Ирландияда 1778 ж. құрылған "Волонтерлер" – жергілікті милиция. Британ әскерінің әлсіреуінен пайдаланып, парламенттік тәуелсіздікке қол жеткізді. Ирландия тарихындағы әскери дәстүр бастауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 ғасырдағы жергілікті ирландтық жасақтары
18th century local Irish militias
Еріктілер (сондай-ақ Ирландиялық еріктілер деп те аталады) 1778 жылы Ирландияда жергілікті бастамамен құрылған жергілікті жасақтар болды. Олардың бастапқы мақсаты – жауапкершілік шабуылдардан қорғану және заң мен тәртіпті сақтау еді. Осы кезде британдық әскерлер Америка революциялық соғысы кезінде шетелде соғысу үшін Ирландиядан алынып, үкімет өз жасақтарын ұйымдастыра алмады. Британияның Америкадағы көтерілісші отарларымен айналысқанын пайдаланып, Еріктілер Вестминстерді Дублин парламентіне заң шығару тәуелсіздігін беруге мәжбүр етті. Бартлетттің сөзіне сүйенсек, 1782 жылғы Еріктілер ирланд саясатында әскериленген дәстүрді қалыптастырды; ұлтшыл немесе одақтас дәстүр, «әуеннің күші күшпен дәлелдеуге жеңіліп қалды» деген қағидамен ирланд саяси қызметіне әсер етуді жалғастырды. 1782 жылғы Еріктілердің тікелей мұрагері болған ирланд республикашылдығы Америка және француз революцияларының ықпалына көп қарызды.
The Volunteers (also known as the Irish Volunteers) were local militias raised by local initiative in Ireland in 1778. Their original purpose was to guard against invasion and to preserve law and order at a time when British soldiers were withdrawn from Ireland to fight abroad during the American Revolutionary War and the government failed to organise its own militia. Taking advantage of Britain's preoccupation with its rebelling American colonies, the Volunteers were able to pressure Westminster into conceding legislative independence to the Dublin parliament. According to Bartlett, it was the Volunteers of 1782 which would launch a paramilitary tradition in Irish politics; a tradition, whether nationalist or unionist, that has continued to shape Irish political activity with the ethos of "the force of argument had been trumped by the argument of force". Irish republicanism an offspring of the Volunteers of 1782, owes much to influences of both the American and French revolutions.
Негізін қалау
1715 және 1745 жылдары Стюарттардың шапқыншылығын күтіп, жергілікті қорғаныс күштерінің өздігінен құрылған органдары құрылды. Мысалы, 1744 жылы Франциямен соғыс жарияланғанда және 1745 жылы Шотландияға принц Чарльз Эдуардтың қонғанда, Коркте "Шын Көгілдірлер" деп аталған 100 адамнан тұратын корпус құрылды, ол "Бірлестірілген тәуелсіз еріктілердің" полктерінің бірін құрады. 1766 жылдан бастап елдің әртүрлі аймақтарында жергілікті жер иелері бейбітшілікті сақтау және мүлікті қорғау үшін бөлімшелер құрды. Британдық әскерлер Ирландиядан Америка колонияларына қарсы соғысқа жіберілген кезде, жер иелері алаңдап, Ирландияның қорғаныс қабілеті туралы түсініспеушіліктер туды. Еріктілер сонымен қатар патриоттық мүмкіндіктер ұсынды, әр корпус пікірсайыс қоғамына айналды. Бұл биліктің ауысуына әкелді, себебі еріктілерді эстаблишмент емес, прогрессивті саясатпен айналысатын адамдар басқарды. Еріктілер жыл сайынғы протестанттық еске алу шараларын, мысалы Бойн шайқасы мен Аугрим шайқасын, патриоттық сезімнің көрінісіне айналдырды. 1779 жылдың 4 қарашасында Дублиндегі еріктілер король Уильям III-нің туған күнін тойлауды пайдаланып, Колледж Гриндегі оның ескерткішіне шеру жасап, Ирландия мен Ұлыбритания арасындағы еркін сауда үшін күресті. Бұрынғы кеме жүзу актілеріне сәйкес, ирландтық тауарлар Ұлыбританияға кіргенде салықтарға жататын, ал британдық тауарлар Ирландияға еркін өте алатын. Еріктілер толық қаруланып, "Еркін сауда немесе осы" деген ұранмен шеру жасады, бұл олардың пушкасына сілтеме жасады. Сондай-ақ "Еркін сауда немесе жедел революция" деп айтылды. Тарихшы Лиз Кертистің сөзіне сәйкес, Ирландиядағы британдық әкімшілік осал болды және еріктілер осыны пайдаланып, жаңадан тапқан күштерін қолданып, Британиядан жеңілдіктер алуға тырысты. Тоғыз жылдан кейін, 1792 жылдың 14 шілдесінде, Бастилияның құлауының екінші жылдығына орай, Белфаст еріктілері Белфаст арқылы қуана шеру жасап, Францияның Ұлттық ассамблеясына мәлімдеме жіберуге келісті, оларға "құштар жауаптар" келді. Бұл кездесудің күні "келесі ақпанның 15-і, сағат онда" деп белгіленді. Бұл шіркеу бұрын Олстердің пресвитериандық синодының сүйікті кездесу орны және кейіннен ирландтық пресвитериандардың жоғарғы шіркеу соты болды. Бұл шіркеу Ольстер еріктілер корпусының келесі үш съезі үшін пайдаланылды: 1782 жылдың 21 маусымында 306 компанияның делегаттары қатысты; 1783 жылдың 8 қыркүйегінде 270 компанияның делегаттары болды; және шамамен он жылдан кейін 1793 жылдың 15 ақпанында, "қозғалыстың тууына белгі берген патриотизмнің оты төмендегенде", бұл кездесу "оны қайтадан тұтандыра алмады". Нәтижесінде олар Ирландияның заңнамалық тәуелсіздігін қолдайтын резолюцияларды қолдауға уәде берді, сонымен бірге Британдық тәжге адалдықтарын жариялады. Сэр Джона Баррингтонның айтуынша, алғашқы съезде 200 делегат шіркеуге екі-екіден "тұрақты, үнсіз және нық қадаммен" кірді, бірыңғай киім киіп, қару-жарақтарын алып келді. Дегенмен, бірінші және екінші съездерге қатысқан кейбір адамдар оларды бірдей маңызды деп санайды. Бұл арфа мен тәж мотиві еріктілер компанияларының туларында, белбеу тақталарында және горжеттерінде кең таралған.
As far back as 1715 and 1745, self constituted bodies of defensive local forces were formed in anticipation of Stuart invasions. For example, in 1744 with the declaration of war with France and in 1745 the landing of Prince Charles Edward in Scotland, a corps of 100 men was enrolled in Cork, known as "The True Blues", which formed one of the regiments of the "United Independent Volunteers". From 1766 onwards units were embodied by local landlords in various parts of the country for the preservation of peace and the protection of property. With British troops being dispatched from Ireland for the war with the American colonies, the landed gentry reacted nervously, and misunderstandings arose about Ireland's defence capabilities. The Volunteers additionally provided a patriotic outlet, with each corps becoming a debating society. This brought about a shift in power with the Volunteers being controlled by progressive politically minded people and not by the Establishment. The Volunteers also saw the annual Protestant commemorations such as the Battle of the Boyne and the Battle of Aughrim become displays of patriotic sentiment. In Dublin on 4 November 1779, the Volunteers took advantage of the annual commemoration of King William III's birthday, marching to his statue in College Green and demonstrating for the cause of free trade between Ireland and Great Britain. Previously, under the Navigation Acts, Irish goods had been subject to tariffs upon entering Britain, whereas British goods could pass freely into Ireland. The Volunteers paraded fully armed with the slogan, "Free Trade or this", referring to their cannon. also cited "Free trade or a Speedy Revolution". According to historian Liz Curtis, the British administration in Ireland was vulnerable, and the Volunteers used this to press for concessions from Britain using their new found strength. Nine years later on 14 July 1792 in contrast to this in a sign of changing opinions, on the second anniversary of the fall of the Bastille, the Belfast Volunteers exuberantly paraded through Belfast and agreed to send a declaration to the national assembly of France, to which they received "rapturous replies". The date of this meeting was pencilled in for "the 15th day of February next, at ten o'clock in the forenoon". This church has formerly been the favourite meeting place of the Presbyterian Synod of Ulster and later the supreme ecclesiastical court of Irish Presbyterians. This church was used for the next three conventions of Ulster Volunteer corps: 21 June 1782, with delegates from 306 companies attending; 8 September 1783, with delegates from 270 companies; and almost a decade later on 15 February 1793, when the "fires of patriotism that marked the birth of the movement were burning low", which the meeting "failed to kindle them anew". This resulted in them pledging support for resolutions advocating legislative independence for Ireland, whilst proclaiming their loyalty to the British Crown. The first convention according to Sir Jonah Barrington, saw 200 delegates marching two by two into the church "steady, silent, and determined", clothed in their uniform and bearing arms. Some people who attended the first and second conventions however consider them to be equally important. This harp and crown motif was prevalent on the Volunteer companies flags, belt plates and gorgets.
Конкурстар мен марапаттар
Еріктілер корпустары арасында жарыстар өткізіліп, ең жақсы мергендерге, қылышбаздарға, сондай-ақ ең тиімді әскерлерге медальдар берілді. Ольстер провинциясының Еріктілер корпусының мүшелері, атап айтқанда Антрим, Армаг, Даун, Лондондерри және Тирон округтерінен келгендер ерекше көзге түсіп, құрметті орынға ие болды. Еңбегі ерекше көзге түскендерге де сыйлықтар табысталды. Елдің кейбір аймақтарында компаниялар 60-тан 100 адамға дейін құрылып, протестанттардың саны жеткілікті болған әрбір приходта құрылатын. Лорд Шарлемонт барлық округтік компаниялардың ақ жеңі бар қызыл пальтодан бірдей киім киюін қалаған, алайда кейбір компаниялар бұрыннан өз түстерін таңдап алған немесе оның қатысуына дейін құрылған болатын.
Competitions were held between Volunteer corps, with medals given out as marks of distinction for the best marksmen, swordsmen, as well as for the most efficient soldiers. The members of Volunteer corps from the province of Ulster, more specifically from the counties of Antrim, Armagh, Down, Londonderry, and Tyrone featured quite prominently and took an honourable place. Rewards of merit were also given. In some parts of the country, a company could consist of between 60 and 100, and were raised in each parish where the number of Protestants made it viable. Lord Charlemont desired that all county companies should have the same uniform of scarlet coats with white facings, however, some companies had already chosen their colours, or were in existence before his involvement.
Атау беру
Кейбір еріктілер компанияларының атаулары бұрынғы протестанттық-католик арасындағы қарым-қатынастың дәстүрлерін жалғастыруы мүмкін, мысалы, Бойн, Аугрим және Эннискиллен сияқты "протестанттық" жеңістермен аталған корпус. 1778 жылғы Жеңілдету заңының қабылдануы католик шіркеуінің Америка Тәуелсіздік соғысында британдықтарға қолдау көрсетуіне, тіпті британдық қарудың табысы үшін ораза ұстауға дейін әкелді. Көптеген жергілікті еріктілер, әртүрлі көзқарастарға ие болғандықтан, қақтығысқа қатысты. Ольстерде протестанттар мен католиктердің саны шамалас болды және діни араздықтар күшті болды. 1782 жылғы ұлттық конвенцияға осы компаниядан келген делегаттар өз еріктілерінің католиктерге дауыс беруге әлі де қарсы екендігіне "қатты ренжіді". 1792 жылы Белфаст еріктілер полкінің құрамында жаңа радикалды компания құрылды, ол "Жасыл компания" деп аталды, оның астында Біріккен ирландтар алғашқы жиналыстарын өткізді, бұл Белфаст 1-ші еріктілер ротасының өзін Жасыл ротаға қайта ұйымдастырғанын көрсетеді. Соңында Біріккен ирландтар француз революциясынан шабыттанған революциялық және республикалық идеяларды жақтады. Айырықша жағдай, осыған дейін 31 жыл бұрын Белфаст Антрим, Армаг және Даун округтерінен ерікті жасақтарын француз шабуылынан қорғауға шақырған еді. Ал милиция құру, одан кейін жасақ құру еріктілердің өздерін ерікті қорғаныс күштері ретінде көрсетуіне себеп болды, бұл 1798 жылы Ирландиядағы Біріккен көтерілісті басуға көмектесті. Осы Біріккен ирландтар мен жасақшылардың кейбіреулері әскери дайындықты бір еріктілер ротасында алған; мысалы, Баллимани компаниясының Александр Гэмбл Біріккен ирландтыққа айналды, ал компания капитаны Джордж Хатчинсон жасаққа қосылды. 18 ғасылдың еріктілері саяси реформаға ықпал ету үшін қарулы күш қолданудың үлгісін көрсетті. Жер иесі болған Джордж Вашингтон олар туралы былай деп жазған: "Ирландия патриоттары, сіздің мақсатыңыз біздің мақсатымыз". Саяси мақсаттары шектеулі болғанымен, олардың мұрасы екіұшты болды, ирландтық ұлтшылдық пен ирландтық одақтастықтың болашақ элементтерін біріктірді. 1912 жылы құрылған Ольстер еріктілері Ирландияның өзін-өзі басқаруына қарсы шығып, ирландтық еріктілеріне жиі сілтеме жасады және олардың қызметтерін байланыстыруға тырысты. Олар аймақтық күш, басшылық және протестанттық жұмылдыру базасы сияқты көптеген ортақ белгілерге ие болды. Бірақ оның негізін қалаушылары, Эойн МакНилл және Патрик Пирс сияқты, 18 ғасылдың еріктілерінің мұрасына да көп сүйенді. Белгілі ирланд тарихшысы және жазушысы Джеймс Камлин Бекет Ұлыбритания мен Ирландия арасындағы Одақ туралы акт 1800 жылы Ирландия Парламентінде талқыланған кезде "1782 жылғы ұлттық рух өліп қалды" деді. Осыған қарамастан, 1782 жылы Ирландия Парламентіне заңнамалық тәуелсіздікке қол жеткізуге көмектескен Генри Граттан Уиклоу округін түн ортасында 1200 фунт стерлингке сатып алып, ескі еріктілер формасын киіп, таңғы сағат 7-де Ирландия Парламентінің палатасына келді, содан кейін ұсынылып отырған одаққа қарсы екі сағаттық сөз сөйледі. МакНилл алғашқы еріктілер туралы: "Бұрынғы еріктілердің (1782) мысалы - олар соғыспаған, бірақ мақсаттарына жеткенше ұйымдастырылуын сақтамаған". Еріктілердің қолданған ұраны "Quis Separabit", яғни "Бізді кім бөліп алады", кем дегенде 1781 жылдан бері қолданыста болды, сонымен қатар 1783 жылы құрылған Сент-Патрик ордені және Корольдік драгун гвардиясы, Корольдік Ульстер мылтықтары (бұрынғы Корольдік Ирландия мылтықтары), 4-ші Корольдік Ирландия драгун гвардиясы, 88-ші пехота полкі (Коннахт рейнджерлері) және оның мұрагері Коннахт рейнджерлері сияқты бірнеше британдық армияның ирландтық полктері қолданды. Ол сондай-ақ, Ольстер қорғаныс одағы деп аталатын, Ольстер қорғаныс күштерінің демеушісі болып табылады.
The naming of some Volunteer companies may show a continuation of earlier Protestant anti Catholic traditions, with corps named after "Protestant" victories such as the Boyne, Aughrim and Enniskillen. The passing of the Relief Act of 1778, resulted in the Catholic hierarchy giving their support to the British in the American War of Independence, even so far as to having fasts for the success of British arms. Many local Volunteers, holding partisan views, became involved in the conflict. In Ulster, Protestants and Catholics were almost equal in number and sectarian rivalries remained strong, Delegates from this company to the national convention of 1782 were "bitterly disappointed" that their fellow Volunteers were still opposed to giving Catholics the vote. In 1792, a new radical company was created as part of the Belfast Regiment of Volunteers, the Green Company, under which guise the United Irishmen held their initial meetings. hinting that the Belfast 1st Volunteer Company reorganised itself into the Green Company. Eventually, the United Irishmen would advocate revolutionary and republican ideals inspired by the French Revolution. Ironically it was only 31 years previous when Belfast had called upon volunteer militias from counties Antrim, Armagh, and Down to defend it from the French. whilst the creation of a militia, followed by the yeomanry, served to deprive the Volunteers of their justification of being a voluntary defence force. which was used to help put down the United Irishmen's rebellion in 1798. Some of these United Irishmen and Yeomen had received their military training in the same Volunteer company; for example, the Ballymoney company's Alexander Gamble became a United Irishman, whilst George Hutcinson, a captain in the company, joined the Yeomanry. The Volunteers of the 18th century set a precedent for using the threat of armed force to influence political reform. George Washington, also a member of the landed gentry, had written about them: "Patriots of Ireland, your cause is our own". While their political aims were limited, and their legacy was ambiguous, combining future elements of both Irish nationalism and Irish unionism. The Ulster Volunteers founded in 1912 to oppose Irish Home Rule, made frequent reference to the Irish Volunteers, and attempted to link its activities with theirs. They shared many features such as regional strength, leadership, and a Protestant recruitment base. but its founders, including Eoin MacNeill and Patrick Pearse, also drew heavily upon the legacy of the 18th century Volunteers. Renowned Irish historian and writer James Camlin Beckett, stated that when the Act of Union between Great Britain and Ireland was being debated in the Parliament of Ireland throughout 1800, the "national spirit of 1782 was dead". Despite this, Henry Grattan, who had helped secure the Irish parliament's legislative independence in 1782, bought Wicklow borough at midnight for £1,200, and after dressing in his old Volunteer uniform, arrived at the House of Commons of the Irish parliament at 7 a. m., after which he gave a two hour speech against the proposed union. MacNeill stated of the original Volunteers, "the example of the former Volunteers (of 1782) is not that they did not fight but that they did not maintain their organisation till their objects had been secured". One of the mottos used by the Volunteer's Quis Separabit, meaning "who shall separate us", which was in use by them from at least 1781, is also used by the Order of St. Patrick (founded in 1783), and is used by several Irish British Army regiments such as the Royal Dragoon Guards, Royal Ulster Rifles (previously Royal Irish Rifles), 4th Royal Irish Dragoon Guards, 88th Regiment of Foot (Connaught Rangers) and its successor the Connaught Rangers. It was also adopted by the anti Home Rule organisation, the Ulster Defence Union, and is also the motto of the paramilitary Ulster Defence Force.