Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық епископ, 1748–1836
American Episcopal bishop, 1748–1836
Уильям Уайт (4 сәуір, 1748 N. S. – 17 шілде, 1836) – Америка Құрама Штаттарының епископтық шіркеуінің бірінші және төртінші бас епископы (1789; 1795–1836), Пенсильвания епархиясының бірінші епископы (1787–1836) және АҚШ Сенатының екінші дін қызметкері (9 желтоқсан 1790 жылы тағайындалған). Ол сондай-ақ епископтық шіркеудің Бас жиналысының Депутаттар палатасының бірінші және төртінші төрағасы болды (1785, 1789).
William White (April 4, 1748 N. S. – July 17, 1836) was the first and fourth Presiding Bishop of the Episcopal Church of the United States (1789; 1795–1836), the first bishop of the Diocese of Pennsylvania (1787–1836), and the second United States Senate Chaplain (appointed December 9, 1790). He also served as the first and fourth President of the House of Deputies for the General Convention of the Episcopal Church (1785, 1789).
Білім беру және діни қызметке тағайындау
Филадельфияда туған Уайт білімін Филадельфия колледжінде (кейін Пенсильвания университеті деп аталды) бастады, 1765 жылы бакалавр (B. A.) дәрежесін алып, үш жылдай кейін магистр (A. M.) дәрежесін алды. 1770 жылы ол Англияға «Британия» кемесімен Норвич епискобы Филипп Йонгтың (бірақ Лондон епискобы Ричард Террик рұқсатымен) диакондыққа витенациялануы үшін барды, ол 1770 жылдың 23 желтоқсанында Сент-Джеймс сарайының Корольдік капелласында өтті. Одан кейін ол Англияға екі рет қайтып келді: 1772 жылы дін қызметкеріне витенацияланды (қайтадан Террик 17 сәуірде Корольдік капеллада), және 1787 жылы тағы да 4 ақпанда Ламбет сарайының капелласында Кентерберий архиепискобы Джон Мур, Йорк архиепискобы Уильям Маркхэм, Бат және Уэллс епискобы Чарльз Мосс және Питерборо епискобы Джон Хинчлиффпен бірге епископқа назаралды. 1781 жылы, теологияны одан әрі оқығаннан кейін, Пенсильвания университетінен діни ғылым докторы (Doctor of Divinity) дәрежесін алды.
Born in Philadelphia, White began his education at College of Philadelphia (which was later known as the University of Pennsylvania), taking his B. A. in 1765 and his A. M. about three years later. In 1770, he sailed for England on the ship Britannia, for his ordination as a deacon by Philip Yonge, Bishop of Norwich (but with the authorisation of Richard Terrick, Bishop of London), which took place in the Chapel Royal at St James's Palace on December 23, 1770. He subsequently returned to England on two occasions: once in 1772, to be ordained priest (again at the Chapel Royal, by Terrick on April 17), and again in 1787, when he was consecrated bishop on February 4 at Lambeth Palace Chapel by John Moore, Archbishop of Canterbury; William Markham, Archbishop of York; Charles Moss, Bishop of Bath and Wells; and John Hinchliffe, Bishop of Peterborough. In 1781, after further theological studies, he received a Doctor of Divinity degree from the University of Pennsylvania.
Министрлік
57 жыл бойы Санкт-Петер және Христос шіркеуінің ректоры болған Уайт, 1777 жылдан 1789 жылға дейін Континенттік Конгрестің капелланы, содан кейін Сенаттың капелланы қызметін атқарды. Өзінің тағайындалу рәсімінде патшаға ант берген, алайда Филадельфиядағы өзге англикандық дін қызметкерлері сияқты, Уайт американдық революциялық қозғалысқа қосылды. Соғыстан кейін ол «АҚШ-тағы епископ шіркеулерінің мәселесі» атты памфлет жазды, онда жаңадан құрылып келе жатқан епископ шіркеуінің негізгі ой-пікірлері баяндалды. Ол ұсынған жаңалықтардың бірі (кейін қабылданған) – шіркеудің шешім қабылдау органдарына мирян (әлемдік адамдарды) қосу. Сөйтіп, 1785 жылы Епископ шіркеуінің құрылтай жиналысында Депутаттар палатасы дін қызметкерлері мен миряннан құралды. Англияда құлшылыққа тағайындалғаннан кейін Уайт американдық епископат құруға көмектесті, 1792 жылы Бас жиналыста Томас Джон Клагетті Мэриленд епископы қызметіне тағайындауға қатысты, сондай-ақ Епископ шіркеуінің бірінші және төртінші басшысы болды (кейінгісі – епископтардың ең үлкені ретінде, келесі ғасырға дейін қалыптасқан дәстүр бойынша). Уайт елдегі алғашқы 20 жылда көптеген американдық епископтардың тағайындалуына қатысты. Ол екі африкалық американдықты – Филадельфиялық Абессалом Джонсты (1795 және 1804 жылдары) және Нью-Йорктан келген Уильям Левингтонды (Оңтүстікте африкалық американдықтарды босату және құлдықтан құтқару миссионері болған, 1824 жылы Балтиморда Сент-Джеймс епископ шіркеуін құрған) диякон және кейін дін қызметкері қызметіне тағайындады. Уайт өзінің епархиясы бойынша кеңінен саяхаттамаса да, миссионерлік дін қызметкерлерін қолдады, олардың ішінде Пенсильвания және Нью-Джерси арқылы саяхаттап, Вашингтонның Мэриленд маңындағы қалаларда қоныстанған Саймон Уилмер, Вирджиния бойынша кеңінен саяхаттап, ақырында оның епископы болған Уильям Мид, сондай-ақ Филадельфияда 20 жыл қызмет еткен, Христиандықты ілгерілету қоғамын құрған және Епископ шіркеуінің алғашқы миссионерлік епископы болған Джексон Кемпер болды. Қартайған Уайт өзінің епархиясының батыс бөлігіне бір ғана сапар жасады. 1825 жылы ол Кемпермен бірге Батыс Пенсильванияға сапар шекті, онда 212 адамды растады және Питтсбург, Браунсвилл және Гринсбург қалаларындағы ғимараттарды бағыштады. Сол сапарда Вирджиния епископы Ричард Ченнинг Мурдың рұқсатымен ол Батыс Вирджиниядағы Уиллинг қаласына барып, жергілікті тұрғындарды растады және Сент-Мэтью шіркеуін бағыштады. Уайт сонымен қатар бірнеше қайырымдылық және білім беру мекемелерін құруға белсенді қатысты, әдетте осы қайырымдылық жобаларында пресвитериандарды, методистерді және басқа протестанттарды ұйымдастырды. 1785 жылы Уайт Филадельфияның епископалдық және басқа да ұлдарына білім беру үшін Епископтық академияны құрды. 1795 жылы ол қара және америкалық балаларға арналған мектеп құру үшін қаражат жинады (Рейс-стритте 4-ші және 5-ші көшелердің арасында салынған). Ол сондай-ақ 1800 жылы Филадельфияда «әдептілік жолынан адасып, тура жолға оралуға ниеттенген бақытсыз әйелдер» үшін Магдалина қоғамын құруға көмектесті. Бұл АҚШ-тағы осындай алғашқы мекеме болды. 1820 жылы Уайт Филадельфияның көрнекті қайырымдылықшыларына қосылды, олар 1820 жылы Пенсильвания заң шығарушыларын Пенсильванияның саңырау және соқырлар институтын қаржыландыруға көндірді, оны раввин Дэвид Г. Сейхас құрды, қазір ол Пенсильванияның саңыраулар мектебі деп аталады. Уайт келесі 16 жыл бойы мектептің президенті болды. Ол сондай-ақ Филадельфияның түрмедегі тұтқындарына қызмет етті, көптеген квакерлердің қатысуын қамтамасыз еткен қоғамдық түрмелердегі қайғы-қасіреттерді жеңілдетуге арналған Филадельфия қоғамының бірінші президенті болды. Ораторлық шеберлігімен (бірақ тыныш сарказммен) танылмаған Уайт, әсіресе 1790 жылдары сол қалада сары қызылшаның бірнеше рет таралуы кезінде филадельфиялықтардың құрметіне ие болды. Уайт пен оның досы және көршісі Бенджамин Раш көптеген басқа бай тұрғындар қашқан кезде науқастарға көмектесу үшін қалған бірнеше көрнекті азаматтардың бірі болды. Уайт қартайған сайын оның орнын табу мәселесі епархияда жікке бөліп жіберді. Бенджамин Аллен Вирджиниядан епархияның ең евангелистік қауымын, Сент-Пол қауымын басқаруға келді және Уайттың рұқсатысыз тағы бір қауым, Сент-Эндрю қауымын құрды. Уайт жаңғыру жиналыстарындағы мирян басшылығының кейбір аспектілерін сынады. Аллен мен евангелистік топ Уайттың көмекшісі Джеймс Аберкромбиені алмастыру үшін Джордж Бойдты, ал епархиялық кеңесте Кемперді алмастыру үшін Алленді таңдады. Олар Уайттың ұсынып отырған кандидатынан (Жалпы теологиялық семинарияның профессоры, бірақ Пенсильванияда тұрақты түрде тіркелген Берд Уилсоннан) гөрі Мидті Уайттың коадъюторы (мұрагерлік құқығы бар көмекші епископ) етіп сайлауға тырысқанда, епархиялық жиналыс дауға ұшырады. Келесі жиналыста Уилсон өзінің кандидатурасын қайтарды, сондай-ақ Мид та, нәтижесінде бөлінген делегаттар ақырында Генри Ондердонкты (Бруклин, Нью-Йорк; ол Жоғары шіркеу дәстүрін ұстанған, бірақ сонымен қатар сол қауымды жаңғыртып жаңартқан) сайлады. Уайт Америкалық философиялық қоғамның мүшесі болды, сондай-ақ Бенджамин Франклин сияқты көптеген басқа да көрнекті филадельфиялықтармен бірге Пенсильвания университетінің қамқоршылар кеңесінің мүшесі болды (1774 жылдан өмірінің соңына дейін). Қамқоршылар кеңесінің төрағасы ретінде ол 1775–1778 жылдары қазынашы, ал 1790–1791 жылдары президент болды.
Rector of St. Peter's and of Christ Church for 57 years, White also served as Chaplain of the Continental Congress from 1777 to 1789, and subsequently as Chaplain of the Senate. Though an Anglican (Episcopalian) cleric who was sworn to the king in his ordination ceremony, White, like all but one of his fellow Anglican clerics in Philadelphia, sided with the American revolutionary cause. After the war, White wrote The Case of The Episcopal Churches in the United States Considered, a pamphlet that laid out the foundational thinking for the emerging Episcopal Church. Among the innovations he proposed (and which were eventually adopted) was including lay people in the church's decision making bodies. Thus, at the founding General Convention of the Episcopal Church in 1785, the House of Deputies was composed of both lay and clergy members. After his consecration in England, White helped create an American episcopate, participating in the consecration of Thomas John Clagett as Bishop of Maryland at the General Convention in 1792, as well as serving as the Episcopal Church's first and fourth Presiding Bishop (the latter time as the most senior of bishops, as became the custom for the next century). White participated in the consecration of most American Episcopal bishops during the country's first two decades. He also ordained two African Americans as deacons and then priests, Absalom Jones of Philadelphia (in 1795 and 1804, respectively), and William Levington of New York (who became missionary to free and enslaved African Americans in the South and established St. James Episcopal Church in Baltimore circa 1824). Although White did not travel extensively through his diocese, he did support missionary priests, including: Simon Wilmer, who traveled through Pennsylvania and New Jersey and ultimately settled down in what became the Maryland suburbs of Washington D. C.); William Meade, who traveled extensively throughout Virginia and ultimately became its bishop, White participating in his consecration; and Jackson Kemper, first in Philadelphia for 2 decades, founded the Society for the Advancement of Christianity and became the Episcopal Church's first missionary bishop. The elderly White made only one trip to the western parts of his diocese. In 1825 he traveled with Kemper to western Pennsylvania confirming 212 and consecrating buildings in Pittsburgh, Brownsville and Greensburg. On that trip, with permission of Richard Channing Moore, Bishop of Virginia, he also visited Wheeling, West Virginia in what much later became West Virginia to confirm parishioners and consecrate St. Matthew's Church. White also took an active role in creating several charitable and educational institutions, usually by organizing Presbyterians, Methodists and other Protestants in those philanthropic enterprises. In 1785, White founded the Episcopal Academy, to educate the sons of Philadelphia's Episcopalians and others. In 1795, White raised funds to create a school (built on Race Street between 4th and 5th) for black and Native American children. He also helped to create a Magdalen Society in Philadelphia in 1800 for "unhappy females who have been seduced from the paths of virtue and are desirous of returning to a life of rectitude." This was the first institution of this kind in the United States. In 1820, White joined prominent Philadelphia philanthropists who, in 1820, convinced the Pennsylvania legislature to fund the Pennsylvania Institution for the Deaf and Dumb, founded by rabbi David G. Seixas, now known as the Pennsylvania School for the Deaf. White served as the school's president for the next 16 years. He also ministered to Philadelphia's prisoners, becoming the first president of the Philadelphia Society for the Alleviation of Miseries of Public Prisons, which attracted the participation of numerous Quakers. Not known for his oratory (but for quiet sardonic wit), White earned Philadelphians' esteem for his erudition and ongoing charitable works, especially during the multiple outbreaks of yellow fever in that city throughout the 1790s. White and his friend and neighbor Benjamin Rush were among the few prominent citizens who remained to tend the ill when many other wealthy inhabitants fled to the countryside. As White aged, arranging for his successor became divisive in the diocese. Benjamin Allen arrived from Virginia to lead the diocese's most evangelical congregation, St. Paul's and also founded another congregation, St. Andrew's, without White's permission. White questioned certain aspects of lay leadership at the revival meetings. Allen and the evangelical party selected George Boyd to replace White's assistant James Abercrombie, and Allen in place of Kemper at the diocesan council. When they tried to elect Meade as White's coadjutor (assistant bishop with right of succession) over White's preferred candidate (Bird Wilson, a professor at General Theological Seminary but canonically resident in Pennsylvania), the diocesan convention ended in a deadlock. At the next Convention, Wilson took himself out of contention, as did Meade, and the divided delegates eventually selected Henry Onderdonk (of Brooklyn, New York; who preferred High Church practices but had also revitalized that congregation). White was a member of the American Philosophical Society, along with many other prominent Philadelphians, including Benjamin Franklin, as well as a trustee of the University of Pennsylvania from 1774 until his death. During his tenure as trustee, he also served as Treasurer (1775–1778) and President (1790–1791) of the board of trustees.
Бішптің ақ үйі
Оның Филадельфиядағы 309 Уолнут көшесіндегі үйі бүгін Тәуелсіздік ұлттық тарихи саябағының бір бөлігі. Бұл үй, көптеген дәретханалар үйлердің сыртында салынған кезде, ішкі "қажетті" үйінің бірі болғандықтан ерекше. Көрші үйінде белгілі дәрігер Бенджамин Раш тұрған. Екінші Бишоп үйі Пенсильвания штатының Роуз-Вэлли қаласындағы тарихи ауданда, Олд Милл-Лейн көшесінде орналасқан. 1793 жылы Филадельфиядағы сары қызылша эпидемиясы кезінде Уайт отбасын осы үйге жіберді. Оның отбасы онда тұрғанмен және ол үйге барып тұрғанмен, Уайт көбінесе Филадельфияда болды.
His home at 309 Walnut Street in Philadelphia is today part of Independence National Historical Park. It is notable, in part, as one of the first houses to have an indoor "necessary," at a time when most privies were built outside of houses. The prominent physician Benjamin Rush lived next door. A second Bishop White House is located on Old Mill Lane, in the Historic District in Rose Valley, Pennsylvania. White sent his family to this house in 1793, during the Philadelphia yellow fever epidemic. Though his family lived there and he visited the house, White generally remained in Philadelphia.
Құрмет
Уайт Епископальдық шіркеуінің (АҚШ) және Солтүстік Америка Англикан шіркеуінің литургиялық күнтізбесінде 17 шілдеде тойланады.
White is honored with a feast day on the liturgical calendar of the Episcopal Church (USA) and the Anglican Church in North American on July 17.