Екінші дүниежүзілік соғыстағы UD M42 автоматтары

Кіріспе

United Defense M42, кейде Marlin деп те аталатын, Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған американдық субмашиналық мылтық. Ол 1942-1943 жылдары United Defense Supply Corp. компаниясы Thompson субмашиналық мылтығын алмастыру мүмкіндігі үшін шығарған және Стратегиялық қызметтер кеңсесінің (OSS) агенттері қолданды. Дегенмен, оның қолданылуы шектеулі болды, ал Thompson соғыстың соңына дейін, сол кездегі М42-мен бірге жасалған М3 субмашиналық мылтығымен қатар қызметін жалғастырды.

Тарих

M42 автоматтары 1940 жылы High Standard Manufacturing Company компаниясының Carl G. Swebilius жобалаған. High Standard компаниясына британ үкіметі үшін .50 Browning пулеметін өндіру тапсырылған кезде, пулеметтерді одан әрі дамыту Поуп пен Джексон құрған Британдық сатып алу комиссиясының Біріккен қорғаныс жабдықтау корпорациясына (United Defense Supply Corporation) жүктелді. United Defense компаниясының өндіріс мүмкіндігі болмағандықтан, M42 қаруын жасау үшін Marlin Firearms компаниясымен келісімшарт жасасты. UD M42 американдық әскерилер қымбат әрі күрделі деп санаған Томпсон автоматтарының орнын алмастыру мақсатымен ұсынылды. Бұрынғы үлгідегі Томпсон барабандары ауыр болғандықтан, қаруды ұстап жүрген солдаттарда қатты шу шығаратын. 9×19 мм Parabellum және .45 ACP прототиптерінде жасалған, 9 мм нұсқасы ғана кеңінен өндірілді. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы үш жылында шамамен 15 000 данасы шығарылды. Тек 6 дана .45 ACP сынақ үлгісі жасалды. Қарудың дүңгенінде 25 9 мм оқ орналасады (Джон Э. Оуслидің жобалауымен, патент № 2,289,067). Оның циклдік жылдамдығы минутына 700 оқ. Көбінесе екі 25 оқтық дүңген бір-біріне дәнекерленіп, біріншісі бос болғанда жылдам ауыстыруға мүмкіндік берді. Алайда, Sten автоматтары сияқты, қарсылық күресшілеріне толық автоматтық режимде қысқа сериялармен оқ ату ұсынылды, бұл қарудың тоқтауына және оның жақсы жағдайда сақталуына себеп болатын артық жүктеме қаупін азайтуға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, дүңгенің ішіне шөп, саз, лас және басқа да бөгде заттардың кірмеуіне ерекше назар аудару қажет болды, өйткені бұл тоқтауға әкелуі мүмкін. Қарудың салмағы бос күйде , ал ұзындығы бар. Ылғалдылықты жоғарылату үшін, ұңғысы оң жаққа бұрылған алты жолақты. Өте қарапайым конструкция, ол тікелей соққы және таңдамалы атыс режимінде жұмыс істейтін қару болды. Ол «жылдамдату» соғыс жағдайында жасалған, сондықтан оның кейбір конструкциялық кемшіліктері осы жағдайдан туындады. Қарудың түрлі проблемалары болды. Жауынгерлік жағдайда металл корпусының пішіні бұзылып, оқтардың дұрыс берілмеуіне себеп болатын. Ол көп мөлшердегі лай мен құмға төзбеді және үнемі тазаланбаса, тоқтауға бейім болды. Қаруды жасау да көп еңбек талап етті. Онда штампталған бөлшектер болмады, барлық бөлшектері машинамен өңделді, ал соғыс жағдайында машинамен өңдеу өте қымбат болды. Алайда, полигондық сынақтар көрсеткендей, оны Thompson немесе Sten Mark II автоматтарына қарағанда бөлшектеу және күтіп ұстау оңай, сонымен қатар 100 метрде дәлдігі жоғары. Қымбаттығына және дәлдігіне қарамастан, UD M42 OSS және қарсылық қозғалысында жақсы беделге ие болды. Соғыс министрлігі M42 қаруын көп мөлшерде сатып алуға қызығушылық танытты, бірақ күрделі құқықтық мәселелер, өндіріс құқықтары мен роялтилерге байланысты тек 15 000 данасы ғана сатып алынды. M42 автоматтары M3 автоматтары енгізілген кезде қосымша стандарт ретінде жіктелді. Көбінесе ол 20 оқтық дүңгендерді қолданды делінеді, олар .45 ACP прототиптерінде қолданылған, бірақ 9 мм өндіріс үлгісінде тек 25 оқтық дүңгендер қолданылды.

The M42 submachine gun was designed by Carl G. Swebilius of the High Standard Manufacturing Company in 1940. When High Standard was tasked with producing .50 Browning machine guns for the British government, further development of the submachine gun was handled the United Defense Supply Corporation founded by Pope and Jackson of the British Purchasing Commission. United Defense did not have any manufacturing capability so it contracted with Marlin Firearms to have the M42 actually built. The UD M42 was promoted as a replacement for the Thompson submachine gun, which the U. S. military considered both expensive and complicated to produce. Early model Thompson drum magazines were heavy and made a rattling sound when soldiers moved around with the weapon. Made in both 9×19mm Parabellum and .45 ACP prototypes, the 9mm version was the only one to ever see widespread production. About 15,000 were produced in the last three years of World War II. Only six .45 ACP prototype test guns were made. The weapon holds 25 9mm rounds in its magazine (designed by John E. Owsley, covered by patent 2,289,067). It has a cyclic rate of 700 rounds per minute. Frequently two 25 round magazines were welded face to face allowing a quick reload when the first became empty. However, just like using the Sten submachine gun, resistance fighters were instructed to fire in short bursts when firing in full automatic to reduce the risk of overworking the weapon that would cause jamming and overall keeping it in a good condition. They were also strongly advised to keep the double magazine clear of grass, mud, dirt and any other debris out because of the risk of jamming. The weapon itself weighs when empty, with a length of The barrel length is , and it has six groove right hand rifling. An extremely simple design, it was a straight blowback, selective fire weapon. It was built under "hurry up" war conditions and some of its design flaws stem from this approach. Problems with the weapon were varied. Under combat conditions it was found that the sheet metal magazines had a tendency to warp out of shape causing feeding problems. They had little tolerance for exposure to large amounts of mud and sand and tended to jam if not cleaned regularly. The gun was also labor intensive to produce. It used all machined parts, no stampings, and under wartime conditions, machine work is at a premium. However, proving ground tests showed it was easier to field strip and maintain than the Thompson or Sten Mark II and was more accurate at 100 yards. Despite its expense and precision, the UD M42 enjoyed a good reputation in OSS and resistance usage. The War Department was interested in purchasing large quantities of the M42, but due to complicated legal issues, manufacturing rights, and royalties, only 15,000 units were purchased. The M42 submachine gun was classified as a substitute standard when the M3 submachine gun was introduced. It is often stated that it used 20 round magazines, which were used in .45 ACP prototypes, but only 25 round magazines were used in the 9mm production version.

Операциялық пайдалану

Құрылымы кезінде АҚШ әскерлері қолдануы үшін арналған болатын, бірақ ол басымдықпен оккупацияланған Еуропадағы партизандық күштерге әуеден тасталды. Бұл қару британдықтар басқаратын Крит аралындағы партизандық күштерді жабдықтау үшін тасталды, онда ол кеңінен қолданылды. Ол сондай-ақ итальяндық, бельгиялық, голландтық, даниялық, норвегиялық және француздық қарсылық қозғалысының партизандық күштерінде де қолданылды. АҚШ-тың Алыс Шығыстағы әскери-теңіз базаларына жіберілген кем дегенде 4000 данасы Дай Лидің Қытайдағы тұрақты қарсылық күштеріне жапондық шапқыншылыққа қарсы қолдану үшін берілді; ал кейбіреулері кейіннен коммунистік қытай әскерлерін қаруландырды. United Defense M42 қаруы 1942 жылдан бастап, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңге дейін, 1960 жылға дейін Филиппин армиясы мен Филиппин полициясының құрамындағы филиппиндік әскерлері қолдануы үшін шығарылды және 1942 жылдан 1945 жылға дейін Жапон оккупациясы кезінде жергілікті мойындалған партизандар қолданды. Еуропада 9 мм калибрін пайдалану арқасында қарсылық күштері өз қаруларында тұтқынға алынған неміс оқ-дәрілерін пайдалануға мүмкіндік алды, бұл үнемі қайта жабдықтау қажеттігін жойды. Жалпы алғанда, қару өзінің негізгі мақсатына жете алмады (Томпсонды алмастыру), бірақ қарсылық күштерінің қолында шектеулі қолданыста тиімді болды.