Пол Монро: Америкалық педагог және Қытай біліміне қосқан үлесі

Кіріспе

Американдық педагог, "Жомбақтар" кейіпкері

Пол Монро, Ph. D., LL. D. (1869–1947) – американдық педагог. Ол білім беру тарихы және салыстырмалы зерттеулер саласында маман болған.

Өмірбаян

Ол Индиана штатының Солтүстік Мэдисон қаласында дүниеге келген. 1890 жылы Индиана штатының Франклин колледжін бітірген, Гейдельберг университетінде оқыған және 1897 жылы Чикаго университетінен философия докторы ғылымын қорғаған. 1899 жылы Колумбия университетінің профессоры болды, оның зерттеулері білім берудің тарихи аспектісіне қатысты. Колумбиядан басқа, ол Йель және Калифорния университеттерінде дәріс берді. 1912–1913 жылдары Филиппин елдеріндегі білім беру жүйесінің жағдайы туралы есеп берді. Профессор Монро 1913 жылы Пекин университетінен құрметті заң ғылымы докторы атағын алды. Пол Монро Қытайдағы білім берудің дамуына зор үлес қосып, 1920-1930 жылдары оннан астам сапар жасады. Ол Қытай мен АҚШ арасындағы білім беру байланыстарына көп еңбек сіңірді, Колумбия университетінде білім алған қытай студенттеріне – Гуо Бинвен, Тао Синчжи, Чэнь Хэцин, Цзян Мэнлинь, Ван Цзоянь (Чжуоран) және Чжан Болинь сияқты кейіннен Қытайдың жетекші педагогтары болған тұлғаларға айтарлықтай әсер етті. Бұл студенттер, Колумбиядағы Мұғалімдер колледжінде оқығанда Джон Дьюидің теориялық білім беру инновацияларымен танысты, бірақ Пол Монро олардың оқу бағдарламаларын іске асыру туралы ойларына практикалық ықпал етті. Ол қытай білім беруін демократияландырудың практикалық әдістерін дамытты, бұл «6-3-3» білім беру бағдарламасын жасауға әкелді. Монроның білім берудегі басты мақсаттары – шығармашылық пен өзіне сенімділікті қалыптастыру болды. Ол: «Демократияның мәні – барлық адамдар, олардың біліміне қарамастан, толыққанды дамуға тең мүмкіндіктерге ие болуы керек» деген пікір білдірді. Пол Монро 1921 жылдың қыркүйегінде Қытайға білім беруді зерттеу және дамыту мақсатымен шақырылды. Үш ай ішінде ол 9 провинциядағы 200-ден астам мектеп пен оқу орнын аралап, 60-тан астам лекция оқыды. Желтоқсан айында Қытай білім беруді жақсарту қоғамы құрылды, ол Джон Дьюи және басқа да бірнеше көрнекті тұлғалармен бірге кеңестің құрметті мүшесі болып сайланды. Оның шәкірті Тао Синчжи қоғамның бас хатшысы болып тағайындалды, ал қоғам арқылы білім берушілер Қытайдағы қазіргі заманғы білім беру жүйесін құруды ілгерілетуге атсалысты. Кейін ол Шанхайдағы Қытай-Америка бірлескен инженерлік колледжін құруға көмектесті, ол Ұлттық Оңтүстік-Шығыс университеті (кейін Ұлттық Орталық университеті, содан кейін Нанкин университеті), Гарвард университеті және Массачусетс технология институтының бірлескен жобасы болды. Аймақтағы соғыстардың салдарынан колледж жабылды. 1932 жылы Монро Халықаралық білім беру институтының педагогтарынан құралған экспедицияны Иракқа жетектеді, онда олар Бағдад және Басрадағы мектептерді аралап, ел астанасында білім беру жөніндегі конференция өткізіп, нәтижелерін Ирак үкіметіне ұсынған Монро есебінде жариялады. Монромен бірге оның докторанты Мұхаммед Фадил әл-Жамали болды, ол Монро есебіне өзінің диссертациясынан «Жаңа Ирак» деген тарауын қосты және экспедиция үшін аудармашы қызметін атқарды. Білім беруді зерттеуге қосқан үлесі доктор Монроға халықаралық деңгейде танымал атақ әкелді, ал оның оқулықтары осы пәннің АҚШ-та маңызды орын алуына көмектесті. Ол 1932–1935 жылдары Стамбулдегі Роберт колледжінің президенті болды. Оның ең маңызды еңбегі – бес томдық (1910–1913 жж.) «Білім энциклопедиясының» бас редакторы болып табылды.

He was born at North Madison, Indiana. He graduated at Franklin College, Franklin, Indiana in 1890, studied at the University of Heidelberg and took his Ph. D. from the University of Chicago in 1897. He became professor at Columbia in 1899, his research involving education in its historic aspect. As well as Columbia, he lectured at Yale University and the University of California. During 1912–1913, he reported on the condition of education in the Philippines. Professor Monroe received the honorary degree of LL. D. from the University of Peking in 1913. Paul Monroe had a significant impact on the development of education in China and made a dozen trips there in the 1920s and 1930s. He contributed much to educational interaction between China and the United States, and his impact on Chinese students at Columbia who later became leading educators in China, such as Guo Bingwen, Tao Xingzhi, Chen Heqin, Jiang Menglin, Wang Tso Yan (Zhuoran) and Zhang Boling, was considerable. These students, who enrolled at Teachers College at Columbia, were influenced by the theoretical educational innovations of John Dewey, but Paul Monroe exerted a practical influence on their ideas about curricular implementation. He advanced practical methods for democratizing Chinese education, which extended to the development of the “6 3 3” educational program. Creativity and the development of self confidence were major educational goals for Monroe. As he said: “The essence of democracy is that all people, no matter whether intelligent or backward, should have the equal chance of full development.”

Paul Monroe was invited and went to China to research and promote education in September, 1921. During the three months he visited more than 200 schools and institutions in 9 provinces, and made more than 60 speeches. In December China Education Improvement Society was founded, he was elected as an honorary member of the council along with several other figures including John Dewey, and his student T'ao Hsing chih was elected as secretary general, and through the society the educationists promoted the forming of modern educational system in China. Later he helped to establish Sino American joint engineering college in Shanghai jointly founded by National Southeastern University (later renamed National Central University and then Nanking University), Harvard University and Massachusetts Institute of Technology, which soon ceased due to the wars outbroken in the area. In 1932, Monroe led an expedition of educators from the International Education Institute to Iraq, where they visited schools in the Baghdad and Basra areas before hosting a conference on education in the nation's capital and publishing their findings in the Monroe Report to the Government of Iraq. Monroe was accompanied by his doctoral student Muhammad Fadil al Jamali, who contributed a chapter from his dissertation, New Iraq, to the Monroe Report, and also acted as interpreter for the expedition. His contributions to the study of education also gave Dr. Monroe an international reputation, and his textbooks have helped to give the subject a position of great importance in the United States. He was the President of Robert College of Istanbul between 1932 and 1935. His greatest contribution was as editor in chief of the massive and wide ranging Encyclopedia of Education, in five volumes (1910–13).