Мюр Стивен Фэрчайлд: Американ авиациясының қайраткері

Кіріспе

АҚШ Әуе күштері генералы (1894–1950)

Генерал Мьюр Стивен Фэрчайлд (2 қыркүйек 1894 – 17 наурыз 1950) – АҚШ Әуе күштері офицері және әскердің екінші вице-бас штабының бастығы.

Ертегі қызмет

Вашингтон штатының Беллингхэм қаласында туған Фэрчайлд 1905 жылы әкесі губернатор Мидтің Вашингтон штатының алғашқы Теміржол комиссиясының төрағасы етіп тағайындалуына байланысты Олимпияға көшіп барды. Мьюр 1913 жылы Олимпия орта мектебін (ресми түрде Уильям Уинлок Миллер орта мектебі) бітірді, содан кейін сол жылы Сиэтлдегі АҚШ Армиясының Сигнал корпусының резервтік бөліміне Сігнал корпусына оқуға түсті, ол сол кезде Вашингтон университетінің студенті болған. 1916 жылы ол сержант шенімен Вашингтон Ұлттық гвардиясына жіберілді, ал оның бөлімшесі Мексика шекарасында Панчо Вилланы іздеуге қатысты, онда ол шөлдің қызыл ыстығында көп уақытын атқа міне отырып өткізді. АҚШ-тың алғашқы қарулы қақтығысында, әуе кемелерін пайдалана отырып, бақылау ұшақтарының жоғарыдан өтіп бара жатқанын көрген Фэрчайлд, АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кірер алдында Еуропадағы соғыста француз және итальяндықтармен күресу үшін ұшқыштар ізделіп жатқанда оңай рекрут болды. Бір жылдан кейін Фэрчайлд Калифорниядағы Берклиде ұшқыш курсына түсіп, 1918 жылдың қаңтар айында АҚШ Армиясының Әуе күштері бөлімінде қанаттарын алып, офицерлік шенге ие болды. Фэрчайлд Рейн өзенінің үстінен немістермен әуеде шайқасты, соның ішінде түнгі бомбалау миссияларына қатысты, бомбалар әлі де бомбашының қолынан жіберілетін заманда.

Соғыс аралығы

1918 жылдың желтоқсан айында Фейрчайлд үйіне оралып, Маккук полигонында (Огайо штаты), Митчел полигонында (Нью-Йорк штаты) және Лэнгли полигонында (Вирджиния штаты) қызмет етті. 1922 жылдың 20 қазанында ол лейтенант Харольд Росс Харриспен әуеде күресу жаттығуларын жасады; Харрис ұшағының бақылауын жоғалтып, қауіпсіз жерге парашютпен түсуге мәжбүр болды; ирониялық түрде, бір жылдан кейін, 1923 жылдың 22 тамызында Харрис пен Фейрчайлд АҚШ әскери авиациясының алғашқы ауыр бомбалаушы ұшағы – Witteman Lewis XNBL 1-ді ұшырды. 1926 және 1927 жылдары ол Pan American Good Will Flight аясында Оңтүстік Америкаға ұшты. Бұл 35405 км (22000 миль) қашықтықты қамтитын, әуе поштасын, АҚШ коммерциялық авиациясын дамытуға, Орталық және Оңтүстік Америка үкіметтері мен халқына достық хабар таратуға, сондай-ақ Америка арқылы әуе навигациялық бағыттар құруға бағытталған новаторлық экспедиция болды. 1926 жылдың 21 желтоқсанында Техас штатындағы Келли-Филдтен бес ұшақ пен экипаж ұшып, Орталық және Оңтүстік Американың 23 еліне қонуға тырысты. Сапарға жаңа бақылау ұшақтары – Liberty қозғалтқыштарымен жабдықталған, алюминиймен қапталған фюзеляжы және матамен қапталған қанаттары бар ағаш конструкциялы Loening OA 1A ұшақтары қолданылды. Әрбір ұшаққа АҚШ қаласының аты берілді және экипаж екі ұшқыштан тұрды, олардың бірі инженерлік офицер болды, себебі бағыт бойында аз ғана әуежайлар мен жөндеу орындары болды. Экипаж "Жұмыс жоқ – сапар жоқ" деген ұранды қабылдады. Нью-Йорк экипажы: майор Герберт Дарг, лейтенант Эннис Уайтхед; Сан-Антонио экипажы: капитан Артур МакДэниел, лейтенант Чарльз Робинсон; Сан-Франциско экипажы: капитан Айра Икер, лейтенант Мьюр Фейрчайлд; Детройт экипажы: капитан Клинтон Ф. Вулси, лейтенант Джон Бентон; Сент-Луис экипажы: лейтенант Бернард Томпсон, лейтенант Леонард Уэддингтон. Экспедиция трагедиямен аяқталды, Детройт және Нью-Йорк ұшақтары әуеде соқтығысып, біріне-бірі тіркеліп қалды. Нью-Йорк экипажы парашютпен қауіпсіз жерге түсті, бірақ Детройт жерге құлағанда капитан Вулси мен лейтенант Бентон қаза тапты. 1927 жылдың 2 мамырында Pan American Flyers Вашингтон қаласындағы Боллинг-Филдке оралғанда, оларды қуанған көпшілік, президент Калвин Кулидж, министрлер кабинетінің мүшелері және Орталық және Латын Америкасының дипломаттары қарсы алды. Фейрчайлд пен қалған Pan American Flight экипажының мүшелері, сондай-ақ Чарльз Линдберг, жаңадан құрылған Distinguished Flying Cross орденін алған алғашқы тоғыз авиатордың қатарында болды. Pan Am Good Will Tour авиаторлары Distinguished Flying Cross орденін алған алғашқылар болды, Линдбергтің орденмен марапатталуы Pan Am Good Will Tour мүшелерінен кейін болды, бірақ Линдберг өз орденін бірінші болып алды. Фейрчайлд 1929 жылдың маусым айында Райт Филдтегі Әуе корпусының инженерлік мектебін бітіріп, Дуглас Әуе кемелері корпорациясының өкілі ретінде Санта-Моникаға (Калифорния штаты) барды. 1935 жылдың маусым айында ол стратегиялық бомбалауды жақтаған Хейвуд С. Ханселл, Барни Джайлс, Вернон М. Гюймон, Лоренс С. Кутер, Лоусон Х. М. Сандерсон және Хойт С. Ванденбергпен бірге Әуе корпусының тактикалық мектебін бітірді, содан кейін Әуе корпусының тактикалық мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді. Кейіннен ол Армиялық өндірістік колледжге және Армиялық соғыс колледжіне оқуға түсті. 1939 жылы ол әуе тактикасы және стратегиясының директоры болып тағайындалды.

In December 1918 Fairchild returned home and served at McCook Field, Ohio; Mitchel Field, New York, and Langley Field, Virginia. On October 20, 1922 he was practicing dog fighting with Lt. Harold Ross Harris; when Harris lost control of his aircraft and was forced to parachute his way to safety; ironically nearly a year later August 22, 1923 both Harris and Fairchild piloted the US Military first heavy bomber the Witteman Lewis XNBL 1. In 1926 and 1927, he flew to South America as part of the Pan American Good Will Flight a 22000 mile (35405 km) pioneering flight that sought to promote air postal service, U. S. commercial aviation and take messages of friendship to the governments and people of Central and South America, while forging aerial navigation routes through the Americas. The flight originated with five aircraft and crews taking off from Kelly Field, Texas on December 21, 1926, seeking to land in 23 Central and South American countries. The aircraft used for the journey were new observation planes, the Loening OA 1A that could be used as both landplanes and seaplanes, with Liberty engines and a wood interior structure with an aluminum covered fuselage and fabric covered wings. Each plane was named for a U. S. city and crewed by two pilots, one of whom was an engineering officer, since there were very few airfields or repair facilities along the route, with the crew choosing the motto "No Work, No Ride." Crew of the New York: Maj. Herbert Dargue, Lt. Ennis Whitehead;
Crew of the San Antonio: Capt. Arthur McDaniel, Lt. Charles Robinson;
Crew of the San Francisco: Capt. Ira Eaker, Lt. Muir Fairchild;
Crew of the Detroit: Capt. Clinton F. Woolsey, Lt. John Benton;
Crew of the St. Louis: Lt. Bernard Thompson, Lt. Leonard Weddington

The flight was marred by tragedy when the Detroit and New York accidentally collided mid air and got locked together. The crew of the New York were able to parachute to safety but Capt. Woolsley and Lt. Benton were killed when the Detroit hit the ground. The Pan American Flyers were greeted by a cheering crowd including President Calvin Coolidge, Cabinet members, and diplomats from Central and Latin America when they returned to Bolling Field, Washington, D. C., on May 2, 1927. Fairchild and the rest of the surviving Pan American Flight crew, and Charles Lindbergh, were among the first nine aviators to receive the newly created award Distinguished Flying Cross. The Pan Am Good Will Tour aviators were the first to be named to receive the Distinguished Flying Cross, Lindbergh's being named came after the Pan Am Good Will Tour members, though Lindbergh actually received his medal first. Fairchild went on to complete the course in the Air Corps Engineer School at Wright Field in June 1929 and went to Santa Monica, California, as Air Corps representative to Douglas Aircraft Corporation. In June 1935 he graduated from the Air Corps Tactical School, along with strategic bombing advocates Haywood S. Hansell, Barney Giles, Vernon M. Guymon, Laurence S. Kuter, Lawson H. M. Sanderson and Hoyt S. Vandenberg, then became an Air Corps Tactical School instructor. He later attended the Army Industrial College, and the Army War College. He rose to director of air tactics and strategy in 1939.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1940 жылы Фэрчайлд Вашингтонға жоспарлау бөліміне өтіп, 1941 жылы жаңа құрылған Әуе штабының хатшысы болып тағайындалды. Екі айдан кейін ол бригадир генерал шеніне екі саты көтеріліп, Әуе корпусының көмекші бастығы болып бекітілді. 1942 жылы ол әскери қажеттіліктер директоры болды және тамыз айында генерал-майор шеніне көтерілді. Қараша айында ол Бас штабтардың бірлескен стратегиялық сараптама комитетінің құрамына кірді.

Соғыстан кейінгі кезең

1945 жылы 20 желтоқсанда Фэрчайлд Алабама штатындағы Максвелл алаңындағы Армия Әуе күштері мектебінің коменданты болып тағайындалды. 1946 жылы 15 наурызда Армия Әуе күштері мектебі Әуе университеті болып қайта аталды. 1948 жылы 27 мамырда ол генерал шенімен АҚШ Әуе күштерінің штаб бастығының екінші орынбасары болды. (Осылайша генерал Фэрчайлд Әуе күштері тарихында генерал-лейтенант шенінен өтпей, тікелей генерал шеніне көтерілген жалғыз офицер атанды.) Бір жыл мен он ай өткен соң, генерал Фэрчайлд 1950 жылы 17 наурызда Форт-Майердегі қамалында, әлі де Пентагон штабының бастығының орынбасары қызметін атқарып жүргенде жүрек талмасынан қайтыс болды. Одан соң әйелі Флоренс Элис Фэрчайлд және қызы Бетси Энн Кальверт қалды.

Мұра

Фэрчайлд Холл, Колорадодағы АҚШ Әуе күштері академиясының бас ғимараты және Алабамадағы Әуе университетінің кітапханасы, Фэрчайлд ескерткіш залы, оның құрметіне аталған. Оның туған штаты Вашингтонда, Спокан қаласының жанындағы Фэрчайлд әуе базасы оның өлімінен кейін жақын арада оның атымен аталыпты.