Дуглас Ринг: Австралиялық крикетшінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Австралиялық крикетші (1918–2003)

Дуглас Томас Ринг (14 қазан 1918 – 23 маусым 2003) – Австралия крикетшісі, 1948 және 1953 жылдар аралығында Виктория және Австралия құрамалары үшін 13 тестілік матчта ойнады. 129 бірінші сыныптық крикет матчында 426 қақпа алды, лег-спинмен доп тастады, ал ең жоғары нәтижесі 145 ұпай болды, бұл оның карьерасындағы жалғыз ғасыры еді. Ринг 1947–48 маусымында Үндістанға қарсы өзінің алғашқы тестілік матчын өткізді және 1948 жылы Англияға жасалған «Invincibles» деп аталған Австралия турына шақырылды, бірақ турда тек бір тестілік матчта ғана ойнады. Ол 1951–52 жылдары Батыс Индияға, ал келесі маусымда Оңтүстік Африкаға қарсы үлкен жетістіктерге жетті және 1953 жылы Англияға екінші, азырақ сәтті тур жасады. Крикеттен кейін Ринг Викториядағы өнеркәсіп әкімшілігінде жұмыс істеді, содан кейін крикеттен радио комментаторы болды және кейіннен Австралияның «World of Sport» бағдарламасын жүргізушісі болды.

Ерте жылдары және крикет мансабы

Хобартта туған Ринг бала кезінде Викторияға көшіп, Мельбурн жоғары мектебінде оқыды. Мектептік крикетпен айналысқаннан кейін, 1935–36 маусымының соңғы ойындарын Праранның бірінші лига командасымен өткізді. Оң қолмен соққы беретін және оң қолмен лег-спин тастайтын болды. Виктория крикет қауымдастығының екінші лигасындағы боулинг бойынша үздік көрсеткішті көрсетіп, Ричмондтың бірінші лига командасына қосылды.

Бірінші сыныптық крикет

1938 жылы Ричмондпен өткен бес матчтан кейін Виктория құрамасына шақырылды. Алғашқы матчында, 1938 жылғы желтоқсанда, ол Нью-Саут Уэльстен төрт қақпа алды, соның ішінде Сид Барнс қақпасын, Чак Флитвуд Смитпен бірге доп тастады. Келесі ойында 9-шы нөмірде ойнап, Линдси Хассетпен бірге сегізінші қақпаға 112 ұпай жинап, өзі 51 ұпай алды. 1938–39 маусымында Викторияның басқа Шеффилд Шилд матчтарында қатыспады, бірақ кейіннен Пертте Батыс Австралияға қарсы бірінші сыныптық емес Шилд матчында ойнады – Батыс Австралия Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Шеффилд Шилдке қосылды – ол Батыс Австралияның бірінші иннингінде 97 допқа 6 қақпа алды. 1939–40 маусымында Ринг Викторияның Шеффилд Шилд матчтарының барлығында ойнады. Өзінің ең жақсы доп тастау көрсеткіштерін немесе ең жақсы соққы беру көрсеткіштерін жақсартпаса да, ол Флитвуд Смиттен команданың негізгі спин доп тастаушысы болып, аға ойыншының 17 қақпасына қарсы алты матчта 28 қақпа алды. Маусым соңында ол "Шилд" жеңімпаздары, Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы матчқа басқа штаттардың үздік ойыншыларынан құралған "Қалған" командасына шақырылды, бірақ оны 48 жастағы Кларри Гриммет басып өтті, ол матчта Риңге қарағанда 10 қақпа алды. Wisden журналы 1940 жылғы басылымында 1939–40 жылғы Шеффилд Шилд турнирі туралы қысқаша есепте Билл О'Райли, Гриммет және Ринг "жарыста доп тастаудың басты жетістіктерін көрсетті" деп атап өтті. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Австралия құрамасының капитаны Дон Брэдман Ринг туралы былай деді: "Егер мен қазір Англияға баратын Австралиялық XI құрамын таңдасам, менің тізімімдегі бірінші ойыншылардың бірі Даг Ринг болар еді". Соғыс Рингтің бірінші сыныптық мансабына кедері келтірді. Ринг Австралия армиясына қосылып, Жаңа Гвинеядағы зениттік полкте қызмет етті. Әскери қызмет кезінде ол арқасынан жарақат алды, дискісін жылдырды. Жарақат уақыт-уақытпен қайталап, әсіресе суық ауа-райында, допты тұрақты ұзындықта тастау қабілетіне әсер етті. Соққы берудегі жетістіктер тиімсіз доп тастаумен өтелді: ол Шеффилд Шилдте тек 18 қақпа алды, бұл Викторияның сол жақ қол спин доп тастаушысы Джордж Трибтің жеткен көрсеткішінің (33) жартысы ғана болды, ол сол маусымда Англияға қарсы үш тест матчына шақырылды, бірақ кейін Австралия крикетінен бас тартып, Англияға көшті. 1947–48 маусымында Виктория әлсіз команда болды және Шеффилд Шилд тізімінде соңғы орында аяқтады. Ринг Шилд матчтарында 23 қақпа алды, бұл Викторияның кез келген доп тастаушысы үшін ең жоғары көрсеткіш, бірақ орташа есеппен допқа 33 ұпайдан берді. Оның маусымдағы ең жақсы доп тастауы Тасманияға қарсы матчта болды, онда ол бірінші иннингте 84 допқа 6 қақпа алып, мансабындағы ең жақсы доп тастау көрсеткішін жақсартты, содан кейін екінші иннингте 59 допқа 5 қақпа алып, алғашқы 10 қақпалық матчты (11–143) жеңіске жеткізді.

In 1938, after five matches with Richmond, he was selected for Victoria. In his first match, in December 1938, he took four New South Wales wickets, including Sid Barnes, bowling alongside Chuck Fleetwood Smith. In the following game, batting at No 9, he put on 112 for the eighth wicket with Lindsay Hassett, making 51 runs himself. He did not appear in Victoria's other Sheffield Shield matches that 1938–39 season, but later, playing against Western Australia in Perth in a first class non Shield match – Western Australia did not join the Sheffield Shield until after the Second World War – he took six wickets for 97 runs in Western Australia's first innings. In the 1939–40 season, Ring played in all of Victoria's Sheffield Shield matches, and though he did not improve on either his best bowling or best batting figures, he took over as the side's principal spin bowler from Fleetwood Smith, with 28 wickets in the six matches against the senior player's 17. At the end of the season, he was picked for "The Rest" team, composed of the best players from the other states, for the match against the Shield winners, New South Wales, though he was upstaged by the 48 year old Clarrie Grimmett, who took 10 wickets to Ring's one in the match. Wisden noted in a brief report on the 1939–40 Sheffield Shield in its 1940 edition that Bill O'Reilly, Grimmett and Ring "carried off chief bowling honours in the competition". Prior to the Second World War, the Australian captain Don Bradman said of Ring: "If I were picking an Australian XI to go to England now, one of the first men on my list would be Doug Ring". The war then interrupted Ring's first class career. Ring joined the Australian Army and served with an anti aircraft regiment in New Guinea. During his military service he injured his back, displacing a disc. The injury flared up from time to time, especially in cold weather, and this affected his ability to bowl to a consistent length. The batting success was offset by less effective bowling: he took just 18 Sheffield Shield wickets, barely half the number (33) achieved by Victoria's left arm spinner George Tribe, who was picked for three Tests against England that season, but then turned his back on Australian cricket and moved to England. Victoria in the 1947–48 season was a weak team and finished bottom of the Sheffield Shield table. Ring took 23 wickets, the highest of any Victoria bowler, in Shield matches but at the high average of 33 runs apiece. His best bowling of the season came in a match against Tasmania where he improved his career best bowling figures by taking six for 84 in the first innings and followed that with five for 59 in the second innings for his first 10 wicket match haul (11–143).

Тестілік тұңғыш рет

Бұл ойыншыларды таң қалдыратын ойын көрсетуге қолайлы уақыт болды: MCG-дегі келесі матч – Үндістанға қарсы бесінші және соңғы тест матчы. Ринг, бес тесттік серияның үш матчында бар болғаны төрт қақпа алған Колин МакКулдың орнына құрамаға ілікті және дебюттік тест матчын өткізді. Австралия 575/8 есебімен ойынды аяқтағаннан кейін, Ринг 11 ұпай жинады. Ринг 36 сегіз доптық овер тастап, Үндістан 331 ұпайға жеткенде үш қақпа алды, ал екінші иннингте қарсылас 67 ұпайға тоқтатылып, тағы үш қақпа құлады. Бірінші ойынында 120 допқа 6 қақпа алған Ринг, Дональд Брэдман басқарған 1948 жылғы Англия турына шақырылды. 1948 жылғы Англия туры австралиялықтар үшін сәтті аяқталғанымен, Ринг бұл жеңісте көзге түскен жоқ. Рей Линдуолл және Кит Миллер бастаған жылдам тастаушылар боулинг шабуылына үстемдік етті, ал 55 оверден кейін жаңа доп пайдалануға рұқсат берілгендіктен, спин тастаушылар маңызды матчтарда тиімді болған жоқ. Wisden журналы туры туралы пікір білдіргенде, "Ринг ешқашан командадағы шешуші коз болған емес" деді. Австралиялық боулингтің күші соншалық болды, Рингтің турда 21.81 орташа есеппен алған 60 бірінші сыныптық қақпасы тұрақты тастаушылар арасында ең жоғары көрсеткішті құрады. Соққы берушілердің күшіне байланысты ол турдағы 19 бірінші сыныптық матчында бар болғаны 14 рет соққы берді және тек бір рет 50 ұпайдан асты. Ол "Овал" стадионында өткен бес матчтық серияның соңғы матчына қатысты. Англия бар болғаны 52 ұпайға тоқтатылғандықтан, ол бірінші иннингте тастаған жоқ, ал екінші иннингте 28 экономды овер тастап, Алан Уоткинстің қақпасын алды. Брэдманның соңғы тест матчысы иннингпен жеңіспен аяқталды. Ринг және құраманың басқа да резерв мүшелері Рон Хаменс пен Колин МакКул өздерін "жергілікті персонал" деп атады, себебі турдың іріктеушілері оларды 1948 жылғы турдың тесттік құрамына енгізбеуі мүмкін еді. Келесі үш австралиялық маусымда Ринг Виктория үшін тұрақты түрде ойнады және бірнеше маңызды матчтарда да көзге түсті. Ол Дональд Брэдманға арналған сыйлық матчында және Алан Киппакс пен Берт Олдфилдке арналған сыйлық матчында қатысты, бұл 1948-49 жылғы маусымның маңызды матчтары болды. Соңғысы 1949-50 жылғы Оңтүстік Африка турына "тесттік сынақ" ретінде пайдаланылды, бірақ Ринг бұл турға шақырылмады. Оның орнына, 1950 жылдың басында ол Жаңа Зеландияға тесттік емес турға барды, онда Жаңа Зеландия мен туристік команда арасындағы үш күндік матчта үй командасының бірінші иннингінде 88 ұпайға жеті қақпа алды, бұл оның бірінші сыныптық мансабындағы ең жақсы көрсеткіші болды. 1950-51 маусымда, Ринг Виктория үшін нашар соққы берген, бірақ жақсы тастаған маусымын өткізген кезде, ол тесттік құрамаға ілігу ретінде Виктория командаласы Джек Айверсоннан оқпанда қалды, оның ерекше спин тастау стилі барлық бес тестте қолданылды.

It was a good time to make an eye catching performance: the next match at the MCG was the fifth and final Test against India and Ring was selected, replacing Colin McCool, who had taken only four wickets in three matches of the five Test series, and making his Test debut. After Australia made 575 for eight declared, with Ring making 11 when batting at No 10, Ring bowled 36 eight ball overs, taking three for 103 as India reached 331, and then took three further wickets for just 17 in a second innings capitulation for just 67. With match figures of six for 120 in his first game, Ring was picked for the 1948 tour of England, the tour led by Donald Bradman that became known, through its unbeaten record, as "The Invincibles". Though the 1948 tour of England was a triumph for the Australians, Ring was not prominent in the success. The faster bowlers, headed by Ray Lindwall and Keith Miller, dominated the bowling attack, and with a new ball allowed after just 55 overs of play, spin bowlers made little impact in the big matches. Ring, said Wisden in its summary of the tour, "was never a trump card in the pack". Such was the strength of the Australian bowling that Ring's 60 first class wickets at an average of 21.81 on the tour was the highest bowling average of the regular bowlers. The strength of the batting side also meant that he batted only 14 times in his 19 first class matches on the tour, and he passed 50 only once. He played in one Test match—the last of the five match series, at The Oval. He did not bowl in the first innings as England were dismissed for just 52, and took one wicket—that of Allan Watkins—in 28 economical overs in the second innings as Bradman's final Test ended in an innings victory. Ring and fellow fringe members of the squad, Ron Hamence and Colin McCool, would refer themselves as the "ground staff" as it was unlikely that the tour selectors would include them in the Test team on the 1948 tour. Over the next three Australian seasons, Ring played regularly for Victoria and appeared also in some lesser representative matches. He figured in both the Donald Bradman Testimonial Match and the Alan Kippax Bert Oldfield Testimonial, which were the big set piece matches of the 1948–49 season, the latter being used as a "Test trial" for the 1949–50 tour of South Africa, for which Ring was not picked. Instead, in early 1950 he went on a non Test playing tour of New Zealand where, in the three day match between New Zealand and the touring side, he took seven for 88 in the home side's first innings, which remained the best figures of his first class career. By the 1950–51 season, when Ring had one of his worst batting but better bowling seasons for Victoria, he had been overtaken in the Test match pecking order by his Victoria team mate, Jack Iverson, whose quirky all sorts of spin bowling was used in all five Tests.

Тестілеу

Айверсонның мансабы жоғары да, төмен де траекторияда шарықтап өрледі. 1951 жылдың қарашасында Вест-Индия құрамасы 1951–52 жылдардағы турнесін «әлемдік крикет чемпионаты» деп жариялағанда, австралиялық тестілеушілер Брисбендегі алғашқы матчта Линдуолл, Миллер және Билл Джонстонның қарқынына қарсы спин опциясын алу үшін Рингке жүгінді. Вест-Индияның әйгілі спин дуэті Сонни Рамадин мен Альф Валентин қарсыластың құрамында болғандықтан, Ринг екі жақта да ең тәжірибесіз негізгі боулер болды, бірақ ол матчтың жеңімпазы атанды. Вест-Индияның бірінші иннингінде екі қақпа алған ол, екіншіде 80 ұпайға 6 қақпа алды, ал екінші күнің соңғы екі добымен Фрэнк Уоррелл мен капитан Джон Годдардты шығарғаннан кейін Австралияның үстемдігіне ие болды. Wisden баяндамасында, екінші иннингте Вест-Индияның соққышылары «Рингтің жоғары лақтырылған лег-брейктеріне асығыс соққылар жасады, оның боулингінде мол айла-шарғы бар еді» делінген. Ринг матчта үш қақпамен жеңіске жеткен кезде де қатысты, бірақ оның үлесі бар болғаны 6 ұпайды құрады. Австралия жеті қақпамен жеңіске жеткен екінші тестіде Рингтің басты үлесі доп емес, соққыға тиді. Ол тек бір қақпа алды, бірақ 9-шы нөмірде соққы беріп, Линдуоллға 372 ұпайда қосылды, бұл Вест-Индияның бірінші иннингінен 10 ұпайға артық еді, оның 102 минуттағы 65 ұпайы 113 ұпай қосуға көмектесті. Үшінші тестіде де Рингтің соққысы оның боулингінен гөрі әсерлі болды. Ылғалды жасыл шабын бірінші күні 22 қақпаға әкелді, ал уақытша австралиялық капитан Артур Моррис күннің соңында соққы беру тәртібін қайта құрды, екінші иннингті Ян Джонсон мен Гил Лэнглимен ашып, Джонсон аут болған кезде Гефф Ноблетті жіберді, содан кейін Ноблет аут болған кезде екінші түнгі күзетші ретінде Рингті жіберді. Ринг екінші күні жағдай жеңілдеген кезде ойнады және австралиялық команда үшін 67 ұпаймен үздік соққышы атанды, бұл оның тестідегі ең жоғары көрсеткіші болып қала берді. Вест-Индия Рождество күні 233 ұпайдан мақсатты ұтып алғанда, ол төрт қақпаның үшеуін алды. Бұл төртінші тесті болды, ол Рингтің австралиялық крикет фольклорының бір бөлігі ретінде бекітті. Тағы да оның боулингі аз қолданылды және ол бірде-бір қақпаны ала алмады. Бірақ оның соққысы бұл жолы шешуші болды. 260 ұпаймен жеңіске жету үшін Австралия Ринг кірген кезде 218 ұпайға жетті. Жүздік соққышы Линдси Хассетт қосымша ұпайсыз кетіп қалды, Лэнгли 222 ұпайда аут болды, сондықтан соңғы соққышы Билл Джонстон Рингке қосылғанда, жеңіске жету үшін 38 ұпай қажет болды. Wisden сөздері бойынша, «Жонстонды ешкім соққымен «қоян» деп есептемейді». Бірақ Вест-Индия құрамасы алаңға алаңшыларды жақындатты, бұл Рингке алаңнан шығуға мүмкіндік берді. Wisden баяндамасында: «Джонстон салыстырмалы түрде пассивті рөл атқарды, ал Ринг күшті соққы берді, бұл белгілі соққышының алаңына жеткілікті тереңдікпен қойылған болса, ол аулаға аударған болуы мүмкін болатын биік соққылар арқылы бірқатар шекараларды жеңіп алды». Ринг жеңіліссіз 32 ұпай жинады және «көптеген мақтауға ие болды», - деді Wisden, бірақ Джонстон жеңіске жеткен ұпайды соқты, бұл да Австралия үшін серияны жеңді. Ричи Беноның Рингпен бірге дебюті болған бесінші тесті антиклимаксқа ұшырады, ал Ринг Австралияның үлкен жеңісіне доппен немесе соққымен аз үлес қосты. Жалпы серияда тұрақты ойыншылар арасында Ринг Хессетт пен Миллерден кейін үшінші орында бақшы ретінде аяқтады, ол 28.14 орташа есеппен 197 ұпай жинады және дәл 30 ұпайға 13 қақпа алды. 1952–53 жылдары Оңтүстік Африка Австралияға келді, ал Ринг команданы көруге мүмкіндік алды, Викторияға қарсы капитандық етіп, штаттың бірінші иннингінде 56 ұпай жинады. Брисбендегі алғашқы тестіде ол бір жыл бұрынғы жетістігін қайталады, бұл жолы Оңтүстік Африканың бірінші иннингінде 72 ұпайға 6 қақпа алды, бұл оның тестідегі ең жақсы көрсеткіші болды. Оңтүстік Африкалықтар «Австралияның қарқынды боулингінен жақсы шықты, бірақ Рингтің лег-брейктерін сенімділікпен қарсы алғандар аз болды», - деп хабарлады Wisden. «Оның әртүрлі биіктігі мен қарқыны, оның қайырмасынан жиі ойнауға тырысатын соққышыларды алаңдатады». Ол Оңтүстік Африканың екінші иннингінде сәтсіз ойнады. Оңтүстік Африкаға қарсы өткен бес матчтық тестілеу сериясының қалған бөлігінде Ринг тек жеті қақпа алды, ал оның боулингінен түскен ұпай саны жағынан қымбатқа түседі. Екінші матчта, Оңтүстік Африкалықтар жеңіске жеткенде, ол үш қақпа алды, 187 ұпаймен және ойын тиімді түрде жоғалған кезде соңғы 74 ұпайдың 53-ін тез соққыға салды. Екі аптадан кейін үшінші матчта ол Австралияның күшті жеңісінде тек бір қақпа алды, бірақ ерекше биік соққы позициясынан 68 минутта 75 ұпайдың 58-ін қосты. Төртінші және бесінші тестілер оған көп ұпай немесе қақпа әкелмеді. Жалпы серияда Ринг 23 ұпай орташасымен 184 ұпай жинады және 48 ұпайдың жоғары орташасымен 13 қақпа алды. Өздігінен тестіленген ойыншы және аға спин боулері ретінде Ринг 1953 жылы Англияға екінші турнесіне, бұл жолы Хессеттің басшылығымен қатысты. Бұл оның 1948 жылғы тәжірибесінен гөрі жақсы болмады, бірақ нашар командада оның соңғы қақпа саны, 19.89 орташасымен 68 бірінші класты қақпа, оны тұрақты боулерлер арасында үшінші орынға қойды. Бірақ Ринг, Бено мен Рингтің Викториялық әріптесі Джек Хиллмен қатар, үш лег-спин боулерінің бірі болды және, деді Wisden, «үшеуінің ешқайсысы тесттерде артықшылыққа ие болған жоқ». Шындығында, Wisden қосты: «Линдуолл, Миллер және Джонстонның күшіне қолдау көрсету үшін жоғары сапалы спин болмауына байланысты айқын әлсіздік болды». Нәтижесінде, Ринг бес матчтық серияның екінші матчында, Лордста өткен матчта ғана ойнады. Ол спинге бейім деп айтылған питчте Беномен бірдей, екі қақпа алды және матч тартыспен тең аяқталғанда 18 және 7 ұпай жинады. Англиядағы тесттерден тыс, Ринг бес иннингте бес қақпа алды және көбінесе соққымен тиімді болмаса да, Ланкаширге қарсы 88 ұпай жинады, бұл оның екінші ең жоғары бірінші класты көрсеткіші болды. Англия турнесінің соңында ол бірінші класты және тестілік крикеттен зейнеткерлікке шықты.

Iverson's career turned out to be meteoric on the downward trajectory as well as the upward, and when the West Indies arrived for their 1951–52 tour in November 1951 in what was billed as a "cricket championship of the world", the Australian Test selectors turned to Ring for the spin option to the pace of Lindwall, Miller and Bill Johnston for the first match at Brisbane. With the famous spin twins of Sonny Ramadhin and Alf Valentine in the opposition, Ring was the least experienced main line bowler at this level on either side – but he proved to be the matchwinner. Having taken two wickets in West Indies' first innings, he took six for 80 runs in the second, and his dismissal of Frank Worrell and captain John Goddard with the last two balls of the second day swung the advantage towards Australia. In the second innings, Wisden reported, West Indies' batsmen were "guilty of rash strokes against the high flighted leg breaks of Ring, whose bowling contained abundant guile". Ring was also at the wicket when the match was won, by three wickets, though his own contribution was just six runs. Ring's main contribution to the second Test, at Sydney, which Australia won by seven wickets, came with bat rather than ball. He took only one wicket in a match made controversial by liberal use of the bumper by the faster Australian bowlers. But batting at No 9 and joining Lindwall at 372 for seven, just 10 ahead of the West Indies' first innings total, his 65 in 102 minutes helped add 113 before he was ninth out. In the third Test, too, Ring's batting made more impact than his bowling. A wet pitch led to 22 wickets falling on the first day, and temporary Australian captain Arthur Morris rejigged his batting order at the end of the day, opening the second innings with Ian Johnson and Gil Langley, sending Geff Noblet in when Johnson was out and then Ring as a second nightwatchman when Noblet was out. Ring lasted into the second day when conditions were easier, and top scored for the Australian team with 67, which remained his best score in Tests. He took three of the four wickets that fell as West Indies successfully chased a target of 233 on Christmas Day. It was the fourth Test at Melbourne that cemented Ring's place as part of Australian cricket folklore. Again, his bowling was little used, and he failed to take a wicket. But his batting this time proved decisive. Chasing 260 to win, Australia had reached 218 for seven when Ring came in at No 9. Century maker Lindsay Hassett departed with no further runs added, and Langley was out at 222, so when last batsman Bill Johnston joined Ring, 38 were still needed to win. In Wisden's words, "no one regards Johnston as other than a 'rabbit' with the bat". But the West Indies pushed the fielders in nearer the bat, allowing Ring to reach the boundary by clearing the fielders. Wisden reported: "Johnston played a comparatively passive role while Ring hit vigorously, gaining a series of boundaries by lofty drives which may have resulted in catches had the field been set deep enough for this known hitter." Ring made an unbeaten 32, and "earned most of the credit", Wisden said, though Johnston hit the winning run, which also won the series for Australia. The fifth Test, which saw the debut of Richie Benaud alongside Ring, was an anticlimax, and Ring contributed little with either bat or ball to a large Australian victory. In the series as a whole, among the regular players, Ring finished behind only Hassett and Miller as a batsman, with 197 runs at an average of 28.14, and he took 13 wickets for exactly 30 apiece. In 1952–53, the South Africans were the visitors to Australia, and Ring got an early sight of the team by captaining Victoria against them, top scoring in the state's first innings with 56. In the first Test at Brisbane, he repeated his performance of a year earlier by taking six wickets, this time for 72 runs, his best Test bowling performance, in South Africa's first innings. The South Africans "survived Australia's pace bowling well enough, but few met the leg breaks of Ring with assurance," Wisden reported. "His varied flight and pace worried batsmen attempting too often to play him from the crease." He was unsuccessful in South Africa's second innings. Across the rest of the five match Test series against South Africa, Ring took only seven more wickets, and he tended to be expensive in terms of the number of runs conceded from his bowling. In the second match, which the South Africans won, he took three wickets for 187, and, batting at No 10, contributed a quick fire 53 out of the last 74 runs when the match had already effectively been lost. Two weeks later, in the third match, he took just one wicket in a crushing Australian victory, but contributed 58 out of 75 in just 68 minutes from the unusually lofty batting position of No 8. The fourth and fifth Tests brought him few runs or wickets. In the series as a whole, Ring scored 184 runs at an average of 23 runs per innings and took 13 wickets at the high average of 48. As a proven Test player and the senior spin bowler, Ring was chosen for his second tour of England in 1953, this time under the captaincy of Hassett. It proved not much happier than his 1948 experience, though in a less strong side his eventual wicket tally, 68 first class wickets at an average of 19.89, placed him third among the regular bowlers. Ring was, though, just one of three leg spin bowlers, alongside Benaud and Ring's Victoria colleague Jack Hill, and, said Wisden, "none of the three was seen to advantage in the Tests". Indeed, Wisden added, "there was an appreciable weakness due to the absence of top class spin to support the thrust of Lindwall, Miller and Johnston". In the event, Ring played in only one Test, the second of the five match series, played at Lord's. He took two wickets, the same number as Benaud, on a pitch allegedly susceptible to spin and scored 18 and 7 as the match ended in a tight draw. Outside the Tests in England, Ring took five wickets in an innings five times and, though mostly fairly ineffective with the bat, hit 88 against Lancashire, his second highest first class score. At the end of the England tour, he retired from both first class and Test cricket.