Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық кәсіподақ федерациясы
French trade union federation
Еңбекшілердің жалпы конфедерациясы – Жұмысшы күші (немесе жай ғана Force Ouvrière, FO) – Франциядағы бес ірі кәсіподақ конфедерациясының бірі. Жақтастарының саны бойынша ол CGT және CFDT-дан кейін үшінші орында тұрады. Force Ouvrière 1948 жылы Француз Коммунистік партиясының осы федерациядағы үстемдігін айыптаған Еңбекшілердің жалпы конфедерациясының (CGT) бұрынғы мүшелерімен құрылған. FO Еуропалық кәсіподақ конфедерациясының мүшесі. Оның басшысы Фредерик Суйло 2022 жылдың маусым айынан бері қызмет етеді.
The General Confederation of Labor Workers' Force (, or simply Force Ouvrière, FO), is one of the five major union confederations in France. In terms of following, it is the third behind the CGT and the CFDT. Force Ouvrière was founded in 1948 by former members of the General Confederation of Labor (CGT) who denounced the dominance of the French Communist Party over that federation. FO is a member of the European Trade Union Confederation. Its leader is Frédéric Souillot, since June 2022.
Тарих
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін француз коммунистік партиясының мүшелері CGT-де елеулі ықпалға ие болды, оның 30 федерациясының 21-ін бақылады. Роберт Ботерео және бұрынғы бас хатшы Леон Жуо сияқты жоғары лауазымды тұлғалар бұл дамуға қарсы шықты. Бұл қарсыластар коммунистік ықпалды кәсіподақтардың тәуелсіздігіне қауіп төндіретін деп айыптады, бұл принцип 1906 жылғы Амьен хартасында бекітілген. Олар «Force ouvrière» газетін құрды. 1947 жылы, суық соғыстың күшеюіне қарсы өткен жалпы ереуіл CGT-ны екіге бөлді. Коммунистік министрлер Пол Рамадье басшылығындағы үкіметтен шеттетілді, ол социалист болған. Осы жағдайда CGT-ның ішкі оппозициясы FO деп аталатын жаңа кәсіподақ конфедерациясын құрды. Оның көптеген негізін қалаушылары социалистік қатардан шыққан. 1958 жылдың ақпанында FO-ның Африкадағы филиалдары тәуелсіз ұйымға айналды – Африкалық Синдикаттардың Бос Конфедерациясы FO. 1960 жылдары Андре Бержерон конфедерация басшысы болғанда, FO мен Француз жұмысшыларының халықаралық ұйымы (SFIO) арасындағы байланыс керіліске ұшырады. Шындығында, Бержерон SFIO мүшесі болғанымен, ол жұмыс берушілер мен оңшыл үкіметтердің «басты серіктесі» де болды. Ол осы ретте әлеуметтік қамсыздандыру кеңселерін басқарды. Сонымен қатар, ол консерваторлар мен радикалды солшылдарды, әсіресе Интернационалистік коммунистік ұйымның мүшелерін қабылдады. CGT-ға және Француз коммунистік партиясына деген қарсылық конфедерацияның біріктіруші күші болды. 1970 жылдары FO басшылары коммунистік партиямен одақтасудың социалистік стратегиясына күмәнданды. Кейіннен олар 1981 жылы коммунистік министрлерді тағайындауды сынады. Франсуа Миттеран сайланғаннан кейін FO жалғыз тәуелсіз кәсіподақ конфедерациясы ретінде танылды. 1989 жылы Марк Блондел Бержеронның қарсылығына қарамастан FO басшысы болып сайланды. Ол конфедерацияның тәуелсіздігін сақтауды көздеді. Радикалды оппозицияның қолдауымен ол белсенді ұстанымды қабылдады. Осыған байланысты ол 1995 жылы Ален Жюппенің әлеуметтік реформа жоспарларына қарсы өткен әлеуметтік наразылыққа қатысып, CGT-мен қарым-қатынасын жақсартты. Нәтижесінде FO әлеуметтік қамсыздандыру кеңселерінің басымдығын жоғалтып, Француз демократиялық еңбек конфедерациясының пайдасына ие болды. 2003 жылы Блондел зейнетақы реформасы жоспарына қарсы жалпы ереуілге шақырды. Содан кейін ол өзінің лауазымын Жан-Клод Мэйлиге тапсырды. FO 2006 жылы «Contrat première embauche» жоспарына қарсы науқанға қатысты. 2018 жылдың сәуірінде Паскаль Паважо, өзін тарихи және дәстүрлі Жұмысшы күшінің бағытының (кәсіподақтардың саяси партияларға тәуелсіздігі) өкілі ретінде таныстырды, FO-ның жаңа бас хатшысы болып тағайындалды.
After World War II, members of the French Communist Party attained considerable influence within the CGT, controlling 21 of its 30 federations. Senior figures such as Robert Bothereau and the former secretary general, Léon Jouhaux, opposed this development. These opponents denounced Communist influence as a threat to the independent position of trade unions, a principle enshrined in the 1906 Charte d'Amiens. They founded a paper, Force ouvrière. In 1947, a general strike, fought against the backdrop of the developing Cold War, divided the CGT. The Communist ministers were excluded from the government led by Paul Ramadier, a Socialist. In this context, the internal CGT opposition created a new trade union confederation, called FO. The majority of its founders were from the socialist ranks. In February 1958 the African branches of FO became an independent organization, Confédération Africaine des Syndicats Libres FO. In the 1960s, when André Bergeron became leader of the Confederation, the links between FO and the French Section of the Workers' International (SFIO) became distended. Indeed, if Bergeron was an SFIO member, he was also the "main partner" of the employers and the right wing governments. In this, FO presided the social security offices. Besides, it welcomed Conservatives and Far Left, notably members of the Internationalist Communist Organization. The hostility to the CGT and to the French Communist Party is the cement of the confederation. In the 1970s, FO leaders were sceptical about the Socialist strategy of alliance with the Communist Party. Then, they criticized the nomination of Communist ministers in 1981. After François Mitterrand's election, FO presented like the only independent trade union confederation. In 1989, Marc Blondel was elected leader of FO, against the will of Bergeron. He wanted to preserve the independence of the confederation. Supported by the radical minority, he adopted a more combative attitude. In this, he participated in the 1995 social conflict against Alain Juppé's plans for welfare reform, and improved relations with the CGT. In consequence, FO lost the precedence of social security offices for the benefit of the Confédération Française Démocratique du Travail. In 2003, Blondel called for a general strike against the plan of pensions reforms. Then, he let his function to Jean Claude Mailly. FO participated in the 2006 campaign against the Contrat première embauche. In April 2018, Pascal Pavageau, which presents himself as being part of the historical and traditional Workers' Force trend (independence of trade unions towards the political parties) became the new secretary general.
ЦРУ-ның қатысы
Топтың Американың Орталық барлау агенттігімен (ЦРУ) байланысы 1967 жылы агенттіктің жасырын операциялардың бұрынғы директоры Томас Брэйден тарапынан жарияланды. "The Saturday Evening Post" басылымында Брэйден CGT ереуілі туралы былай деп жазды: "Осы дағдарысқа [Джей] Лавстоун және оның көмекшісі Ирвинг Браун араласты. Дубинскийдің кәсіподағынан түскен қаражатпен олар коммунистік емес кәсіподақ Force Ouvrière ұйымдастырды. Ақшасы біткен соң, олар ЦРУ-ға жүгінді. Осылайша еркін кәсіподақтарға жасырын қаржылық көмек көрсету басталды, ол көп ұзамай Италияға тарады. Егер бұл көмек болмаса, соғыстан кейінгі тарих мүлдем басқаша болар еді". Американың ықпалы толық болған жоқ, сондай-ақ FO басшылығы мен американдық өкілдер арасында дау-дамайлар болды (мысалы, француз отаршылдығы мәселесі бойынша). Рейган әкімшілігі Демократияны қолдау үшін Ұлттық қор арқылы осы ұйымға қолдау көрсетуді жалғастырды.
The group's ties with the American Central Intelligence Agency (CIA) were leaked in 1967 by Thomas Braden, a former director of covert operations for the agency. In his expose on The Saturday Evening Post, Braden wrote of the CGT strike: "Into this crisis stepped [Jay] Lovestone and his assistant, Irving Brown. With funds from Dubinsky's union, they organized Force Ouvrière, a non Communist union. When they ran out of money, they appealed to the CIA. Thus began the secret subsidy of free trade unions which soon spread to Italy. Without that subsidy, postwar history might have gone very differently." American influence was never total, and there were disputes between FO leadership and the American representatives (for example, over French colonialism). The Reagan administration continued support to the organization through the National Endowment for Democracy.
Кәсіби сайлау
2008 жылғы кәсіби сайлауда FO қызметкерлер алқасында 15,81% дауыс жинады. Бұл көрсеткіш FO-ның 2002 жылғы 18,28% нәтижесінен төмен. Олардың ең жоғары нәтижесі 1997 жылы 20,55% құрады.
FO won 15.81% of the vote in the employees' college during the 2008 professional elections. This is below FO's 18.28% result in 2002. Its highest ever result was 20.55% in 1997.