again we have been told that Tamayo is a great colourist; but it should be added that this richness of colour is the result of sobriety". By being pure or, as Paz explained, sober with his color choice, Tamayo's paintings were enriched, not impoverished. If I could express with a single word what it is that distinguishes Tamayo from other painters, I would say without a moment's hesitation: Sun. For the sun is in all his pictures, whether we see it or not.|Nobel Prize–winning poet Octavio Paz
Мекенге оралу және кейінгі жылдары
1959 жылы Тамайо және оның әйелі Ольга Флорес Мексикаға қайта оралды және Тамайо Оахакадағы туған қаласында Museo Rufino Tamayo атты өнер мұражайын салды. 1972 жылы Тамайо Гарри Конклиннің "Руфино Тамайо: Оның өнерінің бастаулары" деген деректі фильмінің тақырыбы болды. Мексика қаласының Paseo de la Reforma бульвары мен Чапультепек саябағының қиылысында орналасқан Тамайо қазіргі заманғы өнер мұражайы (Museo Tamayo de Arte Contemporáneo) 1981 жылы Руфино Тамайо мен оның әйелі өмір бойы жинаған және соңында мемлекетке сыйға тартқан коллекцияларды сақтау үшін ашылды. Тамайо өзінің соңғы суретін 1990 жылы, 90 жасында "Ай мен Күн" (Luna y Sol) деген атпен салды. Тамайоның туындылары әлемнің әртүрлі мұражайларында көрсетілді, оның ішінде Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Вашингтондағы Филлипс коллекциясы, Огайо штатының Кливленд қаласындағы Кливленд өнер мұражайы, Флорида штатының Неаполь қаласындағы Неаполь өнер мұражайы, Оклахома штатының Оклахома қаласындағы Оклахома қаласының өнер мұражайы және Испанияның Мадрид қаласындағы Королева София ұлттық өнер орталығы мұражайлары бар.
In 1959, Tamayo and his wife, Olga Flores, returned to Mexico permanently and Tamayo built an art museum in his home town of Oaxaca, the Museo Rufino Tamayo. In 1972, Tamayo was the subject of the documentary film, Rufino Tamayo: The Sources of his Art by Gary Conklin. The Tamayo Contemporary Art Museum (Museo Tamayo de Arte Contemporáneo), located on Mexico City's Paseo de la Reforma boulevard where it crosses Chapultepec Park, was opened in 1981 as a repository for the collections that Rufino Tamayo and his wife acquired during their lifetimes, and ultimately donated to the nation. Tamayo painted his last painting in 1990, at the age of 90, Luna y Sol (Moon and Sun). Tamayo's work has been displayed in museums throughout the world, including the Solomon R. Guggenheim Museum in New York City, The Phillips Collection in Washington, the Cleveland Museum of Art in Cleveland, Ohio, the Naples Museum of Art in Naples, Florida, Oklahoma City Museum of Art in Oklahoma City, Oklahoma and The Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia in Madrid, Spain.
Өлім
1991 жылдың 12 маусымында Тамайо тыныс алу және жүрек жеткіліксіздігінен Мехико қаласындағы Ұлттық медициналық ғылымдар және тамақтану институтына түсті. Ол жүрек талмасынан 1991 жылдың 24 маусымында қайтыс болды. Өмірінің соңғы жылдарында Тамайо өнер туындыларын жасауды тоқтатпады. Ол сол кезеңде өте өнімді болды. Оның өлімінен кейін бірнеше маңызды көрмелер мен жарияланымдар ұйымдастырылды. Гибсон заманауи өнер туралы көп білмесе де, картинаның "күші бар" екенін сезіп, оның тегін немесе нарықтық құнын білмей оны алып қойды. Ол төрт жыл бойы осы туынды туралы ақпарат іздеді және, ақырында, PBS сайтында Antiques Roadshow бағдарламасында көрсетілгенін анықтады. Tres Personajes туралы "Жоғалған шедеврлер" бөлімін көргеннен кейін, Гибсон мен бұрынғы иесі картинаны Sotheby's аукционында сатуға келісті. 2007 жылдың қараша айында Гибсон 15 000 доллар сыйақымен қатар аукциондық сатылымнан түскен 1 049 000 доллардың бір бөлігін алды.
On June 12, 1991, Tamayo was admitted to Mexico City's National Institute of Medical Sciences and Nutrition for respiratory and heart failure. He suffered a heart attack and died on June 24, 1991. Before his death, Tamayo continued creating art pieces in his late years. He was very productive at that stage in life. There were several important exhibitions and publications organized after his death. Although she knew little about modern art, Gibson felt the painting "had power" and took it without knowing its origin or market value. She spent four years trying to learn about the work, eventually learning from the PBS website that it had been featured on an episode of Antiques Roadshow. After seeing the Missing Masterpieces segment about Tres Personajes, Gibson and the former owner arranged to sell the painting at a Sotheby's auction. In November, 2007 Gibson received a $15,000 reward plus a portion of the $1,049,000 auction sale price.
Жалпы сілтемелер
Адис, Доун. Латын Америкасы өнері: Жаңа дәуір 1820–1980. Нью-Хейвен: Йель университетінің баспасы, 2006. Матеос, Жозе Корредор. Тамайо. Нью-Йорк: Риццоли, 1987. Салливан, Эдвард Дж. Америка өнеріндегі заттар тілі. Нью-Хейвен: Йель университетінің баспасы, 2007.
Ades, Dawn. Art in Latin America: The Modern Era 1820–1980. New Haven: Yale University Press, 2006. Matheos, José Corredor. Tamayo. New York: Rizzoli, 1987. Sullivan, Edward J. The Language of Objects in the Art of the Americas. New Haven: Yale University Press, 2007. .