Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бенедиктиндер аббаттығы Оттобюрен – Германияның Бавария Алгау аймағындағы Мемминген қаласына жақын Оттобюренде орналасқан бенедиктиндер аббаттығы. Тарихының бір бөлігінде Оттобюрен аббаттығы Киелі Рим империясының шамамен 40 тәуелсіз императорлық аббаттықтарының бірі болды және, осылайша, дербес мемлекет сияқты болды. 1802 жылы таратылған кезде императорлық аббаттық 266 шаршы километрді қамтыды және шамамен 10 000 халқы болды.
Benedictine abbey
Ottobeuren is a Benedictine abbey, located in Ottobeuren, near Memmingen in the Bavarian Allgäu, Germany. For part of its history Ottobeuren Abbey was one of the approximately 40 self ruling imperial abbeys of the Holy Roman Empire and, as such, was a virtually independent state. At the time of its dissolution in 1802, the imperial abbey covered 266 square kilometers and had about 10,000 subjects.
Бірінші негіз
Оны 764 жылы Тото құрды және Бергамолық Александрға арнады, ол шейіт болған. Оның ерте тарихы туралы көп мәлімделмеген, тек Тото, оның алғашқы аббаты, шамамен 815 жылы қайтыс болды және 972 жылы Аугсбургтық Ульрих оның аббаты болды деген фактілер ғана белгілі. 11 ғасырда оның тәртібі төмендеді, содан кейін Аббат Адалхалм (1082–94) Хирсау реформасын енгізді. Сол аббат бұзылып жатқан ғимараттарды қалпына келтіруді бастады, оны оның ізбасары, Аббат Руперт I (1102–45), асыл әйелдер монастырын қосып аяқтады. Оның басшылығымен жаңадан құрылған Мариенберг аббаттығы Отобюреннен монахтармен толықтырылды. Оның ізбасары, Аббат Изенгрим (1145–80), «Кіші жылнамалар» және «Үлкен жылнамалар» жазды. Конрад Отобюрендық 1193 жылдан 1227 жылы қайтыс болғанға дейін аббат болды. Бенедиктиндер оны «бауырлар мен кедейлерді жақсы көретін» деп сипаттайды. 1153 және 1217 жылдары аббат өртенді. 14-15 ғасырларда ол мүлдем құлдырады, сондықтан Аббат Иоганн Шедлер (1416–43) кезінде тек алты немесе сегіз монах қалды, ал оның жылдық кірісі 46 күміс маркадан аспады. Аббат Леонард Видеманн (1508–46) кезінде ол қайтадан гүлденді: ол шваб бенедиктиндері үшін баспахана және ортақ оқу үйін құрды. Бірақ, осы оқу үйі Отыз жылдық соғыстың салдарынан көп ұзамай жабылды. Оттобюрен 1299 жылы императорлық аббатқа айналды, бірақ Аугсбургтың князь-епископы аббаттың вогты болғаннан кейін бұл мәртебені жоғалтты. Бұл құқықтар 1624 жылы Рейхскамергерихттегі сот ісінен кейін бас тартылды. 1710 жылы сайланғаннан кейін бірнеше ай ішінде жаңа аббат Руперт Несс (Руперт II, 1710–1740), шебер ұстаның ұлы, Аугсбургтың князь-епископына 30 000 гульден төлеу арқылы ғасырлар бойы созылып келген билік дауын шешуге жетті, ол аббатты қорғаудан бас тарды, осылайша Оттобюренге тәуелсіз императорлық аббат мәртебесін қайтаруға мүмкіндік берді, бірақ ол Швабия округінің мүшесі болмады. Испания мұрагерлік соғысы сол кезде аяқталмағандықтан, Руперт әлі Баварияны басып алған Император Карл VI-мен, сондай-ақ аймақта жұмыс істеп тұрған Принц Евгений мен Марлборо герцогымен кездесуді ұйымдастырды. Руперт Оттобюрен тарихындағы ең гүлденген кезеңді бастады, ол 1802 жылы секуляризацияға дейін созылды. Өркендеген шағында Оттобюрен Германияның медиатизациясының құрбаны болды, сондай-ақ барлық басқа да Рим империясының императорлық аббаттары да солай болды. 1802 жылдың 1 желтоқсанында Оттобюрен секуляризацияланды және оның аумағы Баварияға қосылды. Ол кезде императорлық аббаттың аумағы 266 шаршы километрді құрады және шамамен 10 000 тұрғыны болды.
It was founded in 764 by Toto, and dedicated to Alexander of Bergamo, the martyr. Of its early history little is known beyond the fact that Toto, its first abbot, died about 815 and that Ulrich of Augsburg was its abbot in 972. In the 11th century its discipline was on the decline, until Abbot Adalhalm (1082–94) introduced the Hirsau Reform. The same abbot began a restoration of the decaying buildings, which was completed along with the addition of a convent for noble women, by his successor, Abbot Rupert I (1102–45). Under the rule of the latter the newly founded Marienberg Abbey was recruited with monks from Ottobeuren. His successor, Abbot Isengrim (1145–80), wrote Annales minores and Annales majores. Conrad of Ottobeuren was abbot from 1193 until his death in 1227. He is described by the Benedictines as a "lover of the brethren and of the poor". In 1153, and again in 1217, the abbey was consumed by fire. In the 14th and 15th centuries it declined so completely that at the accession of Abbot Johann Schedler (1416–43) only six or eight monks were left, and its annual revenues did not exceed 46 silver marks. Under Abbot Leonard Wiedemann (1508–46) it again began to flourish: he erected a printing establishment and a common house of studies for the Swabian Benedictines. The latter, however, was soon closed, owing to the ravages of the Thirty Years' War. Ottobeuren became an imperial abbey in 1299, but lost this status after the prince bishop of Augsburg had become Vogt of the abbey. These rights were renounced after a court case at the Reichskammergericht in 1624. Within months of his election in 1710, the new abbot, Rupert Ness (Rupert II, 1710–1740), the son of a master blacksmith, succeeded in solving the centuries old dispute over jurisdiction by paying 30,000 guldens to the prince bishop of Augsburg for his renouncing the protection vogtei over the abbey, thus allowing Ottobeuren to regain its full status as an independent imperial abbey, although it did not become a member of the Swabian Circle. The War of the Spanish Succession not being yet over at the time, Rupert arranged to meet Emperor Charles VI who still occupied Bavaria, as well as Prince Eugene and the Duke of Marlborough who were operating in the area. Rupert ushered in the most flourishing period in the history of Ottobeuren, which lasted until its secularization in 1802. In the zenith of its glory, Ottobeuren fell victim to the German mediatization along with all the other imperial abbeys of the Holy Roman Empire. On 1 December 1802 Ottobeuren was secularized and its territory annexed to Bavaria. At the time, the territory of the imperial abbey covered 266 square kilometers and had about 10,000 inhabitants.
Аббатхана
1711–1725 жылдары Руперт қазіргі монастырды салды, оның сәулеттік шашушылығы оған «Шваб Эскориалы» деген атаққа ие болды, бұл аббаттықтың экономикалық маңыздылығын көрсетеді. Ол кітап безендірулерімен әйгілі болды. Аббаттық кітапханасында Иоганн Баптист Циммерманның әсем жабын жасайтын безендірулері мен Элиас Зобельдің төбе суреттері бар. 1737 жылы Руперт қазіргі шіркеудің құрылысын бастады, оны оның ізбасары Ансельм Эрб 1766 жылы аяқтады.
From 1711–1725, Rupert erected the present monastery, the architectural grandeur of which has merited for it the name of "the Swabian Escorial", attesting to the economic significance of the abbey. It was famous for its book illuminations. The abbey library features stucco ceilings by Johann Baptist Zimmermann and ceiling paintings by Elias Zobel. In 1737 Rupert also began the building of the present church, completed by his successor, Anselm Erb, in 1766.
Базилика
1926 жылы Папа Пий XI шіркеуге кіші базилика мәртебесін берді.
The church was named a minor basilica by Pope Pius XI in 1926.
Екінші негіз
1834 жылы Бавария королі Людвиг I оны Аугсбургтегі Сент-Стефан аббаттығына тәуелді бенедиктиндік приорлық ретінде қайта жаңартып, қалпына келтірді. Приорлықтың қарауында үлкен приход және 60-70 жетім балаға арналған кәсіптік-техникалық мектеп болды, онда діни бауырластар түрлі мамандықтарды үйретті. 1918 жылы оған тәуелсіз аббаттық мәртебесі берілді. 1910 жылғы мәлімет бойынша, қауымда бес әке, он алты діни бауырлас және бір жаңа кіріп келе жатқан бауырлас болды, олар Оттобюрен приходын, аудандық мектепті және кедей ұлдарға арналған кәсіптік-техникалық мектепті басқарды. Оттобюрен 1893 жылдан бері Бенедиктин конфедерациясының Бавария қауымының мүшесі болып табылады.
In 1834 King Ludwig I of Bavaria restored it as a Benedictine priory, dependent on St. Stephen's Abbey, Augsburg. The priory had care of a large parish and an industrial school of sixty or seventy orphans whom the lay brothers instructed in various trades. It was granted the status of an independent abbey in 1918. As of 1910, the community consisted of five fathers, sixteen lay brothers, and one lay novice, who had under their charge the parish of Ottobeuren, a district school, and the industrial school for poor boys. Ottobeuren has been a member of the Bavarian Congregation of the Benedictine Confederation since 1893.
Музыка
Оттобюрен аббатлығында Бавариядағы ең бай музыкалық бағдарламалардың бірі бар, және әр сенбі сайын концерттер өткізіледі. Көптеген концерттерде аббатхананың бірі немесе бірнеше атақты органдары тартылды. Француз орган жасаушысы Карл Жозеф Рипптің (1710–75) шедеврі – ескі орган, шындығында қос орган; ол Еуропадағы ең бағалы тарихи органдардың бірі. Ол 200 жыл бойы басты аспап болды, 1957 жылға дейін G. F. Steinmeyer & Co. үшінші органды қосқанға дейін, ал 2002 жылы Иоганнес Клайс оны жаңартып, кеңейтіп, бес мануалда (немесе клавиатураларда) 100 тіреуіш (стоп) қамтамасыз етті.
Ottobeuren Abbey has one of the richest music programs in Bavaria, with concerts every Saturday. Most concerts feature one or more of the abbey's famous organs. The old organ, the masterpiece of French organbuilder Karl Joseph Riepp (1710–75), is actually a double organ; it is one of the most treasured historic organs in Europe. It was the main instrument for 200 years, until 1957 when a third organ was added by G. F. Steinmeyer & Co., renovated and augmented in 2002 by Johannes Klais, making 100 stops available on five manuals (or keyboards).