Мексика жұмысшы қозғалысы: CROM тарихы мен ықпалы

Кіріспе

Мексика жұмысшыларының аймақтық конфедерациясы (lang es, CROM) – Мексикадағы еңбек одақтарының федерациясы, оның күші 1918-1928 жылдар аралығында ең жоғары деңгейге жеткен. CROM өнеркәсіптік жұмысшылармен қатар ауыл шаруашылығы жұмысшылары мен шаруаларды да қамтитын ұйым болды. Теміржол, мұнай және тоқыма жұмыскерлерінің кәсіподақтары өздерінің күшіне сенімді болғандықтан, CROM-ның қолдауысыз да жұмыс істей алатын. Ол 1918 жылы Сальтильо қаласында, Мексика президенті Венустиано Карранса шақырған еңбек делегаттарының съезінде құрылды. Луис Наполеон Моронес Негрете басшылық еткен федерация мексикалық еңбек қозғалысының дәстүрлі анархистік көзқарасынан ұлтшылдық позицияға қарай бет бұрды. CROM құрылған сәттен бастап, революциядан кейінгі Мексика үкіметін қолдаған Grupo Acción («Әрекет тобы») атты шағын кәсіподақ басшылары тобының бақылауында болды. 1920 жылы құлатылған Каррансаны қолдағаннан кейін, CROM оның екі ізбасары – Альваро Обрегон мен Плутарко Элиас Кальлес үшін маңызды қолдау базасы болды. Федерацияның саяси құралы – Мексиканың Еңбек партиясы. Обрегонның кезінде еңбек қозғалысы ықпалдастырылды, өйткені оның басшылары үкіметтегі лауазымдарға тағайындалды. Обрегонның өкілеттігі аяқталған кезде еңбек қозғалысы капиталды жою мақсатынан бас тартып, жұмысшыларға пайда әкелетін капитал мен еңбек арасындағы тепе-теңдікті орнатуға бағытталды. Еңбек көшбасшылары 1917 жылғы Конституцияның 123-бабында орнатылған еңбек дауларын төрелік ету құқығын қорғады, өйткені олар өз мүдделері үкіметте қорғалатынына сенді. Еңбек қозғалысының радикалды топтары ықпалдасудан қорқып, 1921 жылы өз федерациясын – Confederación General de Trabajadores (CGT) құрды. Бұл бөлініс қозғалыс ішінде бағдарсыздыққа әкелді, жұмысшылар CROM мен CGT-ға көңілі тоқ емес болды. Дегенмен, жұмысшылар кейбір құқықтарды жеңіп алды, бірақ бұл өзгерістер революциялық үкіметке және капитализмнің өсуіне қауіп төндірмеді. 1921 жылы Кристеро соғысының алғышарты ретінде Мексика католик шіркеуі CROM-ға мүше болуды өлім күнәсі деп жариялады. Бұл жариялау мексикалықтарды федерацияға қосылудан немесе оның көшедегі демонстрацияларына қатысудан тоқтата алмады. Кальлес кезінде үкімет Grupo Acción-ды бақылауға алып, CROM-ға одан да көп ықпал етті. CROM бір миллионнан астам жұмысшы және бес жүзден астам ұйымдасқан шаруадан тұратындығын мәлімдеді. Бірақ шындығында, қауымда жиырма мыңға жуық мүше ғана болды. Кальлес Моронес арқылы CROM-ға ықпал етті және оны сауда және өнеркәсіп министрі етіп тағайындады. 1928 жылы Кальлес президенттікке үміткер болған Моронға сенімсіздік білдірді. Ол сондай-ақ революцияның социалистік тұжырымдамасына күмәнмен қарады. Ол CROM-ның билігін әлсіретіп, федералды төрелік органдарына CROM-ның барлық ереуілдерін заңсыз деп жариялауға бұйрық берді. CROM басшылығы соншалықты жемқор болғандықтан, ол қатардағы жұмысшылардың сенімін жоғалтты және өздерінің мүддесі үшін әрекет ете алмады. Кальлестің ізбасары Эмилио Портес Гиль CROM-ның лауазымды тұлғаларын үкіметтік лауазымдардан алып тастауды бастады. CROM-дағы диссидент Висенте Ломбардо Толедано 1932 жылы федерациядан шығып, «Тазартылған CROM» деп аталатын фракцияны құрды, ал CROM тоқыма өнеркәсібіндегі бірнеше одақтарды ғана білдірді. «Тазартылған CROM» 1936 жылы Мексика жұмысшыларының конфедерациясы (КТМ) болып қайта құрылды және популистік президент Лазаро Карденас пен Мексика революциясының биліктегі партиясымен одақтасты. Келесі жылдары КТМ CROM-ды басып өтті. CROM әлі де жұмыс істеп келеді және Мексикадағы үшінші ірі еңбек федерациясы болып табылады, ол PRD-ні қолдайды.

The Regional Confederation of Mexican Workers (lang es, CROM) is a federation of labor unions in Mexico, whose power was at its height between 1918 and 1928. CROM was an umbrella organization for both industrial workers as well as agricultural workers and peasants. Industrial unions of railway workers, petroleum workers, and textile workers were strong enough on their own that they could function without CROM's support. It was founded in Saltillo in 1918 at a congress of labor delegates called by Mexican President Venustiano Carranza. The federation, of which Luis Napoleón Morones Negrete was a major leader, marked a departure from the traditionally anarchist stance of Mexican labor to a nationalist position. From its inception, the CROM was controlled by a small group of union leaders, Grupo Acción ("Action Group") which supported the post revolutionary Mexican government. After supporting Carranza, who was overthrown in 1920, the CROM was a key base of support for two of his successors, Álvaro Obregón and Plutarco Elías Calles, two of the three Sonoran revolutionary generals who dominated Mexico in the 1920s. The political vehicle of the federation was the Mexican Laborist Party. Under Obregón, the labor movement was co opted as its leaders were appointed to posts within the government. By the end of Obregón's term, labor had abandoned its goal of destroying capital in favor of establishing a balance between capital and labor that would benefit workers. Labor leaders defended the government's right, established in Article 123 of the Constitution of 1917, to arbitrate labor disputes, since they felt that their interests were represented in the government. Radical elements of the labor movement, horrified by the cooption, formed their own federation, the Confederación General de Trabajadores (CGT), in 1921. The result of the split was disorientation within the movement, and workers became disillusioned with both the CROM and the CGT. Nonetheless, workers won some rights but gradually and threatening neither the revolutionary government nor the growth of capitalism. In 1921, in a prelude to the Cristero War, the Mexican Catholic Church declared membership in the CROM a mortal sin. That proclamation failed to deter Mexicans from joining the federation or participating in its street demonstrations. Under Calles, the government gained even greater control over the CROM by its grip over Grupo Acción. The CROM essentially monopolized union membership, claiming over one million workers and five hundred organized peasants among its members. In reality, there were only about twenty thousand dues paying members. Calles wielded influence over the CROM through Morones, whom he appointed the Minister of commerce and industry. By 1928, however, Calles had become distrustful of Morones, who had presidential ambitions. He was also wary of labor's socialist interpretation of the revolution. He broke the CROM's power by ordering the federal arbitrating bureaucracies to declare all CROM strikes illegal. The CROM's leadership had become so corrupt that it had lost its influence with the rank and file and was thus unable to organize action in its favor. Calles's successor, Emilio Portes Gil, began removing CROM officials from government positions. Vicente Lombardo Toledano, a dissident in the CROM, organized a faction called "Purified CROM" that left the federation in 1932, leaving the CROM to represent only a few unions in the textile industry. The Purified CROM became the Confederation of Mexican Workers (CTM) in 1936, allying with the populist President Lázaro Cárdenas and the ruling Party of the Mexican Revolution. In the following years, the CTM eclipsed the CROM. The CROM continues to exist, and is the third largest labor federation in Mexico, supporting the PRD.