Американдық білім жүйесіндегі аудандық басшылар және мектеп директорлары

Кіріспе

Көптеген мектептерге жауапты әкімші Америка білім беру жүйесінде суперинтендант – бірнеше мемлекеттік мектеп немесе мектеп округінің басқарушысы, мемлекеттік мектептерді қадағалайтын жергілікті билік органы. Аталған округтегі барлық мектеп директорлары суперинтендантқа есепті. Суперинтенданттың міндеттері мен құқықтары аймақтар бойынша өзгеше болуы мүмкін. Шарп пен Уолтердің сөзіне сүйенсек, көпшілік пікір бойынша "білім беру кеңесінің ең маңызды міндеті – суперинтендантты тағайындау".

Тарих

Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы білім беру заңдары отарлық дәуірде қабылданды, онда Жаңа Англияның әртүрлі отарлары қалаларға «жергілікті салықтарды басқару, мұғалімдерді жалдау, жалақыны белгілеу және оқу жылының ұзақтығын анықтау сияқты білім берудің маңызды мәселелерін шешу үшін адамдарды таңдауды» тапсырды. Жауапты тұлғалар көбінесе қосымша мемлекеттік міндеттері бар сайлаушылар болды. Бостон 1721 жылы Американың тұрақты мектеп комитетін құрды; бұл Американың алғашқы мектеп кеңесі болды. (Массачусетс және басқа бірнеше аймақтар «мектеп комитеті» терминін сақтап қалды, бірақ «мектеп кеңесі» және «білім беру кеңесі» терминдері бүкіл елде кеңінен қолданылады, сондай-ақ басқа да әртүрлі атаулар пайдаланылды). 1986 жылы мектеп кеңесінің мүшелерінің шамамен 95 пайызы сайланды, ал қалғандары қалалық кеңестер, әкімдер немесе басқалармен тағайындалды. Американың алғашқы кезеңдерінде мектеп кеңесінің мүшелері директордың қатысуынсыз мектептердің күнделікті басқаруын жүзеге асырды. Алайда, 1830 жылдарға қарай студенттер санының артуы және бір бөлмелі мектептердің ірі аудандарға бірігуі аудандарды алғашқы директорларды тағайындауға итермеледі. Нью-Йорк штатының Буффало қаласы 1837 жылдың 9 маусымында алғаш рет директорды тағайындады, ал одан кейін сол жылдың 31 шілдесінде Кентукки штатының Луисвилл қаласы да осы қадамды жасады. Әкімшілік қажеттіліктері жоғары ірі қалалар директорларды тағайындау бойынша бастама көтерді, бірақ мектептер аудандарға біріккен сайын директорларды тағайындау практикасы кеңірек таралды. АҚШ-тағы білім беру тарихындағы маңызды оқиға – «Каламазуо мектеп ісі» (Стюарт v. Каламазуо ауылының №1 мектеп округі). 1858 жылы Мичиган штатының Каламазуо қаласы алғашқы жоғары мектебін құрды, ал келесі жылы Мичиган заң шығарушы органы жергілікті салықтар есебінен қаржыландырылатын мектеп округтерін сайлауға және жоғары мектептер құруға рұқсат беретін заңды қабылдады. 1873 жылдың қаңтар айында Каламазуодағы үш мүлік иесі заңға наразылық білдіріп сотқа шағым түсірді. 1874 жылы Мичиган Жоғарғы сотының беделді судьясы Томас М. Кули жазған бірауыз шешіммен заң қолдау тапты. Бұл шешім Мичиган мен басқа штаттардағы жоғары мектептердің санының күрт өсуіне, соның ішінде директорлар санының да артуына әкелді. Алғашқы директорлар көбінесе оқу процесіне баса назар аударды, ал «жалпы қаржылық мәселелер, мектеп ғимараттарының құрылысы және күтімі» мектеп округінің бақылауында қалды, тек 20-шы ғасырдың басында ғана директорлардың міндетіне айналды. 20-шы ғасырдың басында директорлар бизнес мәселелеріне көбірек мән берді. Сол кездегі американдық білім берудегі маңызды тұлғалар Джордж Д. Стрейер, Эллвуд П. Кубберли және Эдвард К. Эллиот болды, олардың барлығы 20-шы ғасырдың басында Колумбия университетінде білім беруді қаржыландыру тақырыбында докторлық диссертация қорғады. Кубберли Сан-Диегода директор болып жұмыс істеді, кейін Стэнфорд университетінде оқытты, Стрейер Колумбия университетінің Мұғалімдер колледжінде, ал Эллиот Висконсин университетінде сабақ берді. 1911 жылы директордың жеке маман ретіндегі бейнесі қалыптасты. Директорлық қызметтің пайда болуы білім беруде бизнес-ұйымдастыру моделін қабылдаумен байланысты болды. 1914 жылдан бастап Колумбия және басқа да университеттер білім беруді басқару бойынша курстарды ұйымдастыра бастады, оларға мектептерді қаржыландыру, бизнес-әдістер, бюджет және ұйымдастыру сияқты пәндер кірді. Кубберли 1916 жылы осы «Жаңа мамандық» туралы кітап жазды және директордың мектептердің бас атқарушы директоры ретіндегі рөлін атап өтті. 1914 жылы АҚШ Білім беру комиссары АҚШ «оқытушылықтан өзге білім беруді басқару саласындағы мамандыққа қадам басып жатыр» деп мәлімдеді. 1925 жылға қарай білім беруді басқару туралы журналдар мен кітаптар Кубберли жақтаған директорларды басшылар ретінде қарастыра бастады.

The first education laws in the United States were enacted in the colonial era, when various New England colonies passed ordinances directing towns "to choose men to manage the important affairs of learning, such as deciding local taxes, hiring teachers, setting wages, and determining the length of the school year." The persons responsible were frequently selectmen who had additional government responsibilities. Boston established America's first permanent school committee in 1721; this became America's first school board. (Massachusetts and some other regions retain the term school committee, but school board and board of education are the more common terms nationwide, and a variety of other labels have been used). In 1986, about 95 percent of school board members were elected, with the rest appointed by town boards, mayors, or others. In early America, school board members handled the day to day administration of schools without the need for a superintendent. By the 1830s, however, the increasing numbers of students, as well as the consolidation of one room schoolhouses into larger districts, led districts to begin appointing the first superintendents. Buffalo, New York, became the first location to appoint a superintendent, on June 9, 1837, with Louisville, Kentucky, following on July 31 of the same year. Large cities, which had the greatest administrative needs, were the first to appoint superintendents, but as schools consolidated into districts, the practice of appointing a superintendent became more popular. A major event in the history of education in the United States was the "Kalamazoo school case" (Stuart v. School District No. 1 of the Village of Kalamazoo). In 1858, Kalamazoo, Michigan established its first high school, and the following year, the Michigan Legislature enacted legislature authorizing the election of school districts and the establishment of high schools funded by local taxes. In January 1873, three Kalamazoo property owners filed a lawsuit challenging the law. In a unanimous decision of the Michigan Supreme Court in 1874 written by the prominent Justice Thomas M. Cooley, the law was upheld. This decision led to a dramatic increase in the number of high schools operating both in Michigan and other states, which led to an increase in the number of superintendents. Early superintendents tended to focus on instruction, with "overall fiscal affairs, school building construction, and maintenance" remaining under school district control, becoming normal responsibilities of superintendents only in the early twentieth century. By the early twentieth century, superintendents emphasized business affairs. Important leaders in American education at the time were George D. Strayer, Ellwood P. Cubberley, and Edward C. Elliott, who all wrote doctoral dissertations on education finance at Columbia University in the first decade of the 20th century. Cubberley served as superintendent in San Diego and later taught at Stanford University, Strayer taught at Teachers College, Columbia University, and Elliott taught at the University of Wisconsin. In 1911, the idea of the superintendent as a separate professional emerged. The emergence of the superintendency was linked to the adoption of a business organizational model in education. Beginning in 1914, Columbia and other universities began to teach courses on educational administration, including school finance, business methods, budgeting, and organization. Cubberley wrote a book in 1916 on this "New Profession" and emphasized the role of superintendent as chief executive of schools. In 1914, the US Commissioner of Education wrote that the US was moving "unmistakably in the direction of a profession of educational administration as distinct from teaching." By 1925, journals and books on educational administration had adopted a view of superintendents as executives, as Cubberley had advocated.