Кіріспе

Темір жол компаниясы және желісі Оңтүстік Уэльстегі темір жол компаниясы және желісі

(Уэльс болды және Уэльс болады)
|}

+ Маңызды оқиғалар1835 жылдың 12 қазаны Тафф Вейл темір жол компаниясын құру туралы шешім қабылданды1836 жылдың 21 маусымы Құрылтай актісі1836 жылдың 16 қыркүйегі Бірінші компанияның жалпы жиналысы, директорлар тағайындалды1840 жылдың 9 қазаны Кардифф – Навигациялық үй (Аберсинон) учаскесі ашылды1841 жылдың 12 сәуірі Навигациялық үй – Мертир Тидфил учаскесі ашылды1865 жылдың 10 маусымы Пенарт док ашылды, TVR 999 жылға жалға алды1900 жылғы ереуіл Тафф Вейл ісіне (1901) әкелді1903 жыл "Моторлы вагондар" (бумен жүретін жолаушылар вагондары) енгізілді1922 жылдың 1 қаңтары GWR темір жолының құрамына кірді

+ Жұмыс істеген/жалға алынған темір жолдар1847 Абердар темір жолы1862 Пенарт порты және док темір жолы1863 Ллантрисант және TV темір жолы1889 Коубридж және Абертау темір жолы

Тафф Вейл темір жолы (TVR) – Оңтүстік Уэльстегі стандартты кеңдіктегі темір жол, ол Тафф Вейл темір жол компаниясымен Мертир Тидфил маңындағы темір және көмір өнеркәсібіне қызмет ету және оларды Кардифф доктерімен байланыстыру үшін салынған. Ол 1840 және 1841 жылдары кезең-кезеңмен ашылды. Темір жолдың алғашқы жылдары көмір өндіру өндірісі едәуір өсті және Ронда аңғарлары мен Синон аңғарында филиалдар ашылды. Көмірді экспортқа және Оңтүстік Уэльстен тасымалдау маңызды рөл атқара бастады, Кардифф доктері мен темір жол желілері тығыз болып кетті. Балама жолдар іздестірілді және бәсекелес темір жол компаниялары осы салада қатысуға шақырылды. Келесі онжылдықтарда тармақ желілері салынды және TVR 1903 жылдан бастап жергілікті жолаушылар тасымалын ынталандыру үшін "моторлы вагондарды" (бумен жүретін жолаушылар вагондарын) пайдаланды. 1922 жылдан бастап TVR темір жолдардың бірігуі кезінде жаңа Ұлы Батыс темір жолының (GWR) құрамына кірді, бұл үлкен ұйымға өзінің ерекшелігін сыйлады. Көмір және темір өнеркәсібінің төмендеуі желінің негізгі бөлігіне зиян келтірді, бірақ жолаушылар пойыздары әлі де көптеген басты учаскелерде жүріп тұр.

Минералдар

Көмiр қазу және темір балқыту 18 ғасырға дейін Оңтүстік Уэльсте шағын масштабта жүргізілді; оған себеп – көмірдің мол болуы, бастапқыда шамалы тереңдікте; ағаш (шахта тіректері және ағаш көмір үшін); және әк тас (қоспа үшін). Көмір негізінен темір өндірісінде қолданылды, ал артық көмір біртіндеп қуат беруге (өндірістік стационарлық бу машиналарында) және тұрмыстық қолданысқа пайдаланыла бастады. Уақыт өте келе кокс балқыту процесінде ағаш көмірінің орнын басты. Оңтүстік Уэльс аңғарларының бастауындағы шикізаттың болуы 1750 мен 1800 жылдар аралығында бірнеше темір зауыттарының ашылуына әкелді; олардың ішінде Мертир Тидфил аймағындағы Сайфартфа темір зауыты, Плимут темір зауыты және Доулестің темір зауыты бар. Басты қиындық – көліктің ұйымдастырылуы болды; дайын өнімді нарыққа жеткізу жағалау арқылы жүзеге асырылды, бірақ дамылмаған жол желісі жағалауға жетуді қымбат және қиын етіп берді; ал әк тас, көп болғанымен, темір зауыттарынан шалқары солтүстікке орналасқан еді. 1767 жылы Сайфартфадан Энтони Бэкон өзінің әріптес теміршілерін Мертир Тидфилден Кардиффке дейінгі магистральдық жол салу жобасына қосылуға көндірді. Ол еселдер тартқан вагондарды пайдаланды.

Трамвай жолдары

Темір зауыты аумағындағы жергілікті көлік қиындықтарын шешуге трамвай жолы көмектесті. Ағаш теміржолдар басқа жерлерде кеңінен қолданылған, бірақ Оңтүстік Уэльсте олар көп қолданылмаған көрінеді. Жергілікті трамвай жолдарының көпшілігі қысқа қашықтыққа арналған, L пішіндес тақталардан тұратын (бұл тақталар дөңгелегі қарапайым вагондарды тасымалдайтын) және көп жағдайда, кендерде жер астында қолданылатын тақта жолдарының жалғасы болды.

Құбырлар

Кейбір аңғарларда темірді басқа жерлерге тасымалдау үшін жағалауға жеткізуге арналған арналар салынды. Гламморганшир каналы 1794 жылы ашылды; ол Мертир-Тидфильден Кардиффке дейін 25 миль (40 км) қашықтықта созылды. Каналға 4 миль (6 км) радиусіндегі жергілікті кен иелеріне каналға қосылатын тарамдық теміржолдар салуға рұқсат берілді. Қазіргі заманғы теміржолдар келгенге дейін осы және ұқсас келісімдер бойынша Оңтүстік Уэльсте шамамен 560 км тарамдық теміржол салынды.

Ұсынылған темір жол

XIX ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Мертир және оның төңірегіндегі көлік жағдайы көп өзгермеді; Гламморганшир каналы дамыды, бірақ сауда көлемі артып, оны қанағаттандыра алмайтын жағдайға жетті. Трамвайлар жылқымен тасымалдау және платиналық рельстермен жұмыс істеуді жалғастырды. Есектердің тіркемесі айналма жолмен темір тасыды. Алдыңғы ағаш теміржолдарынан тікелей дамыған шеттік теміржолдар Нортумберлендте және елдің басқа жерлерінде қолданылып келді; 1825 жылғы Стоктон және Дарлингтон теміржолы мен 1830 жылғы Ливерпуль және Манчестер теміржолы қолданыстағы технологияның мүмкіндіктерін көрсетті.

Жоспарлау және құрылыс

1835 жылдың басында Мертирдегі Плимут темір зауытының иесі Энтони Хилл, жеке досы инженер Изамбард Кингдом Брунелден Мертирден Кардиффтегі Бьют-Доксқа дейінгі темір жол салу құнын бағалауды сұрады. Брунельдің бағасы 190 649 фунт стерлинг құрады. Бірақ келесі жылы Брунель бағасын 286 031 фунтқа дейін өзгертті, бұл жақсартылған еңістерді, минералды тармақтарды және кеме қабылдау құрылыстарын салуды қамтамасыз ету үшін қабылданды. 1835 жылдың қазан айында Мертир Тидфилдегі Касл-Инн қонақүйінде «Темір зауыттарының, көмір шахталарының иелері және Тафф, Рондда, Синон, Баргод және басқа да іргелес аймақтардағы минералды және басқа да мүліктерінің, сондай-ақ Мертир Тидвил қаласы мен Кардифф портының саудасымен қызығушылық танытқандар» жиыны өтті. Жиынға Мертир қаласының депутаты Джон Джозиа Гест төрағалық етті. Жиында «Тафф Вейл теміржол компаниясын» құру туралы шешім қабылданды және уақытша комитет тағайындалды, оған Ж. Ж. Гест, В. Томпсон, Т. Р. Гест, Ричард Хилл, Энтони Хилл, Уильям Форман, Уолтер Коффин, Э. И. Хатчинс, Эдвард Морган, Роберт Бомонт, Томас Пауэлл, В. Томас, Д. В. Джеймс, Дэвид Эванс, Джордж Инсоль, В. Джонс, Генри Чарльз және Дэвид Дэвис кірді.

Парламент актісі

1836 жылы парламент сессиясында заң жобасын қарауға келісті. Гламморганшир каналы заң жобасына қарсы болды, бірақ ол қабылданды және 1836 жылғы 21 маусымда «Тафф Вейл темір жолы туралы заң» (6 & 7 Will. 4. c. lxxxii) ретінде патшалық бекітілім алды. TVR компаниясы 300 000 фунт стерлингтік капиталмен тіркелді. Директорларға Джозиа Гест (компанияның алғашқы төрағасы болды), Уолтер Коффин, Эдвард Ли, Томас Гест, Томас Гуппи, Томас Пауэлл, Кристофер Джеймс, Томас Карлайл, Генри Рудхолл, Уильям Уэйт, Уильям Уотсон және Питер Мэйз кірді. Алайда, компанияның 1836 жылғы 16 қыркүйектегі алғашқы жалпы жиналысында директорлар ретінде келесілер тағайындалды: J. J. Гест, Уолтер Коффин, Т. Р. Гест, Томас Пауэлл, Т. Карлайл, Э. Х. Ли, Генри Рудхолл, К. Э. Бернард, Крис. Джеймс, У. К. Уэйт, Илайджа Уэринг және Р. Х. Уэбб. Заң Меиртир-Тидфилден Кардиффке дейінгі темір жолды, «Тафф Вейл темір жолы» деп аталатын, бірнеше тармақтарымен бірге бекітті: Доулеске және жақын маңдағы басқа темір зауыттарына қосылатын трамвай жолымен; Лланкайахтағы көмір шахталарына; Ронддадағы Динас көмір шахталарына қызмет ететін трамвай жолымен; және Коган Пиллге. Компанияның табысы 7%-ға дейін шектелді, бірақ желіні пайдалану үшін алынатын төлемдер едәуір төмендетілсе, 9%-ға дейін өсіруге болады. Компанияның өзімен қатар тәуелсіз тасымалдаушылар да желіні пайдалануға құқылы болды. Заң сонымен қатар желідегі пойыздың жылдамдығын шектеді, жылдамдық режимін бұзу үшін қатаң жазалар қарастырылды. (Бұл екі бап 1840 жылғы «Тафф Вейл темір жолы туралы заңмен» (3 және 4 Vict. c. cx) күштен шығарылды). 1836 жылғы заң локомотивтерді пайдалануға және жолаушыларды тасымалдауға рұқсат берді.

Алғашқы бұтақтары

1841 жылдың маусым айында Понтипридтен Динас Рондаға дейінгі минералды тармақ ашылды. Лланкайах тармағы TVR-дің бастапқы заңында мақұлданған. Ол 1841 жылдың 25 қарашасында Аберсинонның оңтүстігіндегі Стормстауннан Лланкайахтағы үш іргелес кен орындарына дейін тек минералды тасымал үшін ашылды. Бұл жерде 1:8 еңістігі бар, өздігінен жұмыс істейтін арқанмен жұмыс істететін көлбеу болды. Сызықты пайдалану күтілгеннен кем болды, саудагерлер канал бағасының айтарлықтай төмен екенін анықтады. "Навигация үйі" стансасы тармақ ашылғанда "Абердарь" деп өзгертілді. 1846 жылы Абердарь желісінен Квмбахтан Абернант кенішіне дейінгі тармақ та ашылды; ол кіру үшін Синон өзенін кесіп өтті. Тафф Вейл кеңейтім темір жолы кейіннен Абердарьге жақын Орта Дуфринге дейін созылды, ол 1864 жылдың сәуірінде ашылды. Кеңейтім TVR деңгейінде Лланкайах кен орындарының бөліктерін кесіп өтті және Лланкайах көмірі Лланкайах сызығының көлбеу жазықтығын пайдаланудың орнына Quakers Yard арқылы TVER арқылы тасымалданды.

Ронда

Ронда аңғарлары да сапалы көмірдің маңызды көзіне айналды, ал саудасы Мертирді басып өтті. 1841 жылы Понтипридтен Динас кеніштеріне баратын трамвай жолына қосылатын тармақ желісі ашылды, бұл аңғардағы кен өндірісіне қызығушылықты арттырды. Элиден кең табанды желі құрылуы мүмкін деген қауіпке байланысты, TVR 1846 жылғы 26 тамызда Ронда Фавр аңғарының кеңейтілуіне рұқсат алды, соңында қазіргі орнына жетіп, 1856 жылғы 7 тамызда ашылды. Жолаушылар тасымалы 1863 жылғы 7 қаңтарда ғана басталды. Орағыш двигатель қысыммен жұмыс істеді, ал еңістегі жылдамдық шамамен болды. TVR 1884 жылы Китсон және Компаниядан сатып алынған, еңіс үшін арнайы жасалған үш 0-6-0 танк локомотивін пайдаланды. Оларда конустық қазандықтар болды, бұл еңісте оттық қақпағын жабуды қамтамасыз етті; Кассерли олардың, мүмкін, конустық қазандықтары бар алғашқы локомотивтер болғанын болжайды. TVR оларға 141-ден 143-қа дейін нөмірлер берді; 1922 жылдан кейін олар GWR-дың 792-ден 794-ке дейінгі нөмірлеріне, ал Британ темір жолы кезеңінде 193-тен 195-ке дейінгі нөмірлеріне ие болды. GWR кезінде қосалқы локомотив дайын күйде сақталды; ол стандартты панниерлік танк, нөмірі 7722. Кассерли осы локомотивтің оттық қақпағы қалай жабылып қалғанын түсіндірмейді. Шартты түрде тәуелсіз Коубридж темір жолы 1862 жылғы 29 шілдеде Ұлы Батыс темір жолының (бұрынғы Оңтүстік Уэльс темір жолы) станциясынан Коубриджге дейін құрылысқа рұқсат алды. Бұл тағы бір TVR-дің тәуелділігі болды, өйткені ол желіні салу үшін қажетті қаражатты жинамады. Желі 1865 жылғы ақпанда ашылды. GWR желісі кең табанды болды, ал Коубриджге баратын тармақ Ллантрисант және Тафф Вейл қосылыс темір жолынан қол жеткізілді. Понтипридтен пойыздар Эли аңғарының соңғы бөлігімен және Оңтүстік Уэльстің негізгі желісімен Коубридж темір жолының терминалына дейін жүрді, онда олар жолын жалғастыру үшін кері жүруге мәжбүр болды.

Квакерс Ярд ауытқуынан өтіп , Понтипридд солтүстік бұрылысын ашады

Квакерс-Ярдтағы көлбеу тығырыққа толып, қатты қиындықтар тудырды, сондықтан 1864 жылы оны айналып өту туралы шешім қабылданды. Жақын жерде 1:40 қалыптылығы бар жаңа жол салынды және 1867 жылдың ортасында пайдалануға берілді. TVR, Quakers Yard пен Llancaiach арасындағы GWR-дің Taff Vale Extension желісінде пойыз жүргізу құқығына ие болды. Осы жердегі кендерден алынған минералдық өнімді енді Квакерс-Ярд арқылы әлде оңай шығаруға болады, бұл Llancaiach тармағындағы көлбеуді болдырмады, ол тек солтүстік жағындағы қысқа бөлігінен басқа жабылды. 1872 жылдың қазан айында Понтипридте солтүстік қисық ашылды, бұл TVR жүйесінің тармақтары арасындағы минералдық өнімді тасымалдауды да жеңілдетті.

Кардифф доктың тоқырауы мен Барри

Кардиффтің әртүрлі кемежайларынан тасымалданған көмірдің көлемінің үлкен артуы олардың сыйымдылығын ұзақ уақыт бойы басып тастады. Теміржол және порттағы тығырындар қабылдауға болмайтын кешігулер мен шығындарға себеп болып, үнемі шағымдар тудырды. Бұл жағдайдың бір салдары Барридегі кемежайларды дамыту және салу болды, сондай-ақ Ронда көмір кеніштерінен тікелей Барриге дейін жүретін Барри темір жолы да салынды. Барри темір жолы 1884 жылы мақұлданды, ал Барри доктары 1889 жылғы 18 шілдеде ашылды. Барри темір жолы тікелей Кардифф, Пэнарт және Барри қосылыс темір жолын салуды ұсынды, ол тікелей және жағалау бойынан айналатын желіні қамтитын жоба еді. TVR бұған қарсылық көрсетіп, өзінің балама бағыттарын ұсынды. Парламент Барри темір жолының TVR-мен қосылыстан тікелей желі салуына, ал TVR-дың жағалау бағытын салуына және Кадокстон маңындағы Биглис қосылысы арқылы Барри темір жолымен байланысуына келісім жасады. TVR жобасы 1885 жылғы 6 тамыздағы Кардифф, Пэнарт және Барри қосылыс теміржол заңымен мақұлданды. Желі 1887 жылғы 1 желтоқсанда дайын болды және ашылды, бірақ Биглистегі қосылыс бастапқыда жасалмады. Дипломатиялық қатысулар үшін Барри желісінің Коган қосылысы дайын болғанша күтуге тура келді. Екі желі де 1888 жылғы 20 желтоқсанда ашылды. TVR жолаушылар пойыздары 1889 жылдың тамызынан бастап Барри темір жолының Биглис станциясына дейін жүріп тұрды. (Станция 1890 жылғы 1 маусымда атауы өзгертілді). Кардифф, Пэнарт және Барри қосылыс темір жолы 1889 жылғы 26 тамыздағы заң бойынша Тафф Вейл теміржол компаниясына берілді.

Понтипридден Ньюпортқа дейін

Ньюпорт доктеріндегі кең және заманауи мүмкіндіктер Монмутшир аңғарларына жеткілікті түрде қызмет етіп тұрды, бірақ Гламорган аңғарларының пайдалы бизнесін де өңдеуге табиғи ниет болды. Ньюпорттағы доктарды Александра (Ньюпорт және Оңтүстік Уэльс) доктары мен темір жолы басқарды, олардың темір жол бөлігі доктар аумағымен шектелген. Олар 1878 жылы мақұлданған Понтипридд, Кэрфилли және Ньюпорт темір жолының (PC&NR) формалды түрде тәуелсіз темір жолын құруға ынталандырды. Желі Понтиприддегі TVR станциясының оңтүстігіндегі тораптан Кэрфиллиге дейін созылды, содан кейін Римни темір жолы және Брекон мен Мертир темір жолы арқылы Ньюпортқа жету үшін олардың желісін пайдалану құқығына сүйенді. Желі 1884 жылдың шілдесінде ашылды. Бұл мүмкіндік деп есептеген TVR компаниясы PC&NR үшін минералды пойыздарды жүргізді (1906 жылға дейін).

Локомотивтер кластары

Sharp, Roberts and Co компаниясы 1840 жылғы 8 қазанда TVR-дің бірінші бөлігінің ашылуына екі локомотив жеткізді. Келесі бөлімдер ашылып, қозғалыс көбейгенде, қосымша локомотивтер алынды. Көпшілігі R. & W. Hawthorn & Co., Kitson, Thompson and Hewitson, және Stothert, Slaughter & Co сияқты жеке локомотив өндірушілерден сатып алынды, бірақ кейбіреулері қолданылған түрінде алынды. TVR 1856 жылы Кардиффтегі (Батыс ауласы) өз шеберханасында локомотивтер құрастыруды бастады, бірақ толыққанды өзін-өзі қамтамасыз ете алмады – көптеген локомотивтер жеке құрылысшылардан жеткізіле берді, ал соңғы Кардиффте салынған локомотив 1903 жылы пайдалануға берілді. 1863 жылға дейін локомотивтерге ат қойылды, бірақ нөмірленбеді; сол жылы қолданыстағы парктің барлығына 1–50 нөмірлері берілді және нөмірлер қолданылғанда аттары алынып тасталды. Ең алғашқы локомотивтердің барлығы тендерлі болды, ал танк локомотивтері алғаш рет 1865 жылы пайда болды, соңғы тендерлі локомотивтер 1889 жылы жеткізілді; олардың кейбіреулері 1920 жылдарға дейін пайдалануда болды. TVR бір уақытта 460-тан астам локомотивке ие болды. 1922 жылдың басында TVR GWR және басқа теміржолдармен біріккен кезде 275 локомотив қызметте болды. Олардың 104-і 1948 жылдың басында Британдық теміржолдарына (BR) мұрагерлікке өтті.

Тафф Вейл теміржолының кейінгі локомотивтерінің кластары:

| Класс | Дөңгелектер | Қызметке енгізілген жыл | Сан | TVR соңғы нөмірлері | GWR нөмірлері | BR нөмірлері | Қызметтен шығарылған жыл | Ескермелер | Сілтеме |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| A | 0 6 2T | 1914 | 58 | 3, 7, 10–12, 20, 42/5, 52, 75, 80, 90/1, 120/2–5/7–130/2–6/8–140/4/9, 154/6–160/2/4/5, 400–416 | 335/7, 343–9, 351/2/6/7, 360–2/4–8, 370–391/3/4/7–9, 401–4/6/8, 438–441 | 1957 | GWR нөмірлері 401-ден бастап берілді | |
| C | 4 4 2T | 1888 | 6 | 170–5 | 1301–6 | — | 1927 | | |
| D | 0 6 0ST | 1865 | 8 | 250/7, 260/8–272 | 797/8 | — | 1926 | Алтауы 1906–19 жылдары қызметтен шығарылды | |
| E | 0 6 0ST | 1873 | 4 | 262–5 | 795/6 | — | 1927 | Екеуі 1906 жылы қызметтен шығарылды | |
| F | 0 6 0ST | 1871 | 4 | 85, 255/6, 277 | — | — | 1905 | | |
| G | 0 6 0T | 1873 | 4 | 90/1/9, 276 | — | — | 1901 | Қолданылған, 1868 жылы салынған | |
| H | 0 6 0T | 1884 | 3 | 141–3 | 792–4 | 3 | 1953 | 1948/49 жылдары 193–5 деп қайта нөмірленді | |
| I | 4 4 0T | 1884 | 3 | 285–7 | 999, 1133, 1184 | — | 1925 | | |
| J | 0 4 4T | 1876 | 4 | 260/1, 277/8 | — | — | 1906 | 1861 жыл шамасында салынған 0 6 0 локомотивінен қайта жасалған | |
| K & L | 0 6 0 | 1874 | 85 | 201–3/6–213/7/9, 220, 235/6/9, 242/5/6/8/9, 252–6/8/9, 261, 273–6/8/9, 281–4/8, 295/7/8, 301/2/4/5/8–316/8–325/7–330/2–340, 354/6–360 | 912–933/5/6/8/9, 941–4/6/8, 968–970/4/8, 984, 1000–2 | — | 1930 | 43-і 1907–20 жылдары қызметтен шығарылды | |
| M & M10 | 6 2T | 1885 | 41 | 4, 5, 14–16, 22/4, 50/1/3/4, 71/4, 86–89, 145–8, 150–3, 163/6–9, 176–181, 344/9, 362/4/5 | 442–5, 462/6, 478, 481–4/7–493, 503/5–8, 511/3/5/6, 520, 552, 560/7, 573/7–580/2–6 | — | 1934 | |
| N | 0 6 2T | 1891 | 10 | 106/7, 182–9 | 485/6, 494–6, 498–502 | — | 1934 | | |
| O | 0 6 2T | 1894 | 6 | 21/5/6, 33/4, 190 | 446–8, 452/3, 581 | — | 1930 | | |
| O1 | 0 6 2T | 1894 | 14 | 27–29, 37, 41, 60–65, 70/3/8 | 449–451/4/5, 471–7/9, 480 | — | 1931 | | |
| O2 | 0 6 2T | 1899 | 9 | 31/2, 44, 66, 81–5 | 412/3/5/9, 421/3–6 | — | 1928 | | |
| O3 | 0 6 2T | 1902 | 15 | 18/9, 47, 55/7, 92/3/6, 103, 117, 126, 131/7, 155, 161 | 410/1/6–8, 427–35/7 | 2 | 1948 | BR-ға 410/1-ден нөмірленген | |
| O4 | 0 6 2T | 1907 | 41 | 1, 2, 6, 8, 9, 13/7, 35/6/8/9, 43/6/8/9, 56/8/9, 67–9, 94/5/7/8, 101/2/4/5/8–116/8/9, 121 | 236, 278–302, 310/1/3–5/7–321/4, 333, 409, 414, 420 | 41 | 1955 | 1946 жылы 200–211, 215–220 нөмірлері берілді; 301/2, 314-тен басқасы 1946–50 жылдары қайта нөмірленді | |
| S & T | 0 4 0ST | 1876 | 2 | 266/7 | 1342/3 | — | 1926 | | |
| U & U1 | 0 6 2T | 1895 | 15 | 23, 30, 40, 72/6/7/9, 191–198 | 587–593/5–600/2/3 | — | 1931 | | |
| V | 0 6 0ST | 1899 | 6 | 99, 100, 275, 280, 290/1 | 786–791 | — | 1930 | | |
| — | 0 6 0 | 1866 | 4 | 69, 154, 254/7 | — | — | 1888 | | |
| — | 2 4 0 | 1874 | 3 | 255/6, 269 | — | — | 1895 | | |
| — | 0 6 0ST | 1892 | 1 | 268 | — | — | 1899 | 1876 жылы салынған, қолданылған | |

Бұған қоса, 1903 жылдан бастап он алты булы теміржол вагондары енгізілді. Вагон бөліктері 0 2 2T дөңгелек конфигурациясына ие болды және 1–18 нөмірлерімен белгіленді, екеуі қосалқы болды. №1 TVR-да салынған соңғы локомотив болды. Олар 1921 жылдың соңына қарай қызметтен шығарылды, сондықтан GWR немесе BR-ға ешқайсысы өткен жоқ.

Локомотив қоймалары

TVR-дегі басты локомотив депосы Кардифф Катайста орналасқан, оның Роат Бранч Анкшнста қосалқы депосы болған. Басқа маңызды деполар Аберсинон, Абердар, Кокс Овенс (Понтипридке жақын), Коубридж, Ферндал, Мертир, Пэнарт док, Радыр және Трехерберт (Пуллиребогта қосалқы депосы бар) болды. Булы рельс автобустары Кокс Овенсте, басты деподан бөлек депода орналасқан. Олардың бірнешеуі GWR-мен біріккеннен кейін жабылды: Мертир мен Роат Бранч Анкшн 1923 жылы; Коубридж 1924 жылы; Абердар 1927 жылы; Аберсинон мен Пэнарт док 1929 жылы; Радыр және Трехерберт 1931 жылы; Кокс Овенс 1933 жылы жабылды. Аберсинон, Радыр және Трехерберт жағдайында TVR деполарының барлығы жақын жердегі жаңа GWR деполарымен ауыстырылды, ал Аберсинондағы депо 1933 жылы Кокс Овенс жабылғанда, сондағы локомотивтерді де қабылдады. Британдық темір жолына тек үш TVR локомотив депосы мұрагерлік етіп жетті: Пуллиребог (1951 жылдың шілдесінде жабылды); Ферндал (1964 жылдың қыркүйегінде жабылды) және Катайс (1964 жылдың қарашасында жабылды); олардың ішінде тек Катайс 1949 жылы 88А BR кодына ие болды.

Кәсіподаққа қарсы іс-қимыл

1901 жылы компания өз мүшелерінің компанияны кәсіподақты мойындауға мәжбүрлеу үшін ұйымдастырған ереуіл кезінде туған залаптарға байланысты Амалгаматтандырылған теміржол қызметкерлерінің қоғамын сәтті сотқа берді. Сот шешімімен компанияға 23 000 фунт стерлинг өтемақы төленді, бұл кәсіподақтар өз мүшелерінің әрекеттерінен туындаған залаптардан қорғалған деген сенімді жоңқылтты. 1906 жылы үкімет ауысқаннан кейін 1906 жылғы "Еңбек даулары туралы" заң қабылданды, ол кәсіподақтарға мұндай талаптардан иммунитет берді.

Көлік және вагон

Түпнұсқадағы "ТВР" жылжымалы құрамның таңдамалы бөлігі бүгінгі күнге дейін сақталған. "ТВР" вагондарының 220, 153, 145, 52 және 31 нөмірлері Батыс Уэльстегі Гвили темір жолында, "Gwili Vintage Carriage" тобының қамқорлығында сақтаулы. "ТВР" вагонының 73 нөмірі Суиндон және Криклейд темір жолында қалпына келтіріліп, қайта пайдалануға берілді. Вагонның 277, 210 және 112 нөмірлері жекеменшік үйлерде орналасқан. Вагонның 203, 48 және 51 нөмірлері қазір Уэльстің Ұлттық мұражайлары мен галереяларына тиесілі. Бүгінгі күні Дидкот теміржол орталығында бір ғана минералды вагон бар екені белгілі. Сонымен қатар, Уилтширдегі жекеменшік үйлердің бірінде алты дөңгелекті тежегіш вагонның корпусы сақталған.

Локомотивтер

Екі локомотив сақталған. 1899 жылы Нилсон, Рид және Ко. компаниясында (Глазго) салынған TVR O2 кластың 0-6-2T типіндегі 85 нөмірі қазіргі уақытта (2018 жылдың 22 қазаны) Кейгли және Уорт аңғары темір жолында күрделі жөндеуден өтуде, оның қазандық сертификаты 2026 жылы бітеді. 1897 жылы Кардиффтегі Вест-Ярд локомотивтер зауытында салынған TVR O1 кластың 28 нөмірі – Уэльсте салынған стандартты калибрлі соңғы локомотив. Ол Ұлттық теміржол мұражайына тиесілі және Уэльстің Ұлттық мұражайының қамқорлығында, күрделі жөндеуді қажет етеді. 2013 жылғы мәліметтерге сәйкес, 28 нөмірлі локомотивтің сыртқы түрін жақсарту жұмыстары жоспарланған. Мақсаты – локомотивті бастапқы жағдайына қайтару.

Қамқорлық құралдары

Абердардағы Синон аңғары мұражайында Тафф Вейл теміржол компаниясына тиесілі заттардың шағын жинағы бар. Олардың ішінде теміржол фонарі, километр тасы, және де тегіс кезел және нашар көпір үшін белгілер бар.