Кіріспе
Америкалық ботаник, АҚШ Әуе күштерінің генералы
the United States Air Force general
Эдгар Шеннон Андерсон (9 қараша 1897 – 18 маусым 1969) – американдық ботаник. Ол интрогрессивті будандану терминін енгізді. Табиғи будандану арқылы бейімделудің қабылдануы және пайда болуы туралы оның жұмысы әлі де маңызды. Андерсон 1934 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1954 жылы Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Ол 1952 жылы Америка ботаникалық қоғамының президенті болды, сондай-ақ Эволюцияны зерттеу қоғамы мен Американың шөптер қоғамының негіздеуші мүшесі болды. 1958 жылы ол Линнеев қоғамының Дарвин-Уоллес медалін алды.
Ерте өмір және білім
Андерсон Нью-Йорк штатының Форствилл қаласында дүниеге келген. Ол үш жасқа толғанда, оның отбасы Мичиган штатының Ист-Лансинг қаласына көшіп барды, онда оның әкесі сүт шаруашылығын оқыту лауазымын қабылдады. 1914 жылы Андерсон Мичиган мемлекеттік колледжіне ботаника және егіншілік мамандығын оқуға түсті. 1918 жылы биология саласы бойынша бітіргеннен кейін, Андерсон 1931 жылы АҚШ-қа оралып, Гарвардтағы Арнольд Арборетумында генетик Карл Сакспен бірге жұмыс істеді. 1935 жылы Миссури ботаникалық бағына қайтып келді және 1937 жылы Вашингтон университетінде ботаника профессоры, Энгельман атындағы лауазымға ие болды. 1934-1938 жылдары ол негізінен Традесканция тұқымдасына қатысты жұмыстармен айналысты. Ол алғаш рет интрогрессивті гибридтендіру терминін енгізді, сонымен қатар жабайы және өсірілген өсімдіктерді зерттеудің қажеттілігін атап өтті. Андерсон 1949 жылы «Интрогрессивті гибридтендіру» кітабын жариялады, онда гибридтендіру процесінде гендердің берілуі сипатталған. Ол сондай-ақ, бір рецензенттің айтуынша, «әрбір ботаник пен антрополог оқуға тиіс кітап» деп сипатталған «Өсімдіктер, адам және өмір» (1952) атты танымал ғылыми кітаптың авторы болды. Андерсон 1954 жылы Миссури бақтарының директоры қызметін қысқа мерзімге атқарды, бірақ 1957 жылы оқытуға оралды. 1967 жылы ол ресми түрде зейнетке шықты. Олар жиі «Колд-Спринг-Харбор» зертханасының симпозиумдарына қатысты. Андерсон көптеген әріптестерімен, мысалы Дж. Б. С. Холдейн және Г. Ледиард Степбинспен жақын достық қарым-қатынаста болды.
Anderson returned to the United States in 1931 and took a position at the Arnold Arboretum at Harvard where he worked with geneticist Karl Sax. In 1935 he returned to the Missouri Botanical Garden and in 1937 received the Engelmann Professorship in botany at Washington University. Between 1934 and 1938 he worked predominantly on Tradescantia. He was the first to introduce the term introgressive hybridization. emphasizing the need to study both wild and cultivated plants. Anderson published Introgressive Hybridization in 1949, describing gene transfer between hybridizing forms, He also wrote the popular science book Plants, Man, and Life (1952), described by one reviewer as "a book every botanist and anthropologist should read". Anderson was briefly director of the Missouri Gardens in 1954, but returned to teaching in 1957. He retired officially in 1967. They frequented the Cold Spring Harbor Laboratory symposia. Anderson was a close friend of many other colleagues, such as J. B. S. Haldane and G. Ledyard Stebbins.