Лик және Мэнфолд Долинасы Тар Жол Темір Жолы

Кіріспе

Стаффордширдегі темір жол желісі, Англия

Лик және Манифолд аңғарының жеңіл темір жолы (L&MVLR) – 1904 және 1934 жылдар аралығында Англияның Стаффордшир аймағында жұмыс істеген тар телімді темір жол. Бұл желі негізінен аймақтағы сүт шаруашылықтарынан сүт тасымалдады, жүйеге қоректендіруші ретінде қызмет етті. Сонымен қатар, шағын ауылдар мен бойындағы көрнекті жерлерге жолаушылар тасымалын жүзеге асырды. Желі 2 фут 6 дюймдік тар телімге және 1896 жылғы Жеңіл темір жол туралы заңда белгіленген жеңіл темір жол стандарттарына сәйкес салынды, бұл құрылыс шығындарын азайтуға мүмкіндік берді. Қазір бұл жолдың бойы жаяу және велосипед жолы ретінде пайдаланылады.

Бағыт

Солтүстік Стаффордшир темір жолының Ликтен басталатын тармағы Уотерхаузда аяқталды. L&MVLR осы желімен тікелей қосылып, одан әрі жалғасты. Ол Хэмпс өзенінің аңғарымен Бестон Торға дейін созылып, содан кейін Мэннифолд өзені жасаған әктас шатқалынан өтіп, Хулм Эндке жетті. Желі салыстырмалы түрде қысқа қашықтықта көптеген станцияларды қамтыды, ал Тор үңгірі мен Бестон Торда азықтандыру бөлмелері болды. Желінің барлық бөлігінде Мэннифолд өзені ондаған рет кесіп өтті, оның ішінде Sparrowlee мен Beeston Tor арасындағы қысқа бөлімде тоғыз рет. Барлық станцияларда әсем табельдер (кейде ғимараттардан да әсем) болды, ал платформалар біраз жоғары болды. Бистон Тор мен Редхерст тоқталыстарынан басқа, барлық станцияларда қосымша жолдар болды. Хулм Энд станциясы іргелес локомотив және вагон деполарымен (әрқайсысында екі жол) үлкен ғимарат болды. Сағат кестесінде ол «Хартингтонға Хулм Энд» деп көрсетілген. Хартингтон шамамен 5 шақырым қашықтықта орналасқан. Эктон станциясында стандартты және тар жолдар болды, сондай-ақ сүт зауытына дейін созылған тар жолдың тармағы да болды. Темір жолдың құрылысы жергілікті кен өнеркәсібін күткендей дамытпады. Баттертон станциясы (жергілікті тұрғындар Эктон Лиа деп те атайды) күту бөлмесіне ие болды. Сондай-ақ қосымша жол болды. Уэтон Милл станциясында күту бөлмесі бар станция және стандартты өлшемдегі қосымша жол болды. (Темір жол салынар алдында бұл диірмен жұмыс істемейтін еді.) Редхерст тоқталысында ескі вагон күту бөлмесі ретінде пайдаланылды. Мұнда қосымша жол болған жоқ. Тор үңгірі станциясы негізінен Уэтон ауылына қызмет етті. Онда күту бөлмесі болды, ал азықтандыру бөлмесі 1917 жылы Уэтонға көшірілді. Гриндон станциясы, Уейгс көпірінің жанында орналасқан, 75 фут (23 метр) стандартты өлшемдегі қосымша жолға ие болды. Бистон Тор станциясында қосымша жол болған жоқ, бірақ азықтандыру бөлмесі болды. Sparrowlee станциясы тек Ли Хаус фермасына қызмет көрсетті, басқа еш жерге де қызмет көрсетпеді, тіпті күту бөлмесі де болған жоқ. Оның ішінде 60 фут (18 метр) стандартты өлшемдегі бөлім де болды. Уотерхаус станциясының платформасында билет сату кеңселері мен жүк қоймасы болды. Екі қысқа айналым және үш қысқа қосымша жол стандартты өлшемдегі желілерге қосылды. Станция орны қазір Мэннифолд жолының тұрақ орны болып табылады; 1960 жылдардағы жол кеңейту жобасы L&MR станциясының қалдықтарының бір бөлігін жойды.

The North Staffordshire Railway's branch from Leek ended at Waterhouses The L&MVLR continued from an end on junction with this line. It ran for down the valley of the River Hamps as far as Beeston Tor, before turning up the limestone gorge that the River Manifold had formed, through to Hulme End The line had a large number of stations in a relatively short distance, and there were refreshment rooms at Thor's Cave and Beeston Tor. In all the line crossed the river Manifold dozens of times including nine times in the short section between Sparrowlee and Beeston Tor. All stations had rather grand signs (sometimes grander than the facilities) and platforms were just high. All stations had sidings except for Beeston Tor and Redhurst Halt. Hulme End station was a large building, with adjacent engine and coach sheds (two roads in each). On the timetable it was described as "Hulme End for Hartington". Hartington being some 3 mile (5 km) distant. Ecton station had both a standard gauge and narrow gauge siding, with a narrow gauge extension to the milk factory. The presence of the railway did not kick start the local mining industry, as hoped. Butterton station (also known locally as Ecton Lea) had a waiting room. There was a siding. Wetton Mill station had a station with waiting room, and a standard gauge siding. (It had ceased to be a working mill before the railway was built.) At Redhurst Halt an old coach served as a waiting room. There was no siding here. Thor's Cave station largely served Wetton village. It had a waiting room. Its refreshment room was moved to Wetton in 1917. Grindon station, located at Weags Bridge, had a loop containing a 75 feet (23 m) standard gauge siding. Beeston Tor station had no siding, but a refreshment room. Sparrowlee station served Lee House Farm, but nowhere else, and there was not even a waiting room here. The siding included a 60 feet (18 m) standard gauge section. At Waterhouses station the platform had booking offices, and there was a goods shed. There were two short loops, and three short sidings which joined with standard gauge lines. The site of the station is now a carpark for the Manifold Trail; a road widening scheme in the 1960s removed some of the evidence of the L&MR station.

Тарих

1898 жылы рұқсат етілген, бұл Лик жеңіл темір жолының тар саға бөлігі болды. Темір жол 1904 жылдан 1934 жылға дейін 30 жыл бойы қызмет етті. Оның бас инженері – тар темір жолдардың көрнекті жақтасы және Үндістандағы Барси жеңіл темір жолын салған Эверард Калтроп; ал компания төрағасы – Лик округінің депутаты Чарльз Билл. Жекеменшік кәсіпорын ретінде, ол бастапқыда Солтүстік Стаффордшир темір жолымен проценттік үлестеме бойынша басқарылды, бірақ 1923 жылы Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолының бақылауына көшті. Жол жоғары стандартта салынды, Калтроп өзге темір жолдарда алған тәжірибесін пайдаланды. Рельстердің салмағы 35 фунт/ярд (17,28 кг/м) болды, сондай-ақ рельстік жолдың жоғары сапасы ешқандай қайта жаңарту қажет болмауында көрінді. Желі бір рельстік болды, және көптеген рейстер (Хулм Эндтен басталатын, локомотив депосы орналасқан жерден) бір бу локомотивін пайдалануды қамтыды. Уэттон Миллде өткізу тізбегі болды, бірақ ол мақсатына сәйкес пайдаланылмады. Уотерхауста кестелік сағаттар Ликке қосылыс жасауға мүмкіндік берді. Пойыздар ең жоғары жылдамдықпен жүрді, ал көптеген аялдамалар талап бойынша жасалатын. Одан әрі, пойыз жолаушыларды жол бойындағы жаяу жолдан да сұраған жағдайда жинап алатын. Сағаттар көбінесе 50 минуттық (кейбіреулері сағаттық) сапар уақытын көрсетті. Сыртқа шығарылатын жүктің көп бөлігі сүттен, соның ішінде қаймақтан және Эктондағы сүт өнімдері зауытының өнімдерінен тұрды. Уотерхауста күніне шамамен 300 сүт қайнату ыдысы өңделді, ал 1919 жылдан бастап осы мақсатта Уотерхаустан Лондонға күнделікті сүт пойзы жүрді. Кейінірек сүт резервуарлары қолданылды, олар тасымалдау вагондарында тасымалданды. Жолаушылар трафигі минималды болды – елді мекендер көбінесе желіден қашықта орналасқан, бірақ мемлекеттік мерекелерде желідегі барлық құрамалар көпшілікті тасымалдау үшін жиі рейстер жасады. Желіні солтүстікке қарай Букстонға дейін ұзарту туралы әңгімелер болды, осылайша Хулм Энд (және оның локомотив депосы) желінің ортасы болар еді, бірақ бұл жоспар іске аспады. 1930 жылы темір жол Pathé News үшін «Есімде қалған шағын темір жол» деген тақырыппен жұмыс істеп тұрғанда түсірілді.

Authorised in 1898, this was the narrow gauge section of the Leek Light Railways. The railway ran for 30 years, from 1904 to 1934. Its engineer was Everard Calthrop, a leading advocate of narrow gauge railways and builder of the Barsi Light Railway in India; the chairman of the company was Charles Bill, MP for Leek. A private concern, it was run by the North Staffordshire Railway on a percentage basis, but it later came under the control of the London, Midland and Scottish Railway in 1923. The line was constructed to a high standard, Calthrop applying lessons learned on his other railways. Rail used was 35 lb/yard (17.28 kg/m), and the quality of trackwork is reflected in the fact that no re laying was ever necessary. The line was a single track, and most services (which began from Hulme End, where the locomotive sheds were) only involved the use of one engine in steam. There was passing loop at Wetton Mill, but it was never used as such. At Waterhouses the timetable allowed for connections from Leek. Trains ran at a maximum speed of , and most halts were run on a request basis. More than this, the train would also often stop to pick up passengers at other places on the lineside footpath, if requested. Timetables mostly show single journey times of 50 minutes (with some showing an hour). Most outbound freight consisted of milk, in both churns and bulk tankers, and the products of the dairy goods factory at Ecton. In all, some 300 milk churns were handled daily at Waterhouses, and from 1919 a daily milk train ran from Waterhouses to London specifically for this traffic. Latterly milk tanks were used, carried on the transporter wagons. Passenger traffic was minimal – the settlements were mostly some distance from the line – except on Bank Holidays when all the line's rolling stock was used to run frequent services to handle the crowds. There was some talk of extending the line northwards to Buxton, whereby Hulme End (and its engine shed) would become the half way point of the line, but this never materialised. The railway was filmed in operation for Pathé News in 1930 under the title "A quaint little Railway".

Локомотивтер мен жылжымалы құрам

Компанияда бар болғаны екі локомотив болды: 1904 жылы Лидстегі Kitson & Co. компаниясы жасаған сыртқы цилиндрлі 2 6 4T локомотивтері. Бұл Ұлыбританияда жұмыс істеген алғашқы 2 6 4T локомотивтері еді, ал бірінші стандартты калибрлі үлгілер 1914 жылғы Great Central Railway компаниясының 1B класы болды. Бірінші локомотивке желі инженерінің құрметіне E.R. Calthrop, ал екіншісіне – резидент инженер Дж.Б. Earle есімдері берілді. Calthrop-тың ықпалымен локомотивтердің сыртқы түрі колониалды стильде жасалған, үлкен фаралары болған, бірақ олар ешқашан қолданылмады. Оларда бұқа ұстағыштарына арналған бекіткіштер де болды, бірақ олар да орнатылмады, сондай-ақ дымогенератордың жанында рельске қайта орау құралдары орнатылған. Локомотивтер бастапқыда қоңыр түске алтын және қара жиектерімен боялған, ал кейіннен топтастырудан кейін қызыл көлге алтын және қара жиектерімен боялды. Соңғы кезде, Ұлы депрессия басталғаннан кейін, олар қара түсті болды. Желіде айналмалы дискі болған жоқ, сондықтан локомотивтер Waterhouses қабатына қарай дымоқорымен алға бағытталған күйде жүрді. 1911 жылы L&MVLR-ден локомотивтер әкелінді, ал 1922 жылға қарай олардың саны артты. Бастапқыда барлық сүт сүт қайнатқыштарында тасымалданды, оларды Waterhouses станциясының платформаларында қолмен көшіруге тура келді. Бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайнатқыштар стандартты калибрлі вагонға тиеліп, Эктонға және кері тасымалдау вагондарында тасымалданды. Кейіннен сүт танкерлері де пайдаланылды, олар да Эктон мен Waterhouses арасында тасымалдау вагондарында тасымалданды. Компания локомотивтердің O16.5 масштабты жиынтығын шығарады, ал Dorset Kits ұзын және қысқа тасымалдау вагондарына, ашық боги вагондарына және осы масштабқа сәйкес келетін боги вагондарына арналған мыс конструкциялық жиынтықтарын ұсынады. Бұлардың барлығы 17.5 мм рельсте жүруге арналған. Derby қаласындағы PortWynnstay модельдері қысқа дөңгелек аралығы бар көлік/вагонның шайырлы контурын ұсынады. Meridian Models жақында (009) масштабты локомотивтің ақ металдан жасалған корпусын (Minitrix) шассиіне сәйкес етіп жасады, ал Worsley Works вагондарға арналған қарапайым жиынтықты жасады, оған богилер (қажет болған жағдайда), жалғаулар, есік тұтқалары және ішкі жабдық қосу қажет. Үшінші компания осы масштабта тасымалдау вагондарын шығарған. Roundhouse компаниясы NSR стиліндегі Kitson 2 6 4 локомотивінің 1:19 масштабтағы (16 мм/фут) тірі бумен жұмыс істейтін моделін шығарды. Хулм-Эндтегі келушілер орталығында бұрынғы станция ғимаратының қабырғасында осы модельге ұқсас модель орналасқан. Бұл Hulme End станциясының, ауласының және жақын маңдағы ғимараттардың (009) масштабтағы бейнесі, ал Butterton станциясының моделіне дейінгі қашықтық ұзартылған.

The company only had two locomotives: outside cylindered 2 6 4Ts, built by Kitson & Co. of Leeds in 1904, which were the first 2 6 4T locomotives to run in Britain the first standard gauge examples being the Great Central Railway's Class 1B of 1914. Number 1 was named E. R. Calthrop, after the line's engineer, and number 2 was named J. B. Earle (the resident engineer). Due to the influence of Calthrop, the locomotives had a somewhat colonial appearance with large headlights which were never used. They also had fittings for cow catchers again never fitted, and they sported rerailing jacks by the smokebox. The locos were originally painted brown with gold and black lining, after the grouping replaced by crimson lake with gold and black lining. Latterly, after the Great Depression had set in, they ran in plain black. There was no turntable on the line, and engines ran chimney first towards Waterhouses, In 1911 were brought in from the L&MVLR growing to in 1922. Initially all the milk was carried in milk churns, which had to be manhandled across the platforms at Waterhouses. But after the First World War the churns were loaded into standard gauge vans taken to and from Ecton on the transporter wagons. Eventually milk tankers were also used, again being transferred between Ecton and Waterhouses on the transporters. produce an O16.5 scale kit of the locomotives, with Dorset Kits offering brass coach construction kits together with etched brass kits for both long and short transporter wagons, the open bogie wagons and the bogie van to match in this scale. These can all be built to run on the correct 17.5mm track. PortWynnstay models of Derby offer a resin outline of the short wheelbase transport car/wagon. Meridian Models recently produced an (009) scale locomotive body in white metal to fit on a (Minitrix) chassis and Worsley Works produce a basic scratch kit for the carriages, requiring addition of bogies (where applicable), couplings, door handles, and interior to complete. A third company has apparently produced the transporter cars/wagons in this scale. Roundhouse has produced a live steam model in 1:19 scale, (16mm/foot), of the Kitson 2 6 4 locomotive in the NSR livery. There is a model at the visitors' centre in Hulme End along one wall inside the former station building. This shows a representation of Hulme End station, yard and nearby buildings in (009) scale with a short run (scaled down distance) to a model of Butterton station.