Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пуритандық белсенді
Puritan activist
Роберт Гревилл, 2-ші барон Брук (1607 жылдың мамыры – 1643 жылдың 4 наурызы) – радикалды пуритандық белсенді және 1642 жылдың тамызында Бірінші ағылшын азаматтық соғысы басталар алдында Англия королі Карл I-ге қарсылық көрсеткен жетекші мүше. Стаффордшир және Уорвикширде парламенттік қолбасшы болып тағайындалған ол 1643 жылдың 2 наурызында Личфилдте роялист снайперінің қолынан қаза тапты. Линкольншир ақсүйектерінің кіші мүшесінің ұлы Гревиллді төрт жасында оның баласыз алыс туысы Фулк Гревилл, 1-ші барон Брук асырап алды және 1628 жылы оның атағы мен Уорвик қамалын мұрагерлік етті. Теңдессіз кальвинист болған ол пуритандық белсенділермен және 1629-1640 жылдар аралығындағы Жеке Басқару кезеңіне қарсылармен тығыз байланыста болды, оның ішінде Джон Пим, Джон Хэмпден және Артур Хаселриг болды. 1640-1642 жылдары ол және лорд Сей лордтар палатасында палата тарапынан қабылданған заңдарға қолдау табуда маңызды рөл атқарды. Грейвиллдің ерте өлімі Пим мен Хэмпден сияқты басқа басшыларға қарағанда аз есте қалғанмен, сол кезде маңызды жоғалту ретінде қарастырылды. Оның энергиясы мен сенімі Карлдың әскери түрде жеңілуі керек дегенді білдірді, сондықтан көптеген адамдар оны Эссекс графынан қолбасшы ретінде артық көрді. Оның "нағыз дін" туралы сенімі Құдайға сенуді талап етті, бірақ нақты ғибадат түрін емес, бұл кейін пресвитериандық модераторлар мен Оливер Кромвель сияқты тәуелсіздер арасындағы жікке бөлінудің алғышарты болды.
Robert Greville, 2nd Baron Brooke (May 1607 – 4 March 1643) was a radical Puritan activist and leading member of the opposition to Charles I of England prior to the outbreak of the First English Civil War in August 1642. Appointed Parliamentarian commander in Staffordshire and Warwickshire, he was killed by a Royalist sniper at Lichfield on 2 March 1643. The son of a minor member of the Lincolnshire gentry, Greville was adopted at the age of four by his childless distant cousin Fulke Greville, 1st Baron Brooke, and inherited his title and Warwick Castle in 1628. A devout Calvinist, he was closely associated with Puritan activists and opponents of the 1629 to 1640 period of Personal Rule, including John Pym, John Hampden and Arthur Haselrig. From 1640 to 1642, he and Lord Saye were central to securing support in the House of Lords for legislation passed by the Commons. Although less well remembered than other leaders like Pym and Hampden, Greville's early death was viewed as a significant loss at the time. His energy and conviction Charles must be defeated militarily meant many preferred him as commander to the Earl of Essex. His conviction "true religion" required belief in God, rather than a specific form of worship prefigured later divisions between Presbyterian moderates and religious Independents like Oliver Cromwell.
Жеке мәліметтер
Роберт Гревилл 1607 жылдың мамыр айында Хелпрингхэмге жақын жерде дүниеге келді, Фулк Гревиллдің (1575–1632) – "Линкольнширдің қарапайым помещик" және оның әйелі Мэри Коплинің жалғыз тірі қалған ұлы. Оның қарындасы Дороти (1605–1650) 1642 жылдың қаңтарында Бес мүшеге кірген Артур Хаселригке үйленді, ал анасының алғашқы некесінен туған жартылай ағасы Годфри Босвилл (1596–1658) жақын досы және саяси одақтасы болды. Гревиллдің өмірі 1611 жылы баласыз алыс туысы Фулк Гревилл, 1-ші барон Брук оны өрбіту арқылы өзгерді, ал 1628 жылы ол оның лауазымын және Уорвик қамалын мұраға алды. 1630 жылы ол Бедфордтың 4-ші графы Фрэнсис Расселдің қызы Катеринаға (1676 жылы қайтыс болды) үйленді; олардың үш ұлы ересекке жетті: Фрэнсис (1637–1658), Роберт (1638–1680 жылдан кейін) және Фулк (1643–1710). Ең маңыздысы, Катерина күйеуінің ерте қайтысынан кейін балаларына және Уорвик қамалына жауапкершілікті алды.
Robert Greville was born May 1607 near Helpringham, only surviving son of Fulke Greville (1575–1632), an "obscure Lincolnshire squire", and his wife Mary Copley. His sister Dorothy (1605–1650) married Arthur Haselrig, who was one of the Five Members in January 1642, while Godfrey Bosvile (1596–1658), a half brother from his mother's first marriage, became a close friend and political associate. Greville's prospects were transformed in 1611 when he was adopted by his childless distant cousin Fulke Greville, 1st Baron Brooke, and inherited his title and Warwick Castle in 1628. In 1630 he married Catharine (died 1676), daughter of Francis Russell, 4th Earl of Bedford; they had three sons who survived into adulthood, Francis (1637–1658), Robert (1638–after 1680) and Fulke (1643–1710). Most significantly, Catharine took on the responsibility for her children and Warwick Castle after her husband's premature death.
Білім беру және саяси оппозиция
Гревилл сол кезде толыққанды білім алды, 1624-1627 жылдары Кембридж университетінде оқып, содан кейін Еуропа бойынша саяхаттады. Ол Париж, Венеция және Турин қалаларын аралады, бірақ Лейден және Женеваның кальвинистік орталықтарында өткізген уақыты оның пуритандық көзқарастарын қалыптастыруда шешуші рөл атқарды. Лейденде ол Солтүстік Американы пуритандықтармен қоныстандыруды жақтаған және «Мейфлауэр» саяхатын ұйымдастырған Джон Робинсонмен кездескен деп есептеледі. Бұл оның Saybrook Colony және Providence Island Company компанияларына қатысуын түсіндіреді, ол олардың негізін қалаушы мүшесі болды. 1628 жылдың басында ол Уорвик округінен парламент депутаты болып сайланды, бұл сессияда Құқық туралы петиция бойынша күрес басым болды. Оның сайлауы 31 мамырда күшін жойды, бірақ қайта сайлау өткізілгенге дейін, 30 қыркүйекте оның асырап алған әкесі қайтыс болды. Гревилл оның лауазымдарын мұра етіп алды және одан кейін Лордтар палатасында отырды. Көптеген замандастары оның төмен әлеуметтік тегіне наразылық білдірді, ал оның діни радикализмі де оны ерекшелендірді. 1629-1640 жылдар аралығындағы Жеке билік кезінде Парламенттің тоқтатылуымен байланысты, жергілікті саясатқа қатысуы шектеулі болды. Оның орнына ол 1630 жылы Providence Company құру жобасын қамтитын пуритандық белсенділердің ұлттық желісіне қосылды. Ол жобаны бақылау құқығына ие болу үшін қаржыландыруға дайын екенін мәлімдеді, бірақ компанияның қазынашысы Джон Пим бұл ұсынысты қабылдамады. Providence Island колониясы ешқашан дамымады және 1641 жылдың мамырында испандықтар басып алды, бірақ компанияның отырыстары саяси оппозицияны үйлестіруге мүмкіндік берді. 1640 жылы парламенттік оппозицияда Пим, Джон Хэмпден, Фрэнсис Роус, Лорд Сей және сэр Уильям Уоллер сияқты көптеген белгілі тұлғалар болды. 1630-шы жылдардағы саяси ахуалға наразылық білдірген Гревилл, көптеген басқалармен бірге, Оливер Кромвелл де бар, эмиграцияны қарастырды. Осы мақсатта ол 1635 жылы Лорд Сеймен бірлесіп, Лорд Сей мен Лорд Брук бірігіп SayeBrooke колониясын құрды. Олар Массачусетстің Джон Уинтропы ұсынған саяси конституцияны қабылдамағандықтан бұл идеядан бас тартты, ол дауыс беруге тек толыққанды шіркеу мүшелеріне ғана рұқсат беруді талап етті. Діни тиранияға қатысты алаңдаушылық Лорд Сей мен Лорд Брукты дін қызметкерлерінің азаматтық істерге араласуын қабылдамауға итерді, бұл Пим сияқты пресвитериандар мен Кромвелл сияқты діни тәуелсіздер арасындағы кейінгі бөліністің бастауы болды.
Greville received what was then considered a comprehensive education, attending Cambridge University before travelling through Europe from 1624 to 1627. He visited Paris, Venice and Turin but the time spent in the Calvinist centres of Leiden and Geneva seems to have been decisive in instilling his Puritan views. While in Leiden, he is thought to have met John Robinson, an advocate of Puritan colonisation of North America who organised the Mayflower voyage. This may account for his subsequent involvement in the Saybrook Colony and Providence Island Company, of which he became a founder member. In early 1628, he was elected MP for Warwick, a session dominated by the struggle over the Petition of Right. His election was challenged and voided on 31 May but before a by election could take place, his adoptive father died on 30 September. Greville inherited his titles and thereafter sat in the House of Lords. Many contemporaries resented his alleged low social origins, while his religious radicalism also set him apart. Combined with the suspension of Parliament during the 1629 to 1640 period of Personal Rule, the result was minimal involvement in local politics. Instead, he became part of a national network of Puritan activists, whose projects included establishment of the Providence Company in 1630. He reportedly declared his willingness to fund the entire project in return for control, an offer rejected by John Pym, the company treasurer. Although the Providence Island colony never prospered and was captured by the Spanish in May 1641, company meetings provided cover for co ordinating political opposition. Many members were prominent in the Parliamentary opposition in 1640, including Pym, John Hampden, Francis Rous, Lord Saye and Sir William Waller. Despair at the political situation of the 1630s led Greville to contemplate emigration along with many others, including Oliver Cromwell. To provide a vehicle for this, he and Lord Saye founded the SayeBrooke colony in 1635, an amalgamation of Lord Saye and Lord Brooke. They dropped the idea when their proposed political constitution was rejected by John Winthrop of Massachusetts, who insisted only full church members be allowed to vote. Concern over the potential for religious tyranny led Saye and Brooke to reject clerical involvement in civil affairs, the origin of the subsequent split between Presbyterians such as Pym and religious Independents like Cromwell.
Үш патшалықтың соғыстары
1639 жылы епископтар соғысы басталғанда Гревилл мен лорд Сей соғысты қолдамағандықтары үшін Йорк қаласында қысқа мерзімге қамауға алынды. Гревиллдің Келісімшілермен құпия байланыста болғаны күдік тудырды, және мұның шындыққа жақын болуы мүмкін еді; Парламент оны жеңіске жеткен шотландтармен келіссөздер жүргізу үшін тағайындады, нәтижесінде Рипон шарты жасалып, қараша айында Ұзақ Парламент сайланды. Ол Лордтар палатасында Пимнің палатада қабылдаған заңдарына қолдау көрсетті, оның ішінде архиепископ Уильям Лаудты импичментке беру және 1641 жылдың мамырында Страффордты атқару. Саяси шиеленіс 1641 жылғы Ирландия көтерілісінің басталуымен күшейді; Карл мен Парламент оны басу үшін әскер жинауды қолдады, бірақ оның алдымен өздеріне қарсы қолданылуы мүмкін деп қорқып еді. 1642 жылдың сәуір айында Уорикширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалған Гревилл Уорик қамалында адамдарды жинап, қару-жарақпен қамтамасыз етуге кірісті; маусым айында Парламент оны Ирландияға жиналған әскерлердің басшысы етіп тағайындады, бірақ тамыз айында Бірінші Англия азамат соғысы басталды. Ол Лондон қаласындағы байланыстарын пайдаланып, Парламенттің соғыстың алғашқы айларында тірі қалуына мүмкіндік берген қаржыны жинады. 23 тамызда Гревилл Стаффордшир мен Уорикширде Парламенттік әскердің басшысы болып тағайындалды және Нортгемптон графының Уорик қамалын басып алуға жасаған әрекетін тоқтатты. Ол қазан айында Эджхиллде шайқасқан полк құрды; ол сол кезде болмаса да, қараша айында Брентфордта Лондонға қарсы роялистердің шабуылын тойтарды. 1643 жылдың ақпанында сэр Джон Геллмен бірге Стратфорд-апон-Эйвонды басып алғаннан кейін, олар Личфилдке көшті; 2 наурызда Гревилл снайпердің қолынан қаза тапты. Ол Уориктегі Колледждік Сент-Мэри шіркеуіне жерленді. Гревиллдің өлімі ауыр соққы болды, өйткені оның Чарльзды әскери жолмен жеңуге деген ынтасы мен берілгендігі оны көптеген адамдар қазіргі Парламенттік басшыдан гөрі жақсы деп санады. Сонымен қатар, Шығыс Мидлендс айманындағы оның ізбасары сэр Джон Гелл болды, оның қақтығысқа бейімділігі мен агрессивтілігі оны тіпті өз жақтастарының арасында да ұнатпайтын еді. Пуритандық күнделік жазушы Люси Хатчинсонның айтуынша, Гелл "істің әділдігін, сондай-ақ тақуалықты және қасиеттілікті бағалай алмады", ал оның адамдары "Парламентке тиесілі ең тәртіпсіз, басқаруға келмейтін жандар болды".
At the outbreak of the Bishops' Wars in 1639, Greville and Lord Saye were briefly imprisoned at York for refusing to support the war. Greville was suspected of being in secret contact with the Covenanters and there may have been some truth to this; he was appointed by Parliament to negotiate with the victorious Scots, which resulted in the Treaty of Ripon and elections for the Long Parliament in November. He organised support in the Lords for legislation passed by Pym in the Commons, including the impeachment of Archbishop William Laud and execution of Strafford in May 1641. Political tensions came to a head with the outbreak of the Irish Rebellion of 1641; Charles and Parliament both supported raising an army to suppress it but feared it would be used against them first. Appointed Lord Lieutenant of Warwickshire in April 1642, Greville began recruiting men and securing weapons at Warwick Castle; in June, Parliament made him commander of troops recruited for Ireland but the First English Civil War began in August. He used his contacts in the City of London to raise the funding which proved crucial in enabling Parliament to survive the first months of the war. Appointed Parliamentarian commander in Staffordshire and Warwickshire, on 23 August Greville repulsed an attempt by the Earl of Northampton to capture Warwick Castle. He raised a regiment which fought at Edgehill in October; although absent on that occasion, he helped repulse the Royalist advance on London at Brentford in November. After he and Sir John Gell secured Stratford upon Avon in February 1643, they moved onto Lichfield; on 2 March, Greville was killed by a sniper. He was buried in the Collegiate Church of St Mary, Warwick. Greville's death was a serious blow, not least because his energy and commitment to defeating Charles militarily meant many viewed him as a better choice than the Earl of Essex, the current Parliamentarian commander. In addition, his successor in the East Midlands was Sir John Gell, a man whose propensity for feuding and aggressiveness made him unpopular even among his own supporters. According to Puritan diarist Lucy Hutchinson, Gell "had not understanding to judge the equity of the cause, nor piety, nor holiness", while his men were "the most licentious, ungovernable wretches that belonged to the Parliament".
Саяси және діни көзқарастар
Діни радикализмге деген лайықты даңқына қарамастан, Брук түрлі көзқарастарды ұстанатын дін қызметкерлерін, соның ішінде Англия шіркеуінің басты мүшелерін қолдады. Оның жазбалары білім беру реформасын және әртүрлі діни көзқарастарға төзімділікті, егер олар протестанттық болса, жақтады. 1640 жылы жарық көрген «Шындықтың мәні» еңбегінде Гревилл шындыққа Құдайға сену қажеттігін, бірақ ол түрлі формада болуы мүмкін екенін және ешкімді өз санасы мен ақылына қарсы құлшылық етуге мәжбүрлеуге болмайтынын айтты. Осыдан оның белгіленген шіркеу идеясына қарсылығы туды. 1643 жылдың ақпан айында жасаған сөйлесінде Гревилл Кромвельдей Парламентті «идеал үшін күрескендер» жағына қарай, жалдамалы әскерлерді немесе кәсіби мамандарды жалдауға қарсы тұруға шақырды. Оның полкіне Джон Лилберн және Алекс Тулида сияқты Levellers, сондай-ақ радикалды республикашыл және король өлтіруші Джон Оки кірді.
Despite a well deserved reputation for religious radicalism, Brooke supported ministers with a wide range of views, including mainstream members of the Church of England. His writings advocated educational reform and tolerance for different religious views, so long as they were Protestant. In The Nature of Truth published in 1640, Greville argued while truth required a belief in God, it could take a variety of forms and no one should be compelled to worship against their conscience or reason. This was the derivation of his opposition to the concept of an established church. In a speech made in February 1643, Greville anticipated Cromwell in urging Parliament to resist hiring mercenaries or professionals in favour of those who "fought for the sake of the cause". Those recruited into his own regiment included Levellers like John Lilburne and Alex Tulidah, as well as radical republican and regicide John Okey.