Кіріспе

Бұрынғы темір жол желісі

Врексам және Минера темір жолы немесе Врексам және Минера тармағы – Солтүстік Уэльсте Врексам қаласы, Бримбо ауылы (Бримбо болат зауытын қамтамасыз еткен) және Минерадағы қоршаң мен әктас өндіріс орындары арасындағы темір жол желісі. Тағы бір тармақ Бримбодан Код-Тэлонға дейін созылып, онда Молдқа қарайтын желілермен байланысты. Жүйе 1844 және 1872 жылдар аралығында бірнеше кезеңде салынды, ал жүйені құрайтын әртүрлі желілер 1952, 1972 және 1982 жылдары жабылды. 1880 жылдары Врексам, Молд және Конаның Кейн темір жолы Бримбоға тікелей бәсекелес бағыт ашты. Ол 1954 және 1970 жылдар аралығында кезең-кезеңмен жабылды.

Тарих

Темір жол – Врексамның батысындағы аудандағы қарқынды карьерлік, кен өндіру және темір қорыту операцияларын қамтамасыз ету үшін салынған бірнеше темір жолдың бірі еді. Бұл операциялар 19 ғасырдың ортасындағы ортаңғы көмір қабаттарының игерілуінің нәтижесінде үлкен кеңейтімге ұшырады.

Құрылыс

Бримбо мен Минера арасындағы желі бөлігі бастапқыда 1844 жылы салынған және кейін Ұлы Батыс темір жолына қосылған бұрынғы Солтүстік Уэльс минералды темір жолының бір бөлігі болды. Бұл желінің жұмысы жергілікті тұрғындар "тормоз" деп атаған, арқанмен жұмыс істейтін еңістермен шектелді, және Уитшеф қосылысы мен Бримбо арасындағы төбелі аймақ арқылы өтетін 2 туннель болды. Желідегі көліктің өсуі және еңістер тудырған қиындықтар нәтижесінде 1861 жылғы заңда жаңа темір жол – Рексем және Минера темір жолының салынуы ұсынылды. Бұл темір жол Крос Ньюдденнен (Рексемде, Ұлы Батыс темір жолының Шрусбери-Честер желісінде) Бримбоға дейін салынбақ, онда ол GWR-дің Минераға қарайғы қолданыстағы бағытына қосылатын еді. Жаңа теміржол компаниясының жалпы капиталы 48 000 фунт стерлинг (оның 36 000 фунты акциялар түрінде) болып, GWR-мен операциялық мәселелер және түсімдерді бөлу бойынша келісімдер жасау құқығына ие болатын. Бұрын Шрусбери-Честер бағытында жұмыс істеген Джордж Роберт Джебб Резидент инженер болып тағайындалды. 18 айлық құрылыстан кейін желі 1862 жылдың 22 мамырында салтанатсыз ашылды. Жаңа жол төсегі екі жолдан тұрды және Бримбо туннелінен кейін ескі бір жол төсегімен бірікті, осылайша екі туннельдің де пайдаланылуын тоқтатты, ал Бримбо туннелі "бұзылған" деп сипатталды. Жаңа желінің құрылысында он екі көпір салынды, ал Крос Ньюдд жүк стансасында 6 жаңа тұйық жолы бар кең аумақ қарастырылды, ол Wheatsheaf стансасынан желідегі тасымалдарды тіркеуді өз мойнына алды. 1866 жылдың маусым айында желі GWR және LNWR компанияларына бірлесіп жалға берілді, және олардың "әсер ету аймағына" кірді. Сонымен қатар, Wrexham and Minera компаниясы директорларының бірі Уильям Лоуға тиесілі Врон көмір шахтасына дейін қысқа тармақ салынды. 1870 жылдары тағы бір кеңейтім – Рексем және Минера бірлескен темір жолы Бримбодан басталып, LNWR-дің Ффрит тармағымен байланысқа дейін салынды, ол Лланфинидтен Молд маңындағы Код Талонға дейін созылды. Бұл желі GWR және LNWR компаниялары бірлесіп басқарды – Солтүстік Уэльстегі жалғыз осындай желі. Cegidog аңғары арқылы бұл байланыстың аяқталуы GWR-ге Молдқа баруға мүмкіндік берді, сонымен қатар LNWR-ге Солтүстік Уэльс көмір кеніне қол жеткізуге жол ашты. Рексем-Бримбо желісінің құрылысы Солтүстік Уэльс минералды темір жолының бастапқы Бримбо (немесе "тормоз") туннелі мен еңісінің дереу жабылуына әкелді. 1872 жылы Бримбо туннелінің бір бөлігін жарылғыш заттар сақтау үшін пайдалануға рұқсат сұралып, туннельдің ортасы "жердің астындағы құлауы" салдарынан құлағандығы айтылды. NWMR бағытының төменгі бөлігі, Wheatsheaf Junction арқылы Summerhill Tunnel және Moss аңғарындағы кен орындарына дейін, 1908 жылға дейін Wheat Sheaf және Ffrwd тармағы ретінде қолданыста болды.

Жолаушылар қызметін енгізу

1882 және 1905 жылдар аралығында GWR жергілікті қауымдастықтардың өтініштеріне жауап ретінде Рексем мен Минера арасында жолаушылар тасымалын біртіндеп енгізді. Plas Power (Southsea), Lodge, Brymbo, Brymbo West, Pentresaeson (Bwlchgwyn), Coedpoeth және Vicarage Crossing (Minera) тоқталымдары немесе станциялары орналасқан, ал жолаушылар терминалы шалғай орналасқан Berwig Halt болды. 1905 жылдан бастап GWR сенбі күндері он бесқатарлы теміржол-мотор қызметін іске қосты. LNWR Молдтан оңтүстікке қарай Бримбодағы бірлескен станцияға дейін өз жолаушылар пойыздарын жүргізді. 1905 жылы Кодпоет кәсіпкерлері Ұлы Батыс теміржол компаниясына Кодпоет стансасынан ауыл орталығына жаңа тармақ салуға шақыру жасады. Жергілікті кәсіпкерлер стансаның тым алыс екенін (фактыде Минерада орналасқан) және оларға тиісті қызмет көрсетуге және ыңғайлы болуға жеткіліксіз екенін мәлімдеді. Бірақ олардың петициясы сәтсіз аяқталды. Бұл, мүмкін, конвенциялық теміржол үшін еңіс тым тік болғандықтан және үлкен жоба үшін кіріс аз болғандықтан болды. Осыған қарамастан, Кодпоет стансасы 9000-ға жуық халқы бар бірнеше ауылға қызмет көрсеткен аймақтың маңызды орталығы болып қала берді. 1930 жылы Врон тармағының соңғы бөлігі, оған қызмет көрсеткен көмір шахталарымен бірге жабылды, бірақ Врон торабынан басталатын бөлігі темір өнеркәсібінің өсуіне қызмет ету үшін қолданыла берді. Бримбодан Код Талонға дейінгі бірлескен желідегі жолаушылар трафигі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде азайды, күніне әр бағытта тек екі жолаушылар пойзы қалды, олар негізінен Молдтағы мектепке баратын оқушылар үшін сақталды. Бұл жердегі еңістер қиындық тудыруы мүмкін: 1970 жылдары бұрынғы Врон тармағында пойыз бақылаудан шығып, Бримбодағы теміржол өткелінің қақпаларын бұзып өтіп кеткен оқиға болды.

Түпкілікті жабылу

1970 жылдардың басына қарай Бримбо Весттен Минераға дейінгі учаске аптасына екі ғана пойызды көріп тұрды және 1972 жылы, Минера әктас зауыты жабылуға азық қалғанда жабылды. Жүйенің соңғы бөлігі – Бримбо Вест пен Врексам арасындағы 5 километрлік (3 миль) желі болат зауыттарына және олардан жүк тасымалдау үшін ашық қалды, ал 1970 жылдардың ортасына дейін күніне 7 рейс орындалды. Желі Гверсилт маңындағы WMCQ магистралінен бөлініп, Мосс аңғарындағы көмір өндіру ауданынан өтіп, Мосс, Пентре және Нью-Броутон тоқталған жерлерінен өтті, GWR Бримбо тармағының астынан өтіп, оған параллель жүрді. Plas Power-де GWR тоқталысына жақын кішкентай платформа салынды: екі желі арасында Plas Power кенішіне қарайтын тұйықтар (sidings) орналасқан. Содан кейін желі солтүстікке қарай Бримбоға қарай, GWR бағытынан қарама-қарсы (батыс) жағындағы аңғарға қарай жүрді; кішкентай WMCQ Бримбо стансасына жеткенге дейін соңғы қосылыс Вронға және оның кенішіне қарайтын қысқа тармаққа алып шықты. Бримбодағы WMCQ терминалы Бримбо болат зауытының пештері салынған алып шлак қорларының астындағы қараңғы, тығыз және қол жеткізі қиын жерде орналасқан. Бұл тармақ жеткілікті көлемде жүк тасымалдаса да, жолаушылар тасымалы ешқашан сәтті болған жоқ және WMCQ-ны сіңіріп алған Ұлы Орталық темір жолы 1917 жылы оларды «уақытша» тоқтатты. Олар қайта іске қосылған жоқ. 1921 жылғы Теміржол заңының нәтижесінде GCR Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолына қосылды, ал Бримбо оның батыс шебіне айналды. Өткір бұрыштар мен тік еңістердің қиын комбинациясы бар учаскелер J58 локомотивтерімен, содан кейін Врексамда орналасқан төрт Kitson & Co. J60 локомотивтерімен жұмыс істеді, кейіннен олар J94 локомотивтерімен ауыстырылды. GWR бағытын қайталауына қарамастан, WMCQ Бримбо тармағының бөліктері Британдық теміржолдарында 1970 жылға дейін ашық қалды. 1954 жылы алғашқы жабылудан кейін, Гверсилттен Гейтвендегі көмір тарату орталығына дейінгі учаске 1958 жылы қайта ашылды, ал желінің жоғарғы бөлігі, Браутон Фордж түйісіндегі (Plas Power) бұрынғы GWR желісімен қайта байланысқаннан бастап, бұрынғы WMCQ Бримбо стансасына және Бримбо балық шараптарының тұйықтарына дейін 1970 жылға дейін қолданыстан шығарылмады.

Бүгін

1970 жылдан бері желінің көптеген құрылыстары жойылды, бірақ оның бойын (және жаяу жол ретінде) Нью-Броутоннан Мосс аңғарына дейін табуға болады, онда бірнеше көпірлер орналасқан. Бримбоның оңтүстігіндегі B5101 тас жолының үстінен әлі де үлкен кірпіштен салынған көпір тұр.

Галерея

Бұрынғы жол бойындағы орналасқан жерлер галереясы.