Кіріспе

Роял Микер (23 ақпан 1873 – 16 тамыз 1953) – американдық прогрессивті экономист, Пенсильвания штатының Сускеханна округіне қарасты Квакер көлінде дүниеге келген. 1898 жылы Айова штатының колледжін бітірген, кейін Колумбияда Э. Р. А. Селигменмен бірге оқыған (Ph.D., 1906) және Лейпциг университетінде бір жыл (1903–1904) білім алған. Оның диссертациялық жұмысы «Кеме тасымалына берілетін субсидиялар тарихы» (1905) деп аталды. 1906 жылдан 1913 жылға дейін Микер Пенсильваниядағы Колледжвиллдегі Урсинус колледжінде тарих, экономика және саясаттану пәнінен профессор, ал Принстон университетінде экономика пәнінен оқытушы және профессор болды. Ол Вудро Вильсонды, сол кезде Принстон университетінің президентін, жақсы білді және екеуі Нью-Джерси штатының саяси кеңестерінде бірге қызмет етті. Екеуі де үкіметтің белсенді рөл атқаруын жақтаған прогрессивті қозғалысқа қатысты. Президент Вильсон 1913 жылы Микерді Еңбек статистикасы комиссары қызметіне тағайындады. Еңбек статистикасы бюросының комиссары ретінде Микер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде арнайы экономикалық зерттеулер жүргізді және 1915 жылы «Айлық еңбек шолуы» журналын тұрақты түрде жариялауды бастады. 1916 жылы ол Америка статистикалық қауымдастығының мүшесі болып сайланды. 1919–1920 жылдары Федералды электр теміржол комиссиясының құрамына кірді. 1920 жылдың маусым айында Микер жаңа Халықаралық Еңбек Ұйымын құруға көмектесу мүмкіндігін пайдаланып, әкімшіліктен кетті, онда ол 1920 жылдан 1923 жылға дейін Ғылыми бөлімнің бастығы болды. Микер 1923–1924 жылдары Пенсильвания штатының Еңбек және өнеркәсіп министрі қызметін атқарды, кейін Карлтон колледжінің (1926–1927) және Йель университетінің (1930–1936, мүмкін одан да ұзақ) оқытушысы болып жұмыс істеді. Ол Коннектикут штатының Еңбек департаментінің ғылыми-зерттеу жұмыстарының директоры болды (1941–1946). 1953 жылы Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында қайтыс болды. Микер прогрессивті реформаларды, оның ішінде ең төменгі жалақыны, жалпыұлттық денсаулық сақтану жүйесін, бала еңбегін шектеуді, мемлекеттік бақылаудағы күшті мектептерді, жұмысшыларға өтемақы төлеуді және бүкіл ел бойынша мемлекеттік жұмыспен қамту орталықтарының желісін жақтады.