Кіріспе
Уильям Мюлок (Сэр Уильям Мюлок, 19 қаңтар 1843 – 1 қазан 1944) – канадалық заңгер, кәсіпкер, педагог, фермер, саясаткер, судья және қайырымдылық шараларымен айналысушы. Ол 1881–1900 жылдары Торонто университетінің вице-канцлері болып қызмет етті, діни колледждер мен кәсіптік мектептердің федерациясын қазіргі заманғы университетке біріктіру бойынша келіссөздер жүргізді. Ол Канаданың Төменгі палатасына Либералдық партиядан депутат ретінде сайланды және 1882–1905 жылдар аралығында қызмет етті. Сэр Уилфрид Лориер оны 1896–1905 жылдар аралығында Канада үкіметіне Пошта министрі етіп тағайындады. 1900 жылы Мюлок Еңбек министрлігін құрды, соның арқасында Уильям Лайон Маккензи Кингті өзінің орынбасары министрі ретінде қоғамдық өмірге әкелді. Ол Канаданы Австралия мен Жаңа Зеландияға байланыстыратын Тынық мұхиты арқылы кабельді жүзеге асыру бойынша соңғы келісімге бастама көтерді және Маркониге Солтүстік Америкадан Еуропаға алғашқы трансатлантикалық радио байланысын орнатуға қаржы жұмсады. 1905 жылы ол телекоммуникацияны реттеуге әкелген телефондар бойынша парламенттік сауалды төрағалық етті және Альберта мен Саскачеван провинцияларын құруға әкелген келіссөздерге қатысты. Ол 1905 жылдан бастап Онтарио Жоғарғы Сотының қазынашылық бөлімінің бас судьясы болды, ал 1923 жылы Кинг оны Онтарио Жоғарғы Сотының бас судьясы етіп тағайындағанға дейін, ол 1936 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1931–1932 жылдары Онтарионың вице-губернаторы міндетін атқарды. Мюлок бизнес және қоғамдық өмірде өте белсенді болды, Торонто Доминион Банкі, Торонто Стар, Торонто Уэлсли ауруханасы және Канаданың алғашқы ұлттық бейбітшілік ұйымы сияқты алуан түрлі ұйымдардың құрылуына қатысты. Өмірінің соңғы жылдары ол Канаданың «Ұлы еңбек еткен адамы» деп танылды.
Sir William Mulock (January 19, 1843 – October 1, 1944) was a Canadian lawyer, businessman, educator, farmer, politician, judge, and philanthropist. He served as vice chancellor of the University of Toronto from 1881 to 1900, negotiating the federation of denominational colleges and professional schools into a modern university. He was elected to the House of Commons of Canada as a Liberal Member of Parliament and served from 1882 to 1905. Sir Wilfrid Laurier appointed him to the Canadian Cabinet as Postmaster General from 1896 to 1905. In 1900, Mulock established the Department of Labour, bringing William Lyon Mackenzie King into public life as his Deputy Minister. He initiated the final agreement for a transpacific cable linking Canada to Australia and New Zealand, and he funded Marconi to establish the first transatlantic radio link from North America to Europe. In 1905, he chaired the parliamentary inquiry into telephones that led to regulation of Canadian telecommunications, and he participated in the negotiations that led to the creation of the provinces of Alberta and Saskatchewan. He was Chief Justice of the Exchequer Division of the Supreme Court of Ontario from 1905 until appointed by King in 1923 as Chief Justice of the Supreme Court of Ontario, a position he held until 1936. From 1931 to 1932, he served as the acting Lieutenant Governor of Ontario. Mulock was extremely active in both business and the community, being involved in the foundation of organizations as diverse as the Toronto Dominion Bank, the Toronto Star, Toronto Wellesley Hospital, and Canada's first national peace organization. In later life, he was known as the "Grand Old Man" of Canada.
Ерте өмір
Мюлок Канаданың батысындағы Бонд-Хед қаласында дүниеге келді. Ол ирланд иммигранты Томас Хоман Мюлок пен Джон Каутраның қызы Мэридің ұлы еді. Оның әкесі, Дублиндегі Корольдік хирургтар колледжінде және Тринити колледжінің медициналық мектебінде білім алған дәрігер, Мюлок 4 жасқа толғанда қайтыс болды. Содан кейін анасы отбасын Онтарионың Ньюмаркет қаласына көшірді, онда ол Ньюмаркет грамматикалық мектебінде оқыды. Мюлоктың ағасы Джон 1852 жылы қайтыс болды; оның екі қарындасы болды – Мариан және Розамунд (кейіннен Джордж В. Монкқа тұрмысқа шықты). Әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасы жағдайы қиын болды, сондықтан Мюлок көп уақытын ағаш кесуге, отбасының сиырын саууға, отбасы бағында көкөніс өсіруге және жергілікті шүберек жолдарды жөндеу сияқты жұмыстарға жұмсады.
Студент
Мюлок 1859 жылы Торонтодағы жаңа Университет колледжіне қабылданды; оның сыныптастарының арасында Дж. М. Гибсон, В. Д. Лесуэр және В. Б. МакМюррих болды. 1861 жылдың 9 қарашасында Мюлок алғашқы ресми регби ойынындағы командалардың бірін қаптаған еді. 1862 жылғы Трент дауы кезінде Мюлок колледж басшысы Джон Маккоулдан студенттер жиналысын шақыруды сұрады, нәтижесінде еріктілердің Университет ротасы, кейіннен Королеваның жеке қарулы күштерінің K ротасы құрылды. 1866 жылғы фениан шабуылдары кезінде Мюлок Корольдік әскери мектепте оқып, үш апта полкте қызмет етті, бірақ ешқандай әрекетке қатыспады. Мюлок келген кезден бастап, Эггертон Райерсон ақша және университет білімінің дұрыс мақсаты туралы университетке қарсы тұрақты шабуылдар жасады. Райерсонның пікірінше, қазіргі заманғы тілдер, тарих, практикалық курстар, тіпті заң және медицина университеттерге жат кірді, соның салдарынан Корольдік комиссия құрылып, Университеттің қаржысы Онтарионың барлық колледждеріне бөлінуі ұсынылды. Университеттің қорғанысы 1863 жылдың 5 наурызында Сент-Лоуренс залында өткен үлкен жиналыста жеңіліспен аяқталды, онда Мюлок соңғы ұсынысты енгізді. Осы күш-жігердің арқасында Университет "құрып кетуден құтылды", - деді сэр Дэниел Уилсон. 1863 жылы қазіргі заманғы тілдер бойынша алтын медальмен бітіргеннен кейін Мюлок заңгерлік студент болды, алдымен Ньюмаркетте Альфред Боултбиде, содан кейін Торонтода, ақырында сенатор Джон Росс фирмасында тәлімгерлікке ілікті. Өзін асырау үшін Мюлок Үстігі Канада колледжінде үй иесі болып жұмыс істеді. Мюлок 1868 жылы адвокаттыққа қабылданды.
Университет сенаторы (18731944)
Мектепті бітіргеннен кейін Мюлок, Эдвард Блейк, Томас Мосс және Джеймс Луддон Торонто университетінің Сенатын сайланбалы мүшелерді қосып кеңейту үшін күресті бастады. Нәтижесінде, Онтарионың білім министрі Адам Крукс 1873 жылы заң қабылдады, ол түлектер тарапынан сайланған 15 жаңа сенаторды қосты. Мюлок сайланды және 71 жыл бойы мүше болып қалды. Мюлок университет қаржысын сенатқа есеп беру және оны жария ету қажеттігі туралы алғашқы ұсынысты жасады және қабылдады. Көптеп Мюлок пен Лудонның күш-жігерінің арқасында 1876 жылы Ғылым мектебі, ал 1878 жылы Тәжірибелік ғылымдар мектебі құрылды (ол 1889 жылы Университетке Қолданбалы ғылым және Инженерия факультеті ретінде қосылды). 1873 жылы Жоғарғы Канада Заңгерлер қоғамы заң мектебін ашты, ал Мюлок көп ұзамай Әділеттілік бойынша лекторы және сарапшы болды. 1878 жылы мектеп жабылғаннан кейін Осгуд әдеби және заң қоғамы Мюлоктан серіктестік туралы лекция оқып, оқуды ауыстыруға тырысты. Мюлок вице-канцлер болған кезде, оның мақсаттарының бірі континенттегі ең жақсы заң факультетін құру болды.
Вице-канцлер (1881-1900)
Мюлок 1881 жылы вице-канцлер болып сайланды. Торонто университеті сол кезде екі ғана кішкентай ғимараттан тұрды, ал Онтариодағы жоғары білімнің қалған бөлігі түрлі діни колледждер мен шағын тәуелсіз кәсіптік мектептер арасында бөлістірілді. Мюлок бір біріктірілген университет тиімдірек, арзанрақ болады және студенттерге, әсіресе ғылым мен мамандықтар саласында, білім алуға жақсы мүмкіндік береді деп сенді. Ол көптеген тараптардың қарсылығын жеңіп, 1887 жылы Федерация туралы заң қабылдады және 1881 жылы Сент-Майклз колледжімен, 1885 жылы Уиклиф колледжімен және Нокс колледжімен, 1888 жылы Онтарио ауыл шаруашылығы колледжімен және Корольдік стоматологтар колледжімен, 1890 жылы Виктория колледжімен, Онтарио әйелдер медициналық колледжімен және Торонто музыка колледжімен, 1891 жылы Фармация колледжімен, 1896 жылы Торонто музыка консерваториясымен және 1897 жылы Онтарио ветеринариялық колледжімен байланыс (кейін федерация) орнатты. Джон Рольфтың ізбасарлары медициналық білімді студенттердің өзі төлеуі керек деп есептегенімен, олар науқастарды емдеу арқылы жақын арада жақсы табыс табады деген пікірде болды. Мюлок болса, дәрігерлерді оқытуға мемлекеттік қаражат жұмсау арқылы ауруды азайтудың дұрыс екенін ойлады. Федерация туралы заң жаңа медицина және құқық факультеттерін құрды. Мюлоктың тыраны күш-жігері әркімге ұнаған жоқ, бірақ ол оны қызметтен алуға жасалған бірнеше әрекеттен сау шықты және 1900 жылы өзінің саяси жауапкершілігінің артуына байланысты отставкаға кетті. Өзінің ішкі тартыстарының аясында Мюлок 1895 жылғы ақпан айындағы студенттік ереуілге Уильям Лайон Маккензи Кінг пен басқа да студенттік көшбасшыларға жасырын түрде көмектесті. 1893 жылғы маусымда Мюлок заңгерлік мамандыққа жаңа қадам басқан Клара Бретт Мартинге қажетті стажировка орнын ұсынды. Мартинге оның әріптес еркек студенттері жаман қарым-қатынас жасағандықтан, ол ақырында басқа фирмаға ауысты, бірақ 1897 жылы Британ империясындағы алғашқы әйел заңгер атанды. 1897 жылы Мюлок хирург Герберт Брюсті Медицина факультетіне кеңеспей жұмысқа алды. Кейіннен Мюлок Брюстің жаңа Уэлсли ауруханасын қаржыландыруға көмектесті және оның директорлар кеңесінің төрағасы болды. Университет 1894 жылы Мюлокқа құрметті заң ғылымының докторы атағын берді. Вице-канцлер болып қызмет еткен кезеңде Мюлок жалақы алмады, жиналған қаражат университет тамашасына жұмсалды. 1906 жылы вице-канцлер лауазымы жойылды; сайланбаған Университет Президенті Сенат төрағасының міндетін қабылдады. Кейіннен Мюлок бұл «реакциялық қадамға» қарсы шықты, өйткені бұл акт сонымен қатар «Сенаттың сайланған мүшелерін үмітсіз азшылыққа» айналдырды және Сенаттың жауапкершілігін тек академиялық мәселелермен шектеді.
Канцлер (1924-1944 жылдар)
Сэр Уильям Мередит 1923 жылы қайтыс болғаннан кейін Мюлок негізінен рәсімдік канцлер лауазымына ұсынылды. Мюлокты көптеген сайланған өкілдер қолдады, бірақ көптеген профессорлар қарсы болды. Сенат Сэр Эдмунд Уокерді сайлады, бірақ Уокер одан көп ұзамай қайтыс болды. Содан кейін Мюлок 1924 жылғы 28 сәуірде бірауыздан канцлер болып сайланды. Университеттегі оның естеліктеріне Канаданың ең ежелгі, үздіксіз табыс етілетін спорттық кубогы – Мюлок кубогы, математика және физика пәндері бойынша Уильям Мюлок сыйлығы, классика бойынша Уильям Мюлок сыйлығы және Уитни Холл жатақханасындағы Мюлок үйі кіреді.
Саясат және құқық
Мюлок 1881 жылы саясатқа қатысты, бірақ сол кездегі күшті консервативті Йорк Норт федералды сайлау округінде либералдық үміткерлікті алуға тырысып, сәтсіз аяқтады. Жеңіске жеткен үміткер, доктор Джон Виддерфилд кейіннен бас тартты және оның орнына Мюлок келді, ол 1882 жылғы сайлауда консерватор үкімді жолдан шығарып, күтпеген жеңіске жетті. Мюлок 1896 жылға дейін, Вильфрид Лориер басқаратын либералдар билікке келгенге дейін, екі сайлаудың нәтижесінде оппозицияда қалды. "Таза үкімет" құру мақсатында Мюлок сол жылы Лауриерге қаржылық тәуелсіздік беру үшін жеткілікті қаражат жинады.
Пошта бас директоры (18961905)
Лориер Мюлокты пошта бас директоры етіп тағайындады. Ол жылына шамамен миллион доллар зиян көріп келген тиімсіз бюрократияны мұраға алды, бірақ қызмет сапасын жақсарту мен бағаны төмендету арқылы кірістердің өсіп, Канада мен Британ империясының байланысы жақсарады деп сенді. Ол бүкіл империя бойынша тарифтерді төмендетуді жақтады, қарсылыққа тап болғанда өзінің жолын ұстанды және 1897 жылдың соңында Канада Ұлыбританияға хат жіберу бағасын бес центтен үш центке дейін бір жақты түрде төмендететінін жариялады. Жауап ретінде 1898 жылдың жазында Британ империясының барлық пошта органдарының конференциясы шақырылды. Австралия колониялары мен Жаңа Зеландияның наразылығына қарамастан, Мюлок Императорлық пеннилік поштаны іске асыруға қол жеткізді. Мюлок осы кездесуді пайдаланып, сэр Сэндфорд Флеминг ұсынған транстихоокеандық кабельдің қаржылық келісімін аяқтады, бұл кабель Канаданы Австралия мен Жаңа Зеландияға қосуды көздеді. Кабель 1902 жылдың 31 қазанында аяқталып, «Барлық қызыл желі» толыққаннан кейін пайда болды. 1903 жылға қарай пошта жылына шамамен миллион доллар пайда таба бастады. 1898 жылдың 1 сәуірінде Мюлок Пошта заңына түзету енгізіп, Канаданы Брайль әрпімен жазылған материалдар мен соқырларға арналған кітаптарға тегін почта қызметін ұсынатын әлемдегі алғашқы ел етіп белгіледі. Ол сондай-ақ есту қабілеті бұзылған адамдарға поштада жұмыс табуға көмектесетін бағдарламаны бастады. 1901 жылы Ньюфаундлендтегі Сигнал-Хилл станциясынан алғашқы трансатлантикалық радиохабарлама жіберілгеннен кейін, Гюльгельмо Маркони Англо-Америка кабель компаниясы Ньюфаундлендтен трансатлантикалық телеграф байланысын монополиялап отырғанын білді және АҚШ-тағы жаңа орынға көшуді жоспарлады. Мюлок бұл туралы білгеннен кейін Марконимен дереу келісімге келіп, оның Солтүстік Америкадағы радиостанциясын Жаңа Шотландия штатының Глейс-Бей қаласында орнатуға ықпал етті, сол жерден 1902 жылдың 17 желтоқсанында Солтүстік Америкадан алғашқы трансатлантикалық хабарлама жіберілді. Мюлок 1902 жылы қызметтері үшін, әсіресе пеннилік пошта, транстихоокеандық кабель және Канада мен Ұлыбритания арасындағы сымсыз телеграфты дамыту үшін рыцарь атағына ие болды. Мюлок 1905 жылы Альберта және Саскачеван провинцияларының құрылуына қатысқан келіссөздерде де белсенді болды. 1905 жылы Мюлок телефон жүйелерін, әсіресе реттелмеген Bell Telephone монополиясын зерттеу үшін парламенттік комиссия төрағасы болды. Комиссия Bell компаниясының қызметі мен қаржысына көп нұсқау берді, бірақ телефон қызметін мемлекеттік коммуналдық қызмет ретінде ұсынуы мүмкін екендігі анықталғанда Мюлок қызметтен алынды. Комиссияның жұмысы 1906 жылы қазіргі Канада радио, теледидар және телекоммуникация комиссиясының алдағысы теміржол комиссарлары кеңесінің телефон және телеграмма қызметін федералдық деңгейде алғаш рет реттеуіне әкелді. Бай бизнесмен және коммунизмге қарсы белсенді күрескер болғанына қарамастан, Мюлок мемлекеттік франшизалардың мемлекеттік басқаруы арзан бағамен жақсы қызмет көрсетіп, жеке құпиялылықты және қоғамдық мүдделерді қорғайды деп сенді. Мюлок Лориер кабинетіндегі ең тиімді әкімші болған, бірақ ол әрқашан өз әрекеттерінің саяси салдары туралы ойламайтын. Лориермен кеңеспей, Монреальдің пошта бастығы лауазымынан ықпалды журналист Артур Дансероны босатып жіберді. Мюлоктың себептері мол болды, бірақ Лориер дереу Дансероны қайта жұмысқа орналастырды, бұл Лориер мен Мюлоктың қарым-қатынасын шиеленістірді. Мюлок бір рет саясаттың физика заңдарын жеңуге тырысқан. Ол жергілікті өнеркәсіпке көмектесу үшін Ньюмаркет каналын өз сайлау округінің орталығына салдыруды ұсынды, бірақ инженерлік есептерде табиғи су ағыны жылдың көп бөлігінде каналды құрғақ қалдыратыны көрсетілді. «Мюлоктың ақымақтығы» 1911 жылы Роберт Борден премьер-министр болған кезде тоқтатылды, бірақ оның жартылай аяқталған қалдықтары әлі де көзге түседі.
Еңбек министрі (1900-1905)
Пошта басшысы болған кезде Мюлок Маккензи Кингтен пошта кеңсесінің киімдері жұмысшы цехтарында өндірілетінін білді. Ол дереу пошта кеңсесінің келісімшарт саясатын қайта қарастырып, барлық киімдер Үкімет бекіткен жағдайларда өндірілетіндей етті. 1900 жылы Мюлок «Әділ еңбекақы туралы қаулыны» енгізді, ол Канаданың барлық мемлекеттік келісімшарттарын реттеді, сондай-ақ Еңбек департаментін және «Еңбек газетін» (Канада Статистикасының алғашқыларының бірі) құрған заңды қабылдады. Мюлок пошталық міндеттерімен қатар Канаданың алғашқы Еңбек министрі болды. Мюлоктың шұғыл жеделхатына жауап ретінде Маккензи Кинг Гарвардтағы жақсы жалақылы академиялық қызметтен бас тартып, «Еңбек газетінің» редакторы болды, кейіннен Еңбек министрінің бірінші орынбасары қызметін атқарды. Кинг ақыры Канаданың ең ұзақ қызмет еткен премьер-министрі болды және Мюлокпен өмірінің соңына дейін достық қарым-қатынаста болды. 1903 жылы Мюлок теміржол даулары туралы заң арқылы Канадаға міндетті төрелікті енгізді. Мюлок 1905 жылы ревматизм мен невралгияның күшеюінен, тым көп жұмыс істеуден туындаған денсаулық мәселелеріне байланысты саясаттан шықты, бірақ оның саяси көзқарастарының солға қарай ығысуы да оның шешіміне әсер еткен болуы мүмкін. Онтарионың бас судьясы ретінде Мюлок көптеген кеңінен танымал істерге қатысты, мысалы, 1929 жылы Луи Матиас Аугердің алғашқы ісіндегі зорлау айыбын жою. 1930 жылдың 28 ақпанында Ку-клукс-клан тобы Онтарио штатының Оквилл қаласындағы аралас нәсілді жұбайлардың үйіне шабуыл жасады. Бірнеше адам сотталды, бірақ оларға тек шағын айыппұл салынды. Апелляцияда Мюлок айыппұлды «әділеттің бұрмалануы» деп сипаттап, оны үш айлық түрме жазасымен алмастырды. Мюлок жастығында жан-жақтылыққа қарсы белсенді болғанын айтты және саясаткер ретінде қара қауымдастықтарында белсенді науқан жүргізді. 1931 жылы Тим Бак және Канада Коммунистік партиясының тағы жеті мүшесі мемлекеттік қастандық және заңсыз ұйымға мүшелік жасады деген айыппен сотталды. 1932 жылы коммунизмге қарсы болған Мюлок сот үкімдеріне шағымдануды қарады және қастандық айыбын жоққа шығарғанымен, қалған үкімдерді күшінде қалдырды. Оның ұзақ жазбаша шешімі Коммунистік партияны заңсыз ұйым деп таныды, тиімді түрде оны тыйым салды. Қазіргі стандарттар бойынша Мюлоктың шешімдері әрқашан бейтараптықтан немесе мүдделердің қақтығысынан азат болған жоқ. Кэмпбелл мен Хоггтың ұзақ және көпшілікке танымал ісінде ол барлық қатысушыларға жақын болды, ал Элизабет Кэмпбелл оның сотының шешіміне соншалықты наразы болды, оны жою үшін ол Таза кеңес алдында істі қараған алғашқы әйел болды.
In 1931, Tim Buck and seven other members of the Communist Party of Canada were convicted of seditious conspiracy and membership in an unlawful organization. The strongly anticommunist Mulock presided over the appeal of the convictions in 1932, and despite dismissing the conspiracy charge, upheld the other convictions and his lengthy written decision established the Communist Party as an unlawful organization, effectively banning it. By modern standards, Mulock's judgements were not always free of apparent bias or conflicts of interest. In the long and very public case of Campbell v Hogg, he was close to all participants, and Elizabeth Campbell was so unhappy with his court's judgement that to overturn it she became the first woman to argue a case before the Privy Council.
Ауыл шаруашылығы
1880 жылы Мюлок Ньюмаркеттегі Мюлок драйв және Йонг көшесінің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан үлкен жерді сатып алды. Шамамен 400 акр жерге Мюлок гүлдерімен, қара жаңғақ тоғайымен, алма бақшасымен және жүлделі қысқа мүйізді ірі қара мал мен Шетланд понилерімен танымал болған поместьелік шаруашылық пен үлгілік ферма құрды. Саяси өмірде Мюлокты көбінесе "Фермер Билл" деп атады. Ферма жаңа әдістер мен егістерді сынау үшін пайдаланылды және Онтарио ауыл шаруашылығы колледжінің көптеген студенттеріне ауыл шаруашылығы және басшылық дағдыларын үйретуге мүмкіндік берді. 1926 жылы Мюлок форель балық аулау және орманды қайта өсіру үшін Онтарионың Маркдейл қаласында тағы бір ферма сатып алды.
Қоғамдық және қайырымдылық
Өмір бойы Мюлоктың "қарапайым халыққа (және) қоғамдық, практикалық мәселелерге" деген ынтасы оны көптеген қоғамдық ұйымдардың басшылығына тартты. Олардың ішінде CNIB (United Way-дің алдағысы), St. John Ambulance, Working Boys Home бар. Кардинал МакКуиган Мюлоктың католиктерге Онтарионың қоғамдық өміріне толыққанды қатысуға көмектескенін айтты. 1925 жылы Мюлок Канаданың алғашқы медициналық зерттеу қоры – Бантинг зерттеу қорының жетекші ұйымдастырушысы болды. Лориерді Бур соғысына канадалық әскерлерді жөнелтуге итермелеуде маңызды рөл атқарғанына қарамастан, саясаттан кеткен соң Мюлок милитаризмге қарсы шықты. Мюлок 1905 жылы Чарльз Амброз Завиц құрған Канаданың алғашқы ұлттық, дінсіз бейбітшілік ұйымы – Канадалық бейбітшілік және төрелік қоғамының тұңғыш президенті болды. Ұлыбритания Бірінші дүниежүзілік соғысқа қадам басқанда Мюлок дереу Торонто және Йорк округінің патриоттық қорын (кейіннен Канадалық патриоттық қор құрамына кірген) ұйымдастыруға кірісті. Мюлок Торонто және Йорк қорының президенті болды және оның барлық уақытында төрағалық етті; Торонто қоры 8,939,143 доллар жинады, оның тек шамамен 2% шығындарға жұмсалды. 99 жасында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Канададағы жау тұтқындарын бақылауға жауапты Халықаралық YMCA Канада комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Ол Канада түрмелерінің қызметкерлері ұсынған ақпаратты тікелей тексеруге жарамсыз әңгіме деп санады.
Cardinal McQuigan credited Mulock with helping Catholics fully participate in the civic life of Ontario. In 1925, Mulock was the leading organizer of the Banting Research Foundation, Canada's first medical research foundation. Despite playing a key role in forcing Laurier to commit Canadian forces in the Boer War, after his retirement from politics, Mulock spoke out against militarism. Mulock became the first president of Canada's first national, secular peace organization, the Canadian Peace and Arbitration Society, founded in 1905 by Charles Ambrose Zavitz. When Britain entered World War I, Mulock immediately started organizing the Toronto and York County Patriotic Fund (later part of the Canadian Patriotic Fund) to assist soldier's families. Mulock was President of the Toronto and York Fund for its entire existence (and chair of the Canadian executive); the Toronto fund raised $8,939,143, with only about 2% spent on expenses. At age 99 during World War II, he served as Chair of the Canadian Committee of the International YMCA, responsible for supervising enemy prisoners in Canada. He considered information from Canadian prison camp officials to be hearsay that could not replace direct inspection.