Пенсильвания темір жолының DD1 локомотивтері: Нью-Йорк туннелінің кеңейтуі үшін салынған электр локомотивтері. 1910 жылы пайдалануға берілді, Westinghouse құралдарымен жабдықталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пенсильвания темір жолының DD1 локомотивтері – Пенсильвания темір жолы құрастырған электр локомотивтерінің бір класы. Локомотивтер темір жолдың Нью-Йорк туннелінің кеңейту аясында жасалды, ол Нью-Йорктегі алғашқы Пенсильвания станциясын салып, Солтүстік өзен туннельдері арқылы Нью-Джерсимен байланыстырды. Пенсильвания Алтуна зауытында барлығы 66 локомотив құрастырды; олар көбінесе жұптарда, тұрақты түрде біріктіріліп жұмыс істеді. Электр жабдықтарын «Вестингхаус» компаниясы жеткізді. Бірінші локомотивтер 1910 жылы Пенсильвания станциясы ашылғанда пайдалануға берілді. Олар Манхэттен трансфері мен Пенсильвания станциясы арасында, содан кейін Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Саннисайд депосындағы вагондар паркіне дейін жүріп тұрды. 1924 жылы L5 кластың локомотивтері пайда болғаннан кейін, бірқатар DD1 локомотивтері Пенсильванияға тиесілі Лонг-Айленд темір жолына (LIRR) ауыстырылды, онда кең ауқымды электрлендірілген қалалық теміржол желісі болды. 1930 жылдары Нью-Йорк – Филадельфия бағытының айнымалы токқа ауысуына байланысты, қалған DD1 локомотивтері жойылды немесе LIRR-ға берілді. 3936 және 3937 нөміріндегі бір жұп локомотив Пенсильвания теміржол мұражайында сақталып, Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген.
The Pennsylvania Railroad DD1 was a class of boxcab electric locomotives built by the Pennsylvania Railroad. The locomotives were developed as part of the railroad's New York Tunnel Extension, which built the original Pennsylvania Station in New York City and linked it to New Jersey via the North River Tunnels. The Pennsylvania built a total of 66 locomotives in its Altoona Works; they operated in semi permanently coupled pairs. Westinghouse supplied the electrical equipment. The first locomotives entered service in 1910, with the opening of Pennsylvania Station. They operated between Manhattan Transfer and Pennsylvania Station, and from there to the coach yards at Sunnyside Yard in Queens, New York. With the arrival of the Class L5 locomotives in 1924, some DD1s moved to the Pennsylvania owned Long Island Rail Road (LIRR), which had substantial electrified commuter rail operations. The conversion of the New York–Philadelphia main line to alternating current in the 1930s saw the remainder of the DD1s scrapped or transferred to the LIRR. One pair, Nos. 3936 and 3937, is preserved at the Railroad Museum of Pennsylvania and is listed on the National Register of Historic Places.
Дизайн
Әр жартылай тұрақты қосылған жұптың ұзындығы 64 фут (20 м) болды және DD1 класының локомотивтері көбінесе жұп ретінде жұмыс істеді – ешқашан жеке және сирек екі жұптан тұрып, қос бағытты конфигурацияда қолданылмайтын. PRR өзінің 4-4-0 локомотивтерін D класына жатқызды, ал DD1 негізінен екі 4-4-0 локомотивін артқа-қарсы қосып біріктіргендіктен, жаңа DD класы пайда болды. Әрбір жұпқа бір "Электрлендірілген аймақ нөмірі" (EZN) тағайындалды; EZN DD1 жұптары үшін пойыз диспетчерлеуді жеңілдетті, ал локомотивтердің механикалық тіркемелері үшін олардың бастапқы жеке сериялық нөмірлері қолданылды. Әрбір локомотивтің өз Westinghouse 315 A, тұрақты ток, коммутациялық полюсті, монокок кабинасындағы электрмоторлары болды. Моторлардың үздіксіз қуат деңгейі болды, ал олар бір сағаттан аспайтын уақыт ішінде дейін қуатты өндіре алатын. Олардың ең жоғары жылдамдығы болды, бірақ PRR/LIRR кестелерінде жылдамдық шегі болды. Моторлар екі жетекші дөңгелекке шанақ және байланыстырғыш таяқтар арқылы қосылды. DD1 конструкциясы булы локомотивтер мен қазіргі заманғы электр локомотивтері арасындағы көпір ретінде қызмет етті. Сырт көрінісіне қарамастан, DD1 локомотивтері «тыныш және тегіс, ешқандай көзге түсетін таяқ сыңғыры жоқ» жүріп, өте төмен техникалық қызмет көрсету шығындарына ие болды. DD1 локомотивтері үшінші рельстен 650 вольттік тұрақты токпен жұмыс істеді.
Each semi permanently coupled pair had a length of 64 feet (20 m) and weighed DD1 class locomotives were nearly always operated as a pair—never individually and rarely as two pairs in a double heading configuration. The PRR classed their 4 4 0 locomotives as class D, and the DD1 was essentially two 4 4 0 locomotives coupled back to back, resulting in the new class, DD. Each pair was assigned a single "Electrified Zone Number" (EZN); the EZN simplified train dispatching for each pair of DD1s while their original individual serial numbers were used for the mechanical records of the locomotives. Each locomotive had its own Westinghouse 315 A, direct current, commutating pole, electric motors within a monocoque cab. The motors had a continuous power rating of at , and could produce up to at for no more than an hour. Their top speed was , but PRR/LIRR timetables had a speed limit of The motors were connected to the two drivers via a jackshaft and coupling rods. The design of the DD1 served as a transition between steam locomotives and modern electric locomotives. Despite their ungainly appearance, DD1s ran "quietly and smoothly with no appreciable rod clanking", and had a very low maintenance cost. DD1 locomotives operated off 650 volt direct current from a third rail.
Тарих
Бірінші DD1 класты локомотивтер 1910 жылғы 27 қарашада тұрақты жолаушылар қызметіне қосылды. Бу локомотивтеріне туннельдерге кіруге тыйым салынғандықтан, электрлі DD1 жолаушыларды Нью-Джерсидегі Пенсильвания темір жолының Манхэттен трансфер станциясынан және Нью-Йорктегі Пенсильвания станциясынан тасымалдады. 1909 жылдан бастап Пенсильвания темір жолының Альтунадағы Джуниата шеберханалары барлығы 66 локомотив жасады; 1911 жылы 3936 және 3937 локомотивтері пайдалануға берілді. 1924 жылы жаңа L5 локомотивтері енгізілген кезде, көптеген DD1 локомотивтері Лонг-Айленд темір жолына ауыстырылды. 3936 және 3937 локомотивтері негізгі жолаушылар тасымалынан алынып, Пенсильвания станциясынан Саннисайд депосына бос жолаушылар пойыздарын тартты. Лонг-Айленд темір жолы 1949 жылдан 1951 жылға дейін көптеген DD1 локомотивтерін жойды, ал 1962 жылы тек екі жұп қалды. 1978 жылға қарай 3936 және 3937 нөміріндегі локомотивтер – соңғы қалған DD1 локомотивтері болатын. Олар Пенсильвания темір жолының құқық мұрагері Пенн Централ компаниясымен Пенсильвания штатының Стресбург қаласындағы Пенсильвания теміржол мұражайына он екі тарихи маңызды локомотивтер жинағының бір бөлігі ретінде тапсырылды. Екі локомотив те 1979 жылғы 17 желтоқсанда Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
The first DD1 class of locomotives were introduced into regular passenger service on November 27, 1910 to operate in the North River Tunnels under the Hudson River. As steam locomotives were prohibited from entering the tunnels, the electric DD1 shuttled passengers from the Pennsylvania Railroad's Manhattan Transfer station in New Jersey and Pennsylvania Station in New York City. A total of 66 locomotives were constructed by the Pennsylvania Railroad's Juniata Shops in Altoona starting in 1909; 3936 and 3937 were put into service in 1911. As the new L5s were being introduced in 1924, most DD1s were transferred to the Long Island Rail Road. Both 3936 and 3937 were shifted from mainline passenger duty, and hauled the empty passenger trains from Pennsylvania Station to Sunnyside Yard. The Long Island Rail Road scrapped most of its DD1s from 1949 to 1951, and only two pairs remained in 1962. By 1978, Nos. 3936 and 3937 comprised the last existing DD1 and were donated to the Railroad Museum of Pennsylvania in Strasburg, Pennsylvania by the Pennsylvania's successor Penn Central, as part of a collection with twelve other historically significant locomotives. Both locomotives were jointly listed on the National Register of Historic Places on December 17, 1979.