Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филипп Жуллиан (нағыз аты: Филипп Симуне; 11 шілде 1919 – 25 қыркүйек 1977) – француз суретші, өнер тарихшысы, өмірбаян жазушы, эстетиканы зерттеуші, романист және денди.
Philippe Jullian (real name: Philippe Simounet; 11 July 1919 – 25 September 1977) was a French illustrator, art historian, biographer, aesthete, novelist and dandy.
Ерте өмір
Жуллиан 1919 жылы Бордо қаласында дүниеге келген. Оның анасының әкесі – тарихшы Камиль Жуллиан, ол Галлияның көп томдық тарихымен танымал; анасы Симунет есімді соғыс ардагеріне үйленген, оның өмірі кедейлікте аяқталды, ал Филипп өзінің атақты әкесінің есімін қабылдаудан бас тартты. Жуллиан университетте әдебиет оқыды, бірақ сурет салу және кескіндемемен айналысу үшін оқуын тастады. Өмірінің соңғы жылдары Англияда тұрды, бірақ қыстарын Африкада өткізіп тұратын. Ол сондай-ақ Үндістан мен Египетке кеңінен саяхат жасады.
Jullian was born in Bordeaux in 1919. His maternal grandfather was the historian Camille Jullian, known for his multi volume history of Gaul; his mother had married a man named Simounet, a war veteran whose life ended in poverty and whose name Philippe rejected in favour of his more distinguished grandfather's. Jullian studied literature at university but left to pursue drawing and painting. In his later years, he resided in England but regularly spent winters in Africa. He also travelled extensively in India and Egypt.
Шығармалары
Оның алғашқы ресми түрде танылған жұмыстарының бірі – 1945 жылы Германияға қарсы Екінші дүниежүзілік соғыстағы жеңіске арналған Шато Мутон Ротшильдтің әйгілі шараптарына жасалған алғашқы «суретшінің» таңбасы болды. Джулианның кітаптағы иллюстрациялары тапқыр, әсем және көбінесе гротеск. Ол өзінің кітаптарына, сондай-ақ Оноре де Бальзак, Колетт, Федор Достоевский, Рональд Фирбанк, Марсель Пруст және Оскар Уайльд сияқты авторлардың шығармаларына суреттер салған. Оның модерн, символизм және басқа да «финдесйекль» дәуірінің өнер бағыттары туралы кітаптары мен мақалалары осы кезеңге деген қызығушылықты қайта жандандыруға көмектесті. Олардың ішінде Роберт де Монтескье (1965), «Эстеттердің ханзадасы» (1967), «Esthètes et Magiciens» (1969) – «Декаданс арманшылдары» (1971) деп аударылған, «Les Symbolistes» (1973) және «Арт-нувоның жеңісі» (1974) кітаптары бар. Ол француз суретшісі Антонио де Ла Гандараны өте бағалаған. Ол коллекционер болғандықтан, 1975 жылы «кішкентай заттарға деген құштарлығын» егжей-тегжейлі баяндаған «La Brocante» атты автобиографиясын жариялады. Джулианның көркем шығармалары декаденттік, сезімтал және қараңғы тақырыптарды қамтыды. Ол гомоэротизм, садо-мазохизм, трансвестизм және эстетикалық өмір тақырыптарын зерттеді. Оның сатираға қабілеті «Египетке қашу» (1968; «Египетке қашу» деп жарияланды, 1970) сияқты көркем әдебиеттерінде де, «Снобизм сөздігі» («Снобтық бақылаушының нұсқаулығы», 1958), «Жинақтаушылар» («Жинақтаушылар», 1967) және ең бастысы, британдық романист Ангус Уилсонмен бірлескен «Кім үшін қоңырау соғылады: Елуінші жылдардың альбом» (1953) шығармаларында да көрінеді, оған ол суреттер салған. Басқа кітаптарының ішінде «Монмартр» (1977) және «Шығыс суретшілері» (1977) – өнер тарихына арналған еңбектер; Эдуард VII (1962), Уайльд (1967), Габриэль Д’Аннунцио (1971), Жан Лоррен (1974), Вайолет Трефузис (1976) және Сара Бернхардттың өмірбаяндары бар. Джулианның күнделігі, 1940–1950 (2009 жылы жарық көрген) Францияның неміс оккупациясы кезіндегі оның тәжірибесі мен реакцияларын көрсетеді. 1944 жылдың 22 наурызында ол былай деп жазды:
One of his first officially noted works was the first "artist's" label for the famous wine from Château Mouton Rothschild in 1945, in memory of the World War II victory over Germany. Jullian's book illustrations are witty, ornate, and often grotesque. He produced illustrations for his own books as well as works by Honoré de Balzac, Colette, Fyodor Dostoevsky, Ronald Firbank, Marcel Proust, and Oscar Wilde, among others. His books and articles on Art Nouveau, Symbolism, and other art movements of the fin de siècle helped bring about a revival of interest in the period. These include the biography Robert de Montesquiou (1965), Prince of Aesthetes (1967), Esthétes et Magiciens (1969) translated as Dreamers of Decadence (1971), Les Symbolistes (1973), and The Triumph of Art Nouveau (1974). Among others, he admired French painter Antonio de La Gandara. A collector, he published his autobiography, La Brocante, which detailed the "love of small objects", in 1975. Works of fiction by Jullian dealt with the decadent, sensual, and macabre. He explored the themes of homoeroticism, sado masochism, transvestism and the aesthetic life. His gift for satire is evident both in fiction such as La Fuite en Egypte (1968; published as The Flight into Egypt, 1970) and in his works of social satire, including Dictionnaire du Snobisme ("The Snob Spotter's Guide", 1958), Les Collectioneurs ("The Collectors", 1967), and most notably his collaboration with the British novelist Angus Wilson, For Whom the Cloche Tolls: A Scrap Book of the Twenties (1953), which he also illustrated. Other books include Montmartre (1977) and Les Orientalistes (1977), works of art history; and biographies of Edward VII (1962), Wilde (1967), Gabriele D'Annunzio (1971), Jean Lorrain (1974), Violet Trefusis (1976), and Sarah Bernhardt. Jullian's Journal, 1940–1950 (published 2009) documents his experiences and responses to the German occupation of France. On 22 March 1944 he wrote:
1977 жылы «Архитектуралық дайджест» журналында Иран шахының жаңа сарайы туралы Джулианның мақаласы жарияланды.
An article written by Jullian appeared in 1977 in the Architectural Digest about the Shah of Iran's new palace.
Өлім
1970-ші жылдары Джулиан бірқатар жеке трагедияны бастан өткерді: 1972 жылы досы Вайолет Трефузис қайтыс болды; пәтерінде өрт шыққаннан кейін оның көптеген мүліктері, соның ішінде суреттері де қирады; ал 1977 жылдың қыркүйегінде оның марокколық үй қызметшісі және серігі Хамудты бір бейтаныс адам пышақтап өлтірді, ол оған күннен-күнге көбірек сеніп, тәуелді болып бара жатқан еді. Одан бес күн өткен соң ол дарға асылып, өз өмірін өз қолымен аяқтады.
In the 1970s Jullian experienced a series of personal tragedies: the death of his friend Violet Trefusis in 1972; the destruction of many of his possessions, including his pictures after a fire broke out in his apartment; and in September 1977 the stabbing to death by a stranger of his Moroccan manservant and companion, Hamoud, on whom he had increasingly depended. Five days afterwards he committed suicide by hanging.