1915 жылғы Нев-Шапель шайқасы

Кіріспе

1915 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шайқас

Нев-Шапель шайқасы (1915 жылдың 10–13 наурызы) Бірінші дүниежүзілік соғыста Францияның Артуа аймағында өтті. Шабуылдың мақсаты неміс шебінде жарылыс жасау болды, одан кейін Ауберс қырқасына және, мүмкін, Лилль қаласына жылдам ілгерілеу жоспарланған. Француз әскерлері Артуа үстіртқырындағы Вими жотасына шабуыл жасауды жоспарлаған, бұл британдықтар солтүстіктен шабуыл жасағанда Ла-Басседегі жол, теміржол және каналдар торабына оңтүстіктен қауіп төндіретін еді. Британдық шабуылшылар Нев-Шапель ауылы маңындағы неміс қорғанысын бұзып өтті, бірақ осы жетістікті пайдалана алмады. Егер француздың 10-армиясы Вими жотасын және Артуа үстіртқырының солтүстік бөлігін, Ленс қаласынан Ла-Бассеге дейін басып алса, ал Бірінші армия Ауберс қырқасын Ла-Басседен Лилльге дейін жауласа, одан әрі ілгерілеу немістердің Нуайон учаскесіндегі әскерлерін жабдықтауға пайдаланатын жолдар мен теміржолдарды кесіп тастауға мүмкіндік берер еді. Француздық шабуылдың бір бөлігі британдықтардың Ипрден солтүстікке қарай француздың IX корпусын күштете алмауына байланысты тоқтатылды, олар шабуылға оңтүстікке қарай жылжуға ниеттенген еді, ал 10-армияның үлесі ауыр артиллериясынан қолдауға дейін азайтылды. Корольдік әуе корпусы (RFC) нашар ауа-райына қарамастан әуеден суретке түсіру жүргізді, бұл шабуыл майданының алғаш рет тереңдігін картаға түсіруге және әр корпустың әрқайсысына 1:5000 масштабты карталардың 1500 данасын таратуға мүмкіндік берді. Бұл шайқас британдықтардың мақсатты жоспарланған шабуылы болды және Батыс майданындағы позициялық соғыстың болашақтағы формасын көрсетті. Бірінші армия шабуылға ерекше назар бергеннен кейін тактикалық тосынсыру мен үзіліске қол жеткізілді. Бірінші шабуылдан кейін күтпеген кешігулер операциялардың қарқынын баяулатты және байланыс бұзылуларынан команда басқаруы нашарлады. Телефон желісі жұмыс істемей қалғанда жаяу әскер мен артиллерияның өзара әрекеттесуі тоқтап, немістер күштерді жіберіп, жаңа қорғаныс шебін қазуға уақыт алды. Британдықтар алғашқы шабуыл сәтсіз аяқталған жерде шабуылдау арқылы ілгерілеуді жаңартуға тырысты, сәттілікті нығайтудың орнына, алғашқы күні жасалғандай толық дайындықпен жаңа шабуыл қажет болды. 12 наурыздың таңында жиырма жаяу әскер батальонынан (шамамен 16 000 адам) құралған үлкен неміс қарсы шабуылы қымбатқа түсті. Бірінші армияның қолбасшысы, сэр Дуглас Хейг, одан әрі шабуылдарды тоқтатып, басып алынған жерді солтүстікке қарай жаңа шабуылға дайындық ретінде нығайтуға бұйрық берді. Артиллериялық оқ-дәрілердің жетіспеуі 7-ші дивизияның жергілікті әрекеттерінен басқа, тағы бір шабуылды мүмкінсіз етті, бұл тағы бір қымбат сәтсіздік болды. Немістер британдықтарға қарсы қорғанысты күшейтіп, аймақтағы әскер санын арттырды. Шайқастың салдарының бірі – француздар британдық әскерлердің шабуылда сенімді болуы мүмкін деген үмітте болды.

The Battle of Neuve Chapelle (10–13 March 1915) took place in the First World War in the Artois region of France. The attack was intended to cause a rupture in the German lines, which would then be exploited with a rush to the Aubers Ridge and possibly Lille. A French assault at Vimy Ridge on the Artois plateau was also planned to threaten the road, rail and canal junctions at La Bassée from the south as the British attacked from the north. The British attackers broke through German defences in a salient at the village of Neuve Chapelle but the success could not be exploited. If the French Tenth Army captured Vimy Ridge and the north end of the Artois plateau, from Lens to La Bassée, as the First Army took Aubers Ridge from La Bassée to Lille, a further advance of would cut the roads and railways used by the Germans, to supply the troops in the Noyon Salient from Arras south to Rheims. The French part of the offensive was cancelled when the British were unable to relieve the French IX Corps north of Ypres, which had been intended to move south for the attack and the Tenth Army contribution was reduced to support from its heavy artillery. The Royal Flying Corps (RFC) carried out aerial photography, despite poor weather, which enabled the attack front to be mapped to a depth of for the first time and for 1,500 copies of 1:5,000 scale maps to be distributed to each corps. The battle was the first deliberately planned British offensive and showed the form which position warfare took for the rest of the war on the Western Front. Tactical surprise and a break in were achieved, after the First Army prepared the attack with great attention to detail. After the first set piece attack, unexpected delays slowed the tempo of operations and command was undermined by communication failures. Infantry artillery co operation broke down when the telephone system ceased to work and the Germans had time to send in reinforcements and dig a new line. The British attempted to renew the advance, by attacking where the original assault had failed, instead of reinforcing success, and a fresh attack with the same detailed preparation as that on the first day became necessary. A big German counter attack by twenty infantry battalions (c. 16,000 men) early on 12 March was a costly failure. Sir Douglas Haig, the First Army commander, cancelled further attacks and ordered the captured ground to be consolidated, preparatory to a new attack further north. An acute shortage of artillery ammunition made another attack impossible, apart from a local effort by the 7th Division, which was another costly failure. The Germans strengthened the defences opposite the British and increased the number of troops in the area. One consequence of the battle was that the French became cautiously optimistic that British forces could be reliable in offensive operations.

Шайқас

Жаман ауа райына қарамастан, шайқастың алғашқы кезеңдері британдықтар үшін өте сәтті болды. RFC әуеде тез үстемдікке ие болды және теміржолдар мен неміс резервтерін бомбалауға кірісті. 10 наурыз күні таңғы сағат 7:30-да британдықтар неміс сымдарына 90 18 фунттық зеңбірекпен 35 минуттық артиллериялық оқ жаудырды, ол он минут ішінде қиратылды. Қалған он бес 18 фунттық далалық артиллерия батареясы, алты 6 дюймдік гаубицалық қоршау батареясы және алты QF 4,5 дюймдік гаубица батареясы, барлығы алпыс гаубицасымен, неміс алдыңғы шебіндегі траншеяларға оқ атты. Траншеялар 0,91 метр тереңдікте, 1,22 метр биіктіктегі кедергілермен қоршалған, бірақ гаубицалық оқ жаудыруға төтеп бере алмады. Флюрбайдағы 1-ші канадтық дивизиясы, Неув-Шапельдің солтүстік-шығысына бірнеше шақырым жерде, артиллериялық қолдау көрсетті және немістердің секторды нығайтуына жол бермеу үшін автоматты мылтықпен оқ жаудырды. Артиллериялық оқ жаудырудан кейін, таңғы сағат 8:05-те жаяу әскер шабуылға көшті. + Британдық Артиллерия, Неув-Шапель (10–13 наурыз 1915) Оқтар: 13 фунттық зеңбірек – 60600, 18 фунттық зеңбірек – 324410, 4,5 дюймдік гаубица – 54212, 60 фунттық зеңбірек – 12450, 4,7 дюймдік зеңбірек – 32437, 6 дюймдік гаубица – 28285, 6 дюймдік зеңбірек – 4400, 9,2 дюймдік гаубица – 3333, 2,75 дюймдік зеңбірек – 12500, 15 дюймдік гаубица – 140. Индия корпусының Мирут дивизиясының Гархвал бригадасы Порт-Артурдан Понт-Логиге дейінгі барлық төрт батальонмен шабуыл жасады. Оң жақтағы шабуыл тез күйреп, екі рота бағытын жоғалтып, оңға бұрылды. Шабуыл артиллериямен бомбаланбаған неміс қорғанысының бөлігіне тап болды және қателік байқалмай тұрып, екі қолдау ротасы да соған ілесіп кетті. Үнді әскерлері көптеген шығынға ұшырағанмен, неміс сымдарын бұзып, неміс алдыңғы траншеясын басып алды. Сол жақтағы үш Лахор батальоны взводтар қатарымен, елу қадамдық аралықта алға жылжи отырып, ешкімнің жерін тез кесіп өтіп, неміс жаяу әскерін басып өтіп, неміс қорғаныс траншеясына қарай жылды, шабуыл он бес минутқа созылды. Алдыңғы роталар Порт-Артур – Неув-Шапель жолынан тысқары шығып, жоспарланған отыз минуттық артиллериялық дайындық күтпей, ауылды таңғы сағат 9:00-ге дейін 200 тұтқынмен және бес пулеметпен бірге басып алды. Оң жақтағы бағытты жоғалту салдарынан қашықтық пайда болды, онда неміс гарнизоны қатты оқ жаудыруға ұшырады, бірақ аман қалғандары, 16-шы жаяу әскер полкінің 10-шы ротасының екі взводы, соғысқа жалғастырды. Британдықтар солтүстіктен жаңа шабуыл ұйымдастырды, онда Гархвал бригадасы фронталды шабуылға қосылуға тиіс болды. Неміс әскерлері бомбалаушылармен (Гренадер гвардиясы олардың атын иеленуге қарсылық көрсеткен арнайы граната лақтырушыларға қарсы болды) және штыкпен шабуыл жасады, бірақ үнді шабуылын немістер Порт-Артур – Неув-Шапель жолының оңтүстігінде тоқтатты. Хейг сол күні тағы шабуылдар жасауға бұйрық берді, бірақ нәтиже де осындай болды. Неміс қорғанысы ортада тез басып алынды және Неув-Шапель таңғы сағат 10:00-ге дейін басып алынды. Хейгтің өтініші бойынша британдық бас қолбасшы, фельдмаршал сэр Джон Френч, күтілетін ілгерілеуді пайдалану үшін 5-ші кавалерия бригадасын босатты. Шабуылдың сол жағында 11-ші Ягер батальонының екі ротасы (шамамен 200 адам және бір пулеметпен) алға жылжуды алты сағаттан астам уақытқа тоқтатты, содан кейін кері шегінуге мәжбүр болды, бұл алға жылжуды қайта бастауға уақыт қалдырмады. Әуе суретінің пайдасы болғанымен, ол неміс бекіністерін тиімді анықтауға жеткіліксіз болды. Нашар байланыс британдық қолбасшылардың бір-бірімен байланыс жасай алмауына себеп болды, шайқас үйлесімсіз болды және бұл жабдықтауды бұзды. 12 наурызда 6-шы армия (Ақтөбе ханзадасы Руппрехт) қарсы шабуыл жасады; бұл әрекет сәтсіз аяқталды, бірақ британдықтарды артиллериялық оқ-дәрілерінің көп бөлігін пайдалануға мәжбүр етті; британдық шабуыл 13 наурызда кейінге қалдырылды және екі күннен кейін тоқтатылды.

Despite poor weather, the early stages of the battle went extremely well for the British. The RFC quickly secured aerial dominance and set about bombarding railways and German reserves en route. At 7:30 a. m. on 10 March, the British began a thirty five minute artillery bombardment by ninety 18 pounder field guns of the Indian Corps and IV Corps, on the German wire which was destroyed within ten minutes. The remaining fifteen 18 pounder field gun batteries, six 6 inch howitzer siege batteries and six QF 4.5 inch howitzer batteries, with sixty howitzers, fired on the German front line trenches. The trenches were 0.91 m deep, with breastworks 1.22 m high but were unable to withstand a howitzer bombardment. The 1st Canadian Division at Fleurbaix, several kilometres north east of Neuve Chapelle, provided artillery support and machine gun fire as a diversion to prevent the Germans from reinforcing the sector. The artillery bombardment was followed by an infantry assault at 8:05 a. m.
+British ArtilleryNeuve Chapelle(10–13 March 1915) Gun No shells 13 pdr gun60600 18 pdr gun324410 4.5 inch how54212 60 pdr gun12450 4.7 inch gun32437 6 inch how28285 6 inch gun4400 9.2 inch how3333 2.75 inch gun12500 15 inch how140
The Garhwal Brigade of the Meerut Division, Indian Corps attacked with all four battalions on a front, from Port Arthur to Pont Logy. On the right the attack quickly collapsed, both companies losing direction and veering to the right. The attack confronted a part of the German defences that had not been bombarded by the artillery and before the mistake was realised the two support companies followed suit. The Indian troops forced their way through the German wire and took of the German front trench, despite many casualties. The three Lahore battalions to the left advanced in lines of platoon fifty paces apart, swiftly crossing the of no man's land, overran the German infantry and pressed on to the German support trench, the attack taking only fifteen minutes. The leading companies then advanced beyond the Port Arthur–Neuve Chapelle road without waiting for the planned thirty minute artillery preparation and took the village by 9:00 a. m. along with 200 prisoners and five machine guns. A gap of had been created by the loss of direction on the right, where the German garrison had been severely bombarded but the survivors, about two platoons of the 10th Company, Infantry Regiment 16, fought on. A fresh British attack was arranged from the north, in which the Garhwal Brigade were to join in with a frontal assault. German troops infiltrated northwards before being forced back by bombers (the Grenadier Guards had objected to specialist grenade throwers usurping their name) and bayonet charges but the Indian attack was stopped by the Germans, south of the Port Arthur–Neuve Chapelle road. Haig ordered more attacks that day, with similarly disappointing results. The German defences in the centre were quickly overrun on a front and Neuve Chapelle was captured by 10:00 a. m. At Haig's request, the British Commander in Chief, Field Marshal Sir John French, released the 5th Cavalry Brigade to exploit the expected breakthrough. On the left of the attack, two companies of Jäger Battalion 11 (with c. 200 men and a machine gun) delayed the advance for more than six hours until forced to retreat, which left no time to resume the advance. Although aerial photography had been useful, it was not sufficient to identify efficiently German strong points. Primitive communications also meant that the British commanders had been unable to keep in touch with each other, the battle became uncoordinated and this disrupted the delivery of supplies. On 12 March, the 6th Army (Crown Prince Rupprecht) counter attacked; the attempt failed but forced the British to use most of their artillery ammunition; the British offensive was postponed on 13 March and abandoned two days later.

Талдау

Нев Шапельдегі шайқаста егер шабуыл мұқият дайындалып, кем дегенде жергілікті күтпеген жағдайға қол жеткізу үшін маскировкаланса, траншеялық қорғанысты бұзуға болатындығын көрсетті. Бастапқы шоктан кейін неміс қорғаушылары қалпына келді, ал шабуылдаушылар кешігуге, байланыс үзілуіне және ұйымдаспаушылыққа ұшырады. Наурыз айының соңында генерал-майор Джон Дю Кэйн өзінің баяндамасында Нев Шапельді басып алғаннан кейін Бірінші армияның басқару жүйесінің күйрегенін жазды. Хейг өзінің бағыныштыларына ниетін анық жеткізгенін мәлімдесе де, олар жоспардың "мәнін" түсінбегенін және бастапқы мақсаттар орындалғаннан кейін алға жылжуға тырыспағанын сезінді. Кейіннен бағыныштыларының бірі оқ-дәрі жетіспегендіктен алға жылжудың мағынасы жоқ екенін айтты. Британдық телефон жүйесі неміс артиллериясының атысына осал екені дәлелденді, ал байланыс траншеялары арқылы әскерлердің қозғалысы ең пессимистік болжамдардан да баяу болды. Шабуыл мен қорғаныс арасындағы тепе-теңдік тез қайта орнатылды, оны тек жаңадан дайындалған шабуыл ғана бұза алатын, ал дайындыққа кеткен уақыт қорғаушыларға қайта ұйымдасуға мүмкіндік берді. Шабуылдық фронт неміс резервінің шағын санынан асып түсуге жеткілікті кең болғаны анықталды, бірақ шабуылдаушыларға қиындыққа тап болған бөлімшелерге көмектесуге бұйрық берілмеді. Британдық күшейтеу сәттілікті нығайтудың орнына сәтсіз шабуылдарды қайта жандандыру үшін жіберілді. Неміс әскерлерінің шағын тобы бекіністерде және оқшауланған траншеяларда, шабуылдаушылардың көп санына қарсы тұруға жеткілікті оқ-дәрімен ұстап тұрды. Бұл шайқастың стратегиялық әсері болмады, бірақ қысқы айлардағы бейкүнә соғыстан кейін британдықтар ұйымдасқан шабуылға қабілетті екенін көрсетті. Олар шамамен 70 пайыз жерді басып алды. 1961 жылы Алан Кларк британдық командирлердің жоғалтуларға қарамастан шабуылға баруға дайын екендігін көрсетуіне байланысты француздармен қарым-қатынастың жақсарғанын жазды және бригадалық генерал Джон Чартеристің сөздерін келтірді. 2004 жылы Джордж Кассар шайқасты британдық тактикалық жетістік деп атады, бірақ стратегиялық мақсаттарға қол жеткізілмеді. Джек Шелдон бұған қарағанда аз мақтан тұтты және шабуыл 6-армияны шоқтырғанын, бірақ ол қорғаныс тактикасын тез өзгертіп, британдықтар да мұқият жоспарланған шабуылдың бірінші күнінен кейін күйрегеніне таң қалғанын жазды. Шелдон британдықтардың шайқас туралы талдауын "әңгіме" деп атады және француз командирі Жозеф Жоффре бірінші күннің нәтижелерін мақтағаннан кейін шабуылдың маңыздылығын жоққа шығарғанын айтты: "Mais ce fut un succès sans lendemain" (Бірақ бұл ештеңеге алып келмейтін жеңіс еді). Неміс және француз армиялары BEF туралы төмен пікірлерін қайта қарастыра бастады, немістер британдықтар француз әскерлерін босату үшін қорғанысқа түседі деп есептеді және британдықтарға қарсы мүмкіндігінше аз әскерді қалдыру тәуекеліне барды. Неміс қорғанысы асыққан түрде күшейтіліп, оларды күзету үшін қосымша әскерлер жеткізілді. Француздар да британдық әскерлер француз сарбаздарын тыныш аймақтардан ғана босатады және британдықтардың француз шабуылдарына қатысуы екінші дәрежелі болады деп күтті. Шайқас аяқталғаннан кейін француз командирлері BEF-пен ынтымақтастыққа көбірек күш салып, Аррастан Арментьерге дейінгі бірлескен шабуылды жоспарлады. Бірінші күні артиллерия оқ-дәрісінің жұмсалуы Бірінші армияның далалық артиллериясының шамамен 30 пайызын құрады, бұл бір зеңбірекке 17 күндік оқ-дәрі өндірісіне тең болды. Шайқас аяқталғаннан кейін француздар британдық соғыс министрі, фельдмаршал лорд Китченерге шаршау мен оқ-дәрі тапшылығы шабуылды тоқтатуға мәжбүр еткенін хабарлады. 15 наурызда француздар далалық артиллерияның қоры жеткіліксіз болғандықтан шабуылдан бас тартты. Оқ-дәрі тапшылығы туралы хабарлар 1915 жылғы оқ-дәрі дағдарысына әкелді, ол адмирал Фишердің Дарданеллге жасалған теңіз шабуылынан бас тартуымен бірге Либералдық үкіметті құлатты. Премьер-министр Х. Х. Асквит жаңа коалициялық үкімет құрды және Дэвид Ллойд Джорджты оқ-дәрі министрі етіп тағайындады. Бұл одақтастар Батыс майданында жеңіске жетуі үшін бүкіл экономиканы соғысқа бейімдеу қажеттігін мойындау болды. Бұл шайқас британдықтардың тактикалық ойлауына да әсер етті, артиллериялық дайындықпен жүргізілетін жаяу әскер шабуылдары траншеялық соғыстың тұйыққа тірелуін бұзуға болатынына сендірді.

The battle at Neuve Chapelle showed that trench defences could be breached if the attack was carefully prepared and disguised to achieve at least local surprise. After the initial shock, the German defenders recovered, just as the attackers were beset by delays, loss of communication and disorganisation. In his report at the end of March, Major General John Du Cane wrote that the First Army command system disintegrated after the capture of Neuve Chapelle. Although Haig claimed he had made his intent plain to his subordinates, he felt they had not grasped the "spirit" of the plan and had failed to press on when initial objectives had been captured. One of the subordinates later claimed that pressing on was pointless, due to the lack of ammunition. The British telephone system proved vulnerable to German artillery fire and the movement of troops along communication trenches was delayed by far more than the most pessimistic expectations. Equilibrium between attack and defence quickly resumed, which could only be upset by another set piece attack, after a delay for preparation which gave the defenders just as much time to reorganise. The attack front was found to have been wide enough to overcome the small number of German reserves but the attackers had not been ordered to assist units which had been held up. British reinforcements were sent to renew failed attacks rather than reinforce success. Small numbers of German troops in strong points and isolated trenches, had been able to maintain a volume of small arms fire sufficient to stop the advance of far greater numbers of attackers. The battle had no strategic effect but showed that the British were capable of mounting an organised attack, after several winter months of static warfare. They recaptured about of ground. In 1961 Alan Clark wrote that relations with the French improved, because British commanders had shown themselves willing to order attacks regardless of loss and quoted Brigadier General John Charteris that

In 2004, George Cassar called the battle a British tactical success but that the strategic intentions had not been met. Jack Sheldon was less complimentary and wrote that although the attack had shocked the 6th Army, it quickly amended its defensive tactics and that the British had also been shocked that such a carefully planned attack had collapsed after the first day. Sheldon called the British analysis of the battle "bluster" and wrote that Joseph Joffre, the French commander, praised the results of the first day, then dismissed the significance of the attack "Mais ce fut un succès sans lendemain" (But it was a success which led to nothing.). The German and French armies began to revise their low opinion of the BEF, the Germans having assumed that the British would remain on the defensive to release French troops and had risked keeping as few troops as possible opposite the British. The German defences were hurriedly strengthened and more troops brought in to garrison them. The French had also expected that the British troops would only release French soldiers from quiet areas and that British participation in French attacks would be a secondary activity. After the battle French commanders made more effort to co operate with the BEF and plan a combined attack from Arras to Armentières. The expenditure of artillery ammunition on the first day had consumed about 30 per cent of the field gun ammunition in the First Army, which was equivalent to 17 days' shell production per gun. After the battle, French reported to Field Marshal Lord Kitchener, the British Secretary of State for War, that fatigue and the shortage of ammunition had forced a suspension of the offensive. On 15 March French abandoned the offensive as the supply of field gun ammunition was inadequate. News of the ammunition shortage led to the Shell Crisis of 1915 which, along with the resignation of Admiral Fisher over the naval attack on the Dardanelles, brought down the Liberal government. The Prime Minister H. H. Asquith formed a new coalition government and appointed David Lloyd George as Minister of Munitions. It was a recognition that the whole economy would have to be adapted for war, if the Allies were to prevail on the Western Front. The battle also affected British tactical thinking with the idea that infantry offensives accompanied by artillery barrages could break the trench warfare stalemate.

Шығындар

Британдықтар 7 мың, ал Үндістан корпусы шабуылдағы 40 мың әскердің 4200-ін жоғалтты. 7-ші дивизия 2791 адамнан, 8-ші дивизия 4814 адамнан, Мереут дивизиясы 2353 адамнан, Лахор дивизиясы 1694 адамнан зардап шекті. 2010 жылы Хамфрис пен Мейкер 9-20 наурыз аралығында неміс әскерінен шамамен 10 000 адам қаза тапқандығын жазды; 2018 жылы Джонатан Бофф британдықтардың 12 592 адамнан зардап шеккенін және неміс ресми тарихындағы "шамамен 10 000 адам" деген бағалау 6-шы армияның тізімдері мен Бавария тажының сақшысы Рюппрехттің күнделігіне сәйкес, 8 500-ге жақын болғанын жазды. Баварияның 6-шы резервтік дивизиясы 11-13 наурыз аралығында 6017 адамнан, Баварияның 21-ші резервтік жаяу әскер полкі 1665 адамнан, 7-ші корпустың 14-ші жаяу әскер полкі 7-12 наурыз аралығында 666 адамнан, ал 13-ші жаяу әскер полкі 6-27 наурыз аралығында 1322 адамнан зардап шекті. Басты шабуылға көмектесу үшін жүргізілген аударма шабуыл кезінде 1-ші канадтық дивизия 300-ден астам адамнан зардап шекті, олардың шамамен 100-і қаза болды.

Еске алу және мұра

Неув-Шапель үнді ескерткіші Бірінші дүниежүзілік соғыста Батыс майданында қаза болған және қабірлері белгісіз 4700 үнді әскері мен жұмысшыларын еске алады; осы орналасқан жердің себебі – үнді корпусы алғашқы ірі шабуылдық әрекетін Неув-Шапель шайқасында жүргізгендігі. Айетте, Сушесте және Неув-Шапельде үнді корпусы мен үнді еңбек корпусының соғыс қабірлері табылады. Бұл шайқас үнді корпусымен қатар, Канадалық экспедициялық корпустың да алғашқы ірі шайқасы болды.

Викторияның айқасы

Капрал Уильям Андерсон, 2-ші батальон, «Жасыл Хауардтар». Әскери Эдвард Барбер, 1-ші батальон, Гренадерлер гвардиясы. Лестершир полкінің 2-ші батальонынан, әскери Уильям Бэкингем. 2-ші батальонның, мылтық бригадасының сержант-майоры Гарри Дэниелс. Капитан Чарльз Калвели Фосс, Бедфордшир полкінің 2-ші батальоны. Гренадерлер гвардиясының 1-ші батальонынан, капрал Уилфред Долби Фуллер. 56-шы далалық инженерлік ротасының 3-ші дивизиясының лейтенанты Сирил Гордон Мартин. Габбар Сингх Неги атқышы, 39-шы Гархвал атқышы 2-ші батальоны. Капрал Сесил Нобл, 2-ші батальон, мылтық бригадасы. Шервуд орманшыларының 1-ші батальонынан, әскери Джейкоб Риверс.