Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Джордж Тейлор Фулфорд (8 тамыз 1852 – 15 қазан 1905) – канадалық кәсіпкер және саясаткер.
George Taylor Fulford (August 8, 1852 – October 15, 1905) was a Canadian businessman and politician.
Өмір жолы және отбасы
Броквилл қаласында, Канаданың батысында (қазіргі Онтарио) дүниеге келген, ол Ұлыбританияның лоялисттерінің ұрпақтарынан тараған Хайрам Фулфорд пен Марта Харристің кіші ұлы болды. 1880 жылы Фулфорд Висконсин штатынан шыққан әлеуметтік беделді әйел Мэри Уайлдер Уайтқа (1856–1946) үйленді және олардың үш баласы болды. Олардың үлкені Дороти Марстон (1881–1949) 1901 жылы Фулфорд-Плейс отбасылық сарайында Онтарионың бұрынғы премьер-министрі Артур Стержис Хардидің ұлы Артур Чарльз Хардиге тұрмысқа шықты. Марта Харрис (1883–1910) бала туғанда көз жұмды. Ұзақ күткен ер бала көп уақыттан соң, Мэри Фулфорд 46 жасқа келгенде, бірнеше қауіпті түсік тастағаннан кейін дүниеге келді. Джордж Тейлор II (1902–1987) өзі де саясаткер болды (Канада Парламентінің депутаты) және өмірінің соңына дейін Фулфорд-Плейс сарайына иелік етті.
Born in Brockville, Canada West (now Ontario), to a family of United Empire Loyalist stock, he was the youngest son of Hiram Fulford and Martha Harris. In 1880, Fulford married Mary Wilder White (1856–1946), a socialite from Wisconsin, and had three children. Dorothy Marston (1881–1949), their eldest, married Arthur Charles Hardy, son of former Ontario Premier Arthur Sturgis Hardy, in 1901 in a ceremony at Fulford Place, the family estate. Martha Harris (1883–1910) died young, while giving birth. The long awaited male heir arrived much later and after one near fatal miscarriage, when Mary Fulford was 46 years of age. George Taylor II (1902–1987) was a politician himself (Member of the House of Commons of Canada) and owned Fulford Place until his death.
Білім
Фулфорд Онтарионың Беллвилл қаласындағы бизнес колледжіне оқуға түсті және Броквиллде дәріханашы болып жұмыс істеген ағасы Уильямның қолында шәкірт болды. Ол 1874 жылы ағасының шағын дәріханасын мұраға алды және оны кеңейтіп, сәтті патенттік медицина компаниясын құрды.
Fulford went to business college in Belleville, Ontario, and apprenticed with his brother, William, who was a dispensing chemist in Brockville. He took over his brother’s modest apothecary in 1874 and eventually built on it to form a successful patent medicine company.
Кәсіпкерлік
Ол 1879 жылы қалалық кеңеске сайланды және 12 мерзім бойы кеңесші ретінде қызмет етті. Ол Канаданың Либералдық партиясына қатысып, сэр Уилфрид Лориердің досы болды. 1900 жылы ол Канада Сенатына, Броквилл, Онтарио сенаторлық округінен тағайындалды. Өліміне дейін, 1905 жылға дейін қызмет етті. Фулфорд жақын досы және теміржол саяхаткері Джон Райанның 1902 жылғы 24 наурыздағы жерлеу рәсімінде табын ұстаушы ретінде қызмет етті; Онтарио саясаткерлері Уильям Генри Комсток, сэр Джон Морисон Гибсон және Г. П. Грэммен бірге. Джордж Тейлор Фулфорд – тарихқа енген алғашқы канадалық автокөлік апатынан қаза тапқан адам. 1905 жылғы 8 қазанда ол Массачусетс штатының Ньютон қаласында бизнес серіктесі Уиллис Т. Хансонмен бірге шофер басқарған ашық роудстерде отырғанда, көзден тыс қиылыстан өте жатқанда трамвайдың жанына соқтығысты. Фулфорд жеті күннен кейін, елу үш жасында қайтыс болды. Оның әйелі қайтадан тұрмысқа шыққан жоқ. (У. Т. Хансон, ауыр жарақат алмаған, компанияның АҚШ-тағы филиалын басқаруын жалғастырды. Шофер 11 қазанда бас жарақатынан қайтыс болды.) Фулфорд қайырымдылықпен айналысты, Броквилл ескек клубы, Уолл-стрит методист шіркеуі, Броквилл қалалық ауруханасы және YMCA сияқты мекемелерге көп мөлшерде қаржы жұмсады; өсиеті бойынша ол мұқтаж әйелдерге арналған үй құруға үлкен сома ақша қалдырды.
He was elected to the town council in 1879 and served as an alderman for 12 terms. He was involved with the Liberal Party of Canada and became a friend of Sir Wilfrid Laurier. He was appointed to the Canadian Senate in 1900 representing the senatorial division of Brockville, Ontario. He served until his death in 1905. Fulford served as a pall bearer at the funeral of his close friend and railway magnate John Ryan on 24 March 1902; alongside fellow Ontario politicians William Henry Comstock, Sir John Morison Gibson, and G. P. Graham. George Taylor Fulford is reported to be the first Canadian fatal automobile accident victim on record. On October 8, 1905, he was riding in a chauffeured open roadster in Newton, Massachusetts with his business partner Willis T. Hanson, of Schenectady, N. Y., when it slammed into the side of a streetcar while crossing a blind intersection. Fulford died seven days later, at age fifty three. His widow never remarried. ( W. T. Hanson, not critically injured, continued managing the company's U. S. franchise. The chauffeur died of head trauma October 11.) Fulford was a philanthropist, giving considerable donations to institutions such as the Brockville Rowing Club, the Wall Street Methodist Church, the Brockville General Hospital, and the YMCA; in his will, he left a large sum of money to establish a home for indigent women.
Бизнес
1887 жылдың қаңтар айында Фулфорд Г. Т. Фулфорд & Co. компаниясын Лидс округінің тіркеушісінде патенттік дәрі-дәрмектерді сатушы және өндіруші ретінде тіркеді. 1890 жылы жергілікті МакГилл университетінде білім алған дәрігер доктор Уильям Джексон оған "Ақылсыздарға арналған қызғылт таблеткалар" құқығын 53,01 долларға сатты. Осы патенттік дәрі оны миллионер ете алады. Доктор Уильямстың "Ақылсыздарға арналған қызғылт таблеткалары" әлемнің 87 елінде, соның ішінде Канада, Ұлыбритания, Франция, Бельгия, Оңтүстік Африка, Сингапур, Австралия және Қытайда сатылды. Фулфорд – жаңашыл жарнамашы болды. Ол клиенттерден алынған керемет жазылу туралы куәліктерге көп сүйенді. Ол оларды газеттерде осылай жариялағаннан кейін, жаңалықтарды жарнамадан ажырату қиын болды, сондықтан оқырмандар керемет жазылу туралы тақырыптарды көріп, осы қызғылт таблеткалардың оларды құтқарғанын білу үшін оқуға тырысты. 1900 жылға қарай, ол Ұлыбританияда жарнамаға жылына 200 000 фунт стерлинг жұмсады. Доктор Уильямның "Ақылсыздарға арналған қызғылт таблеткалары" Канадада бір қорабы 50 цент, ал алты қорабы 2,50 долларға сатылды. Бұл негізінен қант, крахмал және темір сульфаты бар темір толықтырғышы болды. Сол кезде анемияның кең таралғандығына байланысты, темірге негізделген таблеткалар көптеген адамдар үшін қанды жақсартуға көмектесті, осылайша таблетканың барлық дертке дертімді емдейтін жақсы беделін сақтады. Фулфордтың қайтысынан кейін G. T. Fulford & Co. компаниясын әртүрлі серіктестер басқарды және 1989 жылы банкротқа ұшырады.
In January 1887, Fulford registered G. T. Fulford & Co. in the Leeds County Registrar, as a vendor and manufacturer of patent medicines. In 1890, a local McGill trained physician, Dr. William Jackson, sold him the rights to Pink Pills for Pale People for $53.01. This patent medicine would make him a millionaire. Dr. Williams' Pink Pills for Pale People were marketed in 87 countries worldwide, including Canada, Britain, France, Belgium, South Africa, Singapore, Australia and China. Fulford was an innovative advertiser. He relied heavily on testimonials, submitted by customers, of miraculous recoveries. He would have these printed in newspapers in a way that it was difficult to differentiate news articles from the advertisements, so readers would see headlines proclaiming these miraculous recoveries, and read on to learn that they were saved by Pink Pills. By 1900, he was spending £200,000 yearly in Britain alone on advertising. Dr William’s Pink Pills for Pale People were sold in Canada for fifty cents per box, or $2.50 for six boxes. Essentially, they were an iron supplement, containing mostly sugar, starch and an iron sulphate. Due to the prevalence of anaemia at this time, the iron based pills worked as a blood booster for many, thus perpetuating the pill's reputation as a cure all. After Fulford’s death, G. T. Fulford & Co. was managed by different associates, and went into receivership in 1989.
Фулфорд ордасы
1898 жылы Фулфорд Броквилл қаласының шығыс жағында, Кингс шоссесінде Fulford Place деп аталатын сарай салуды тапсырды. Нью-Йорк штатының Албани қаласынан келген архитектор А. В. Фуллер жобалаған Fulford Place негізінен Боз-Ар стилінде безендірілген. Ол 1901 жылы аяқталды, жалпы ауданы 20 000 шаршы фут болатын 35 бөлмеден тұрды. Фулфордтың саясаткер және кәсіпкер ретіндегі қызметіне байланысты, Fulford Place-те той-кештер өткізу маңызды функциялардың бірі болды. Сарайдың ішінде әсем зал, елуден астам қонаққа арналған асхана, кең веранда, әйелдерге арналған рококо стиліндегі қонақ бөлмесі және джентльмендерге арналған мавр стиліндегі темекі шегу бөлмесі бар. Fulford Place аумағын Олмстед ағайындар жобалаған, ал жақында қайта жаңартылған ресми итальян бағы – жеке меншіктегі Олмстед жобалаған бақтардың сирек мысалы. 1960 жылдары отбасының қаржылық жағдайы нашарлауына байланысты мүлік бастапқы көлемінен үш есеге дейін азайтылды. Джордж Тейлор Фулфорд II өмірінің соңына дейін Fulford Place-тің иесі болды, ол мүлікті Онтарио мұра қорына (қазіргі Онтарио мұра сенім қоры) сыйлады. Оның барлық түпнұсқа заттары кейіннен оның жесірі мен ұлы Джордж Тейлор Фулфорд III тарапынан сыйға тартылды. Мүлік қайта жаңартылып, 1993 жылы жұртшылыққа үй-мұражай ретінде ашылды. Мұнда Фулфордтар заманының Эдвард стилі, сондай-ақ сақтандыру мақсатында түсірілген бөлмелердің алғашқы фотосуреттері мен түпнұсқа артефакттар қоры көрсетілген. Сарай Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші мәртебесіне ие.
In 1898, Fulford commissioned an estate, known as Fulford Place, to be built on the King’s Highway, on the eastern edge of Brockville. Designed by architect A. W. Fuller from Albany, New York, Fulford Place was decorated primarily in Beaux Arts style. It was finished in 1901, and had 35 rooms making up 20,000 square feet. Due to Fulford's role as a politician and businessman, entertaining was one of the primary functions of Fulford Place. Features of the house include a grand hall, a dining room to seat over fifty guests, a spacious verandah, a rococo style drawing room for the ladies, and a Moorish style smoking room for the gentlemen. The grounds at Fulford Place were designed by the Olmsted Brothers, and the recently restored formal Italianate garden is a rare example of a privately owned Olmsted designed garden. The property was reduced to three of its original due to a decline in the family's fortunes in the 1960s. George Taylor Fulford II remained proprietor of Fulford Place until his death, when he bequeathed the estate to the Ontario Heritage Foundation (now Ontario Heritage Trust). All of its original contents were later donated by his widow and his son, George Taylor Fulford III. The property has since been restored, and was opened to the public as a house museum in 1993. It has been interpreted to showcase the Edwardian style of the Fulfords' time using early photographs of rooms (taken for insurance purposes) and a collection of original artifacts. The mansion has been designated a National Historic Site of Canada.
Магедома паройот
1904 жылы Фулфорд 38 метрлік бумен жүретін яхта сатып алды. Алғашқыда «Кангарда» деп аталған яхтаны ол отбасы мүшелерінің аттарынан (Мэри, Джордж, Дороти, Марта) шабыттандырылып «Магедома» деп қайта атады. Яхтада Канаданың бірнеше премьер-министрі, сондай-ақ Уэльс принці, Кент герцогы және 1927 жылы Ұлыбритания премьер-министрі сынды қонақтар қабылдады. Фулфорд отбасы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Магедоманы» Канада Корольдік теңіз күштеріне Сент-Лоуренс өзенінде оқу кемесі ретінде берді. 1947 жылы яхта ауыр зақымдалған күйде қайтарылды, сонымен қатар жөндеу орнына 13 000 доллар төленді. Яхта одан кейін көп ұзамай сатылып, бірнеше рет қожайындары ауысты. Бүгінде ол қалпына келтіріліп, АҚШ-та орналасқан. Броквилл қаласындағы Магедома көшесі осы яхтаның құрметіне аталды.
In 1904, Fulford bought a 126 feet (38 m) long steam powered yacht. Originally named the Cangarda, he rechristened it the Magedoma after his family (MAry, GEorge, DOrothy, MArtha). Among the guests entertained on the yacht were several Canadian prime ministers, as well as the Prince of Wales, the Duke of Kent, and the British prime minister in 1927. The Fulford family lent the Magedoma to the Royal Canadian Navy during World War II as a training vessel in the St. Lawrence. It was returned to them in 1947, heavily damaged, and with $13,000 in lieu of repairs. The yacht was sold shortly thereafter, and it has since changed hands several times. Today, it has been restored and resides in the United States. Magedoma Drive, a street in Brockville, was named after the yacht.
Фулфорд әдебиетте
Канадалық автор Хью Худ Фулфордты Джордж Робинсон ағаның образын жасау үшін үлгі ретінде пайдаланды, ол өзінің он екі томдық "Жаңа ғасыр" / "Le nouveau siècle" романдары сериясындағы қайта-қайта келетін кейіпкер.
Canadian author Hugh Hood used Fulford as a model for George Robinson, Sr., a recurring character in his twelve volume The New Age/ Le nouveau siècle series of novels.