Массимо Кампили: Итальян суретші және журналист өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Италиялық суретші және журналист (1895–1971)

Массимо Кампилли ( /ˈmassimo kamˈpiʎʎi; туған Макс Иленфельд, 4 шілде 1895 – 31 мамыр 1971) – итальяндық суретші және журналист.

Өмірбаян

Ол Германияның Берлин қаласында дүниеге келген, бірақ балалық шағының көп бөлігін Италияның Флоренция қаласында өткізген. 1909 жылы отбасысы Миланға көшіп келді, ол осы жерде «Литература» журналында жұмыс істеді, авангардтық топтармен байланыста болып, Боччони мен Каррамен танысты. 1914 жылы «Футурист» журналы «Ласерба» басылымында оның «Giornale + Strada – Parole in libertà» («Журнал + Жол – Азат сөздер») атты туындысын жариялады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кампилли тұтқындалып, Венгрияға жер аударылды, онда ол 1916–1918 жылдар аралығында соғыс тұтқыны болды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Парижге көшіп, Миланның «Corriere della Sera» газетінде шетелдік тілші болып жұмыс істеді. Соғыс жылдарында суреттер салғанмен, Парижге келгеннен кейін ғана сурет салумен айналыса бастады. «Café du Dôme» мейрамханасында Джорджо де Кирико, Альберто Савинио, Джино Северини және Филиппо Де Пизис сияқты суретшілермен бірге болды. Луврге жиі баратын болғандықтан, Кампиллидің ежелгі Египет өнеріне деген қызығушылығы артып, ол оның өзінің суреттері үшін шабыт көзіне айналды. Оның алғашқы бейнелі туындыларында адам фигурасына геометриялық элементтер енгізілді, бұл Пабло Пикассо мен Фернан Лежердің, сондай-ақ «L’Esprit Nouveau» пуризмінің ықпалын көрсетті. 1923 жылы ол Римдегі Брагалья галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін ұйымдастырды. Келесі бес жыл ішінде оның фигуралары монументалды сипатқа ие болды, көбінесе стильденген поздармен және дене мүшелері мүсіндік беріктікке тоғысқан күйде бейнеленді. Тәртіп пен дәстүрге берілген мән, тыныштық пен мәңгілік атмосфера соғыстан кейінгі жаңарумен және Кампилли 1926 жылдан бастап Миланда, ал 1927 жылдан бастап шетелде жиі көрме өткізген «Екінші ғасыр» суретшілерінің бағдарламасына сай келді. 1926 жылдан бастап ол де Кирико, де Пизис, Ренато Паресче, Савинио, Северини және Марио Тоццимен бірге «Париж итальяндары» тобына қосылды. 1928 жылы, Венеция биенналесінде тұңғыш рет өнер туындыларын көрсеткен жылы, ол Римдегі Ұлттық этрус музейіне барғанда этрус коллекциясына қатты әсерленді. Содан кейін ол бұрынғы жұмыстарының тығыздығынан бас тартып, ақылға сыймас түстер мен архаизмге толы схемалық формаларды пайдаланды. Парижде Кампилли 17-ші шеберханада жұмыс істеді. Румынияға алғашқы әйелі Магдалена Радулескумен бірге сапар барысында ол үй шаруасында және ауыл шаруашылығында жұмыс істейтін әйелдерді бейнелейтін жаңа туындылар циклын бастады. Бұл фигуралар асимметриялық және иератикалық композицияларға орналастырылып, ежелгі фрескадан шабыттанған, қалың текстуралы жазықтықта көтерілді. Бұл туындылар 1929 жылы Париждегі Жанна Бухер галереясында және 1931 жылы Миландағы Миллионе галереясында өткен көрмелерде сыншылар тарапынан жылы қабылдады. 30-жылдары ол Нью-Йорк, Париж және Милан қалаларында жеке көрмелер ұйымдастырды, бұл оған халықаралық деңгейде танымал атақ әкелді. 1933 жылы Кампилли Миланға оралды, онда ол үлкен көлемді жобалармен айналысты. Сол жылы ол Марио Сиронидің қабырғалық өнер манифестіне қол қойды және V Милан триенналесі үшін аналар, ауыл әйелдері, жұмысшы әйелдер бейнеленген фреска салды, бірақ апатты жағдайлар салдарынан ол кейіннен жойылды. Келесі он жыл ішінде басқа да тапсырыстар орындалды: 1937 жылы Женевадағы Ұлттар Лигасы үшін «Құрылысшылар» («I costruttori»), 1938 жылы Милан соттары үшін «Өлтірме» («Non uccidere») – бұл кіреберіс залы үшін 300 шаршы метрлік үлкен фреска, оны 1939–1940 жылдары Ливиано, Падуадағы Джо Понти жасады. 1939 жылы ажырасқаннан кейін Кампилли скульптор Джудитта Скалиниге қайта үйленді. Олар соғыс жылдарында Милан мен Венецияда бірге тұрды, содан кейін соғыстан кейін уақыттарын Рим, Париж және Сент-Тропе қалалары арасында бөлісті. 1943 жылы оның ұлы Никола Венецияда дүниеге келді. 1948 жылы Венеция биенналесінде өткен жеке көрмесінде ол өзінің жаңа композицияларын көрсетті: күрделі архитектуралық құрылымдарға енгізілген әйелдер фигуралары. 60-жылдары оның суреттері түсті белгілерге дейін азайтылды. 1967 жылы Миландағы Король сарайында Кампиглиге арналған ретроспективті көрме ұйымдастырылды. Ол 1971 жылы Сент-Тропеде жүрек талмасынан қайтыс болды.

He was born in Berlin, Germany, but spent most of his childhood in Florence, Italy. His family moved to Milan in 1909, and here he worked on the Letteratura magazine, frequenting avant garde circles and making the acquaintance of Boccioni and Carrà. In 1914 the Futurist magazine Lacerba published his "Giornale + Strada – Parole in libertà" ("Journal + Road – Words in freedom"). During World War I Campigli was captured and deported to Hungary where he remained a prisoner of war from 1916–18. At the end of the war he moved to Paris where he worked as foreign correspondent for the Milanese daily newspaper Corriere della Sera. Although he had already produced some drawings during the war, it was only after he arrived in Paris that he started to paint. At the Café du Dôme he consorted with artists including Giorgio de Chirico, Alberto Savinio, Gino Severini and Filippo De Pisis. Extended visits to the Louvre deepened Campigli's interest in ancient Egyptian art, which became a lasting source of his own painting. His first figurative works applied geometrical designs to the human figure, reflecting the influence of Pablo Picasso and Fernand Léger as well as the Purism of "L’Esprit Nouveau". In 1923, he organised his first personal exhibition at the Bragaglia Gallery in Rome. During the next five years his figures developed a monumental quality, often with stylised poses and the limbs interwoven into a sculptural solidity. The importance given to order and tradition, the atmosphere of serenity and eternity were in line with the post war reconstruction and the programme of the “Twentieth Century” artists with whom Campigli frequently exhibited both in Milan from 1926–29 and abroad from 1927–31. As from 1926, he joined the "Paris Italians" together with de Chirico, de Pisis, Renato Paresce, Savinio, Severini and Mario Tozzi. In 1928, year of his debut at the Venice Biennale, he was very much taken by the Etruscan collection when visiting the National Etruscan Museum in Rome. He then broke away from the compact severity of his previous works in favour of a plane with subdued tones and schematic forms rich in archaisms. While in Paris Campigli worked at Atelier 17. During a journey in Romania with his first wife Magdalena Rădulescu, he started a new cycle of works portraying women employed in domestic tasks and agricultural labour. These figures were arranged in asymmetrical and hieratic compositions, hovering on a rough textured plane, inspired by ancient fresco. These works were enthusiastically received by the critics at the exhibition held in the Jeanne Bucher gallery, Paris, in 1929 and at the Milione Gallery, Milan, in 1931. During the thirties he held a series of solo exhibitions in New York, Paris and Milan which brought him international acclaim. In 1933 Campigli returned to Milan where he worked on projects of vast dimensions. In the same year he signed Mario Sironi's Mural Art Manifesto and painted a fresco of mothers, country women, working women, for the V Milan Triennial which unfortunately was later destroyed. In the following ten years other works were commissioned: I costruttori ("The builders") for the Geneva League of Nations in 1937; Non uccidere ("Do not kill") for the Milan Courts of Justice in 1938, an enormous 300 square metre fresco for the entrance hall, designed by Gio Ponti, of the Liviano, Padua which he painted during 1939–40. After divorcing in 1939, Campigli remarried with the sculptor Giuditta Scalini. Together they passed the war years in Milan and in Venice, then after the war they divided their time between Rome, Paris and Saint Tropez. In 1943, his son Nicola was born in Venice. In a personal exhibition at the Venice Biennial in 1948 he displayed his new compositions: female figures inserted in complicated architectonic structures. During the 60s his figures were reduced to coloured markings in a group of almost abstract canvasses. In 1967 a retrospective exhibition was dedicated to Campigli at the Palazzo Reale in Milan. He died of a heart attack in 1971 in Saint Tropez.