Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс құқық ғалымы Питер Хаберле (13 мамыр 1934 жылы Гёппинген, Баден-Вюртембергте туған) – конституциялық құқық саласында маманданған неміс құқық ғалымы.
German legal scholar
Peter Häberle (born 13 May 1934 in Göppingen, Baden Württemberg) is a German legal scholar, specialising in constitutional law.
Өмірбаян
Хаберле – дәрігер Хьюго Хаберле мен Урсула Хаберле (қыздығы Рибенсам) ұлы. Хаберле Тюбинген, Бонн, Фрайбург им Брейсгау және Монпелье қалаларында заң білімін алды. 1961 жылы ол Альберт Людвигс Университетінің Фрайбург заң факультетінде Конрад Гессеннің жетекшілігімен заң докторы ғылыми дәрежесін алды. Оның "Die Wesensgehaltgarantie des Art. 19 Abs. 2 Grundgesetz" атты диссертациясы ықпалды және даулы болды. 1970 жылы Хаберле Фрайбург им Брейсгау қаласында "Öffentliches Interesse als juristisches Problem" (яғни, құқықтық проблема ретінде қоғамдық мүдде) тақырыбындағы еңбегімен habilitation (академиялық дәреже) алды. Тюбингенде профессордың орынбасары болғаннан кейін, ол Марбургте заң профессоры болды. Кейіннен ол Аугсбург және Байройт университеттеріне көшті. Сондай-ақ, ол Санкт-Галлен университетінде қонақ профессор болып жұмыс істеді (1982–1999). Хаберленің еңбектері 18 тілге аударылған. Оның 70 жылдығына арналған халықаралық құрмет көрсету жиыны өткізілді. Хаберле, өзінің академиялық ұстазы Конрад Гессе сияқты, Рудольф Сменд мектебінің дәстүрін жалғастырады. Ол көптеген еңбектерінде осы фактіні ашық мойындады. 1994 жылы Петер Хаберле Салоники Аристотель университетінің заң факультетінің құрметті докторлық дәрежесін алды, ал 2000, 2003 және 2007 жылдары Гранада, Лима католиктік университеті және Лиссабон университетінің тиісті факультеттерінен де дәреже алды. Диссертацияға Хаберленің ұсынысымен сирек берілетін "summa cum laude" ("жоғары құрметпен") деген баға берілді. Дегенмен, 2011 жылдың ақпан айында дереккөздерді дұрыс көрсетпегені үшін докторлық дәрежесінен айырылды. Бастапқыда Хаберле "өзінің үздік студенттерінің бірі" санаған Гуттенбергтің диссертациясын плагиатқа ұқсас айыптаулардан қорғады, оларды "абсурд" деп сипаттады. Бірақ ол кейіннен өзінің алғашқы реакциясы "асығыс" болғанын және Гуттенбергтің диссертациясындағы кемшіліктердің ауқымын толық білмегенін айтты. Хаберле бұл кемшіліктерді "ауыр" және "қабылдауға келмейтін" деп бағалады. Ол диссертациядағы кемшіліктерді анықтамағаны туралы мәселені көтермеді.
Häberle is the son of Hugo Häberle, a medical doctor, and Ursula Häberle (born Riebensahm). Häberle studied law in Tübingen, Bonn, Freiburg im Breisgau and Montpellier. In 1961 he received his juris doctor under supervision of Konrad Hesse at the faculty of law, Albert Ludwigs Universität Freiburg. His thesis, titled "Die Wesensgehaltgarantie des Art. 19 Abs. 2 Grundgesetz", became both influential and controversial. In 1970 Häberle attained his habilitation in Freiburg im Breisgau with a work on "Öffentliches Interesse als juristisches Problem" (i. e., public interest as a legal problem). After deputizing as professor in Tübingen he became a professor of law in Marburg himself. Later he moved to the Universities of Augsburg and Bayreuth. He served also as visiting professor at the University of St. Gallen (1982–1999). Häberle's works have been translated into 18 languages. He was honored by an international Festschrift for his 70th birthday. Much like his academic teacher Konrad Hesse, Häberle stands in the tradition of the Rudolf Smend school of thought. He has publicly acknowledged this fact in a lot of his works. In 1994 Peter Häberle received the honorary doctorate of the faculty of law of the Aristotle University of Thessaloniki, in 2000, 2003 and 2007 from the respective faculties in Granada, the Catholic University of Lima and the University of Lisbon. The dissertation had been awarded a rare "summa cum laude" ("with highest honor"), as recommended by Häberle. However, the PhD degree was revoked in February 2011 for extensive violations of regulations concerning the citation of sources. Initially Häberle had defended the thesis of Guttenberg, whom he considered "one of his best students", against accusations of plagiarism, calling them "absurd". However, he later said that his first spontaneous reaction had been "too rash" and that he hadn't been aware of the extent of the flaws in Guttenberg's dissertation. Häberle said that these flaws were "severe" and "not acceptable". He did not address his own failure to identify the flaws of the dissertation.