Кіріспе

Вестонинг ( /ˈwɛstɪnɪŋ/) – Англияның Бедфордшир графтығындағы ауыл және азаматтық приход. Ол Флитвик қаласынан шамамен 0,5 миль (1 км) оңтүстікке қарай орналасқан. Флит өзені Вестонинг тұқымдық шаруашылығының артынан ағып өтеді.

1086 жыл

Ауыл 1086 жылғы "Домсдей кітабында" еске алынған. Ауылдағы адамдар (үй шаруашылығының басшылары немесе крепостнойлар ретінде) 16 шаруа (күлкілер), 3 шағын шаруа және 4 құл (крепостнойлар) болды. Егіс жері 14 паугланд (егін шаруашылығы үшін жер) – екі лордтың жұмысшы тобына, бес шаруаның жұмысшы тобына жеткілікті болды. Басқа ресурстар: лордтың жеке меншік саябағы үшін 2,0 паугланд, жеті паугланд жайылым және орман, олардың құны 400 шошқаға (шошқа малдарының жылдық айналымы) бағаланды. Бас поместье – Хитчин, ол патшаның меншігінде болды.

Атауы

Бұл кезеңде ауылдың басқаша атаулары Уэстон (11 ғасыр), Уэстон Трегоз (14 ғасырдың басында) және Уэстон Инге (14 ғасыр) болған; мұндай атаулар Корольдің патенттік хаттарының тізімі сияқты құжаттарда кездеседі. 1396 жылы қолданылған Уэстон Хинг жазу түрі де мүмкін бір нұсқасы.

Вестон сарайдың ерте тарихы, кейін Вестон Трегоз сарай және ақырында Вестонинг сарай

Қожалық алғаш рет 1173 жылы толық патшалық деменді қалдырды, месен иелерін тағайындаудың шексіз құқығымен, патша Роджер де Санфордқа жылына 15 фунт стерлинг құнды мүлікті берді, ол үш жылдан кейін корольге жылдық рыцарь ақысы үшін 5 марка қарыз болды. Оның орындаушылары оны Уильям де Бакландқа берді, ол шіркеу жерлерін сақтап, бүкіл ауылды иелену үшін 100 фунт төледі; 1216 жылы оның күйеу баласы Роберт де Феррар мұрагерлікке ие болды. Оның күйеу баласы отбасылық келісім арқылы оны алуға тиіс еді, бірақ аталған Уильям д'Авренш 1230 жылға дейін, ал оның ұлы 1235 жылға дейін қайтыс болғандықтан, жерлер қызы арқылы Хамон де Кревекоурға, содан кейін оның ұлы Уильямға және оның жесірі Мейблге көшті, ол кейін Джон Трегозға үйленді (1297 жылы қайтыс болғанға дейін). Уильям де Кревекоурдың үш әпкесінен (Агнес, Изольда және Элеонора) үш мұрагер пайда болды. Агнеске тиесілі үлес Джулиана де Вейлондонға көшті, ал қалған үштен екісін 1299 жылы сатып алуға құлшынған Уильям Инге сатып алды. 1303 жылы ол өзінің үлесінде апталық базар мен жылдық жәрмеңке өткізуге патшалық лицензия алып, қожалықтың аумағын кеңейтті. Бес жылдан кейін Инге Уэстон қожалығының қалған үштен бір бөлігін сатып алды.

Қауымның панасы

Вестонингтің ректориясы 1550 жылы Корольдік билікпен Эльстоу аббаттығындағы монастырьдан Томас Хунгейт пен Саймон Айнсвортқа берілді. 19 ғасырдың басына дейін ректория Вестонинг Мэнорының тарихын бөлісті, сол кезде Фрэнсис Пенстон ректориялық ондықтардың (және оған байланысты міндеттемелердің) иесі болды, және олар оның 1836 жылы иеленген қызына өтті. 1912 жылы олар Пенстон сенімділеріне тапсырылды.

Қалған мұражайлар

Янгс-Манор, көбінесе Вестонингте, алғаш рет 1682 жылы тіркелген, ол кезде Генриетта Вентворт, 6-шы баронна Вентворт және оның Тоддингтон иелігінде болған. Бұл жерлер Тоддингтонмен бірге 19-ғасырдың басына дейін сақталды, бірақ 1803 жылдан кейін оның барлық іздері жоғалды. Иелік олардың отбасында сэр Хэттон Ферморға, содан кейін сэр Уильям Ферморға, Азамат соғысында корольдің атты әскер полковнигіне көшті. Монархия қалпына келтірілгенде оның құқығы қайта жаңартылды, кейіннен Нортгемптонды ұсынған ұлы Барон Леоминстер болды, ал оның ұлы 1711 жылы Вестонингті мұра етіп, 1722 жылы Помфрет немесе Понтефракт графы атанды. 17 ғасырда Вестонингте дін жолында саяхаттап жүретін және баптист дінінің алғашқы өкілдерінің бірі Джон Буньян тұрды, ол «The Pilgrim's Progress» еңбегін жазды. Ол 1660 жылдың 12 қарашасында Монархия қалпына келтірілгеннен кейін діни құқықтар шектелгеннен кейін, ауылдағы Төменгі Самселлде жеке үйлерде уағыз айтқаны үшін тұтқындалды. Джон Эверитт 1767 жылы иелікті сатып алды, оның сол есімді ұлы 1836 жылы қайтыс болғанға дейін оны иеленді, содан кейін оның мұрагерлері мүлікті пастор J. W. C. Campion-ға сатты, ол 1903 жылы майор Ковентри Кэмпион қайтыс болғанға дейін оның отбасында сақталды, содан кейін оның жесірі, кейіннен миссис Блайт Кинг, Спенсли отбасына сатылды. Ол қатты сазды топыраққа орналасқан, осы кезеңде Вестонинг Вуд-Эндте 1912 жылға дейін тоқтатылған саз карьерінде кірпіш жасау үшін пайдаланылды, бұл жұмыстар Мидленд магистраліне жақын жерде орналасқан. Вестонинг 1976 жылдың 11 қыркүйегінде сағат 07:10-да High Street көшесінде Texaco бензин танкері аударылғанда жаңалықтардың басты тақырыбына айналды. Танкер кейіннен өртеніп, жарылып, сегіз үйді қиратты. 21 адам баспанасыз қалды, ал тағы жүзден астам адам үйлерінен эвакуацияланды. Өкінішке орай, жарылыстан ешкім жарақат алмады, бірақ өрт сөндірушілердің бірнешеуі оқиға орнына барғанда өрт сөндіру машинасы аударылып, зардап шекті. Куәгерлердің айтуынша, бензин су ағыны жүйесіне сіңіп, өрт таралып, дренаждардағы бензин буын тұтанғанда темірден жасалған тексеру қақпақтары ауаға ұшып кеткен. Вестонинг барлық жағынан жасыл белдеу жерімен және M1 автожолымен шектелгендіктен, одан әрі даму мен кеңейтуден қорғалған. Дегенмен, ауыл өткен ғасырда жаңа құрылыстармен, соның ішінде Highfields, Home Farm Way және Manor Park Drive жолдарымен елеулі дамуды бастан өткерді. 2000 жылдан бастап Вестонинг Манор үйі қымбат және эксклюзивті пәтерлерге қайта жаңартылды, ал оның көп бөлігі сол кезде төрт және бес бөлмелі жеке үйлерге айналды. Говард Спенсли 1912 жылы оған ие болды, ол кірпіш пен тастан салынған салыстырмалы түрде заманауи ғимарат еді, бірақ ол Wrest Park үйінен алынған көптеген ескі ағаш бөлшектері, сондай-ақ ескі Вестминстер сарайынан алынған бөлмелер мен баспалдақтардың дизайнында қолданылған. Бұрынғы иеліктің қамалдық орны оның оңтүстік-батысында, ал екінші иелік ауыл орталығынан оңтүстік-батыста Уэстонинг Вуд Энд фермасының жанында орналасқан.

Басқару

Ауыл Орталық Бедфордшир Кеңесінде өкілдік етіледі; ол Вестонинг және Тингрит сайлау округінің бір бөлігі болып табылады және жергілікті мәселелерді қарау үшін жиналатын өз азаматтық приход кеңесіне ие.

Қоғамдық құралдар

Бас көшеде шағын бірлескен пошта кеңсесі мен газет дүкені орналасқан, ал қарама-қарсысында дәстүрлі ауылдық қасапхана орналасқан. Балаларға арналған ойын алаңын қамтамасыз ететін балалар паркі демалыс алаңының қалған бөлігінен қоршаумен бөлінген. Ауылда екі паб және әлеуметтік клуб бар, Вестонинг демалыс клубы (Гринфилд жолындағы демалыс алаңында орналасқан). Пабтар – The Chequers, 18 ғасырға дейін салынған, жартылай ағаштан және сабаннан тұрғызылған ғимарат, және The Bell, 18 ғасырлық кірпіштен және плиткадан салынған үй, оның таңбасы жол жиегіндегі ескі емен ағашынан көрінеді. Олар Парк-роуд пен Гринфилд-роудта орналасқан. Сампшилл жолының басында Биллингтонның автокөлік компаниясы өнімдерін сақтау үшін алаңшаны пайдаланады. Флитвейл бақша орталығы Флитвикке баратын жолда, шекараның ішінде орналасқан. Демалыс мүмкіндіктеріне Вестонинг футбол клубы, Вестонинг теннис клубы кіреді, ал клуб мүшелері арасында жыл сайын ауыл турнирін өткізеді. Вестонинг ауылдық үйі Черч-роудта орналасқан және ауылдың әуесқой театр ұжымы, Вестонинг ойыншыларының қойылымдарын жиі қоюға мүмкіндік береді. Бұл ғимарат 1840 жылдары салынған, ауыл өмірінің ұзақ және қызықты тарихына ие. Ауылдық үйде сондай-ақ мектепке дейінгі тәрбие бөлімі де жұмыс істейді. Вестонинг төменгі мектебі ауылдың орталық бөлігінде орналасқан және елдік билер сияқты қойылымдарды қоса, көптеген қоғамдық шараларымен танымал. Көптеген қойылымдар ауылдық жәрмеңкеде өтеді. Вестонинг демалыс клубы футбол, теннис, басқа спорт түрлері мен төменгі мектепке қаржы жинау мақсатында жыл сайын шара өткізеді. Соңғы жылдары бұл жыл сайынғы шара "Есек дербиі" болып келеді. Демалыс клубы жылына екі рет нағыз сыра фестивальдарын өткізеді, сонымен қатар жазғы және шіркеу жәрмеңкелерін де ұйымдастырады, олар тиісінше демалыс алаңында және пасторлық үйдің ауласында өтеді.

Фольклорлық

Вестонинг – 12 ғасырға жататын «Атқарылым және ғажайып» аңызының орын алған жері. Аңыз бойынша, Фулк есімді адам жергілікті шаруа Айлвардқа (немесе Эйлвардқа) бір динар тұратын жалдама ақысын төлеуден бас тартқан. Алдағы мереке күндері Айлвард Фулкке қарызының жартысын төлеп, қалғанын ішімдікке жұмсауды ұсынған, бірақ Фулк бас тартқан. Айлвард ашуланып, Фулк үйіне барып, үйге кіріп, диірман тасын және қолғаптарды алып кеткен. Бірақ Фулк оны қуа жетелеп, басын жарып, қолына пышақтап, байлап, жергілікті бидің кеңесімен оны көптеген заттарды ұрлады деп айыптаған. Сотта Айлвард кінәлі деп танылып, суға батса – күнәсіз, судан шығып келсе – кінәлі деп үкім шығарылды. Айлвард судан шығып келген соң, кінәлі деп танылып, жол жиегіне тасталып, қастрацияланып, көздері ойылып алынған. Бір шаруа оны тауып, үйіне алып кеткен. Көп күн бойы Әулие Томас Бекетке дұға еткеннен кейін Айлвардтың көздері мен ұрықтары қайта өскен (бірақ көздері әртүрлі түсті болған, ал ұрықтары бұрынғыдан кішірек болған). Ол қалған өмірін Әулие Томасқа арнаған. Аңыздың сәл өңделген, анимациялық нұсқасы онлайнда жарияланған. Оқиға Кентербери соборындағы 13 ғасырдың басындағы әйнек терезелер жинағында бейнеленген, олар 2021 жылы Бекеттің өлтірілуінің 851 жылдығына арналған көрме үшін Британ мұражайына қойылған (Covid пандемиясы салдарынан 2020 жылғы 850 жылдық мерекеге қарамастан).

Көлік

Флитвик М1 тас жолының 12-ші түйісінен солтүстік-шығысқа қарай 3,14 км (1,95 миль) жерде және Брайтон мен Лондоннан Бедфордқа баратын темір жолдың бойында орналасқан, бұл темір жол Лестер арқылы Шотландияға тікелей байланысқа ие. Ең жақын темір жол станциясы Харлингтон қаласында, оңтүстікке қарай 2 км (1,3 миль) жерде. Флитвик станциясы солтүстікке қарай 2,25 км (1,4 миль) жерде орналасқан.

Көрнекті орындар

Майор Ковентри Кэмпион кірпіш пен тастан Сағат мұнарасын Виктория патшайымының алтын юбилейын белгілеу үшін салған. Ұзақ жылдар бойы бұл мұнара қирап жатты, бірақ 2000 жылғы мыңжылдық тойлар аясында қайта жаңартылды.