Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сахна актері (1858–1942)
American stage actor (1858–1942)
Отис Скиннер (28 маусым 1858 – 4 қаңтар 1942) – XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында өнер көрсеткен американдық сахна актері.
Otis Skinner (June 28, 1858 – January 4, 1942) was an American stage actor active during the late nineteenth and early twentieth centuries.
Ерте өмір
Отис А. Скиннер 1858 жылғы 28 маусымда Массачусетс штатының Кембридж қаласында Чарльз бен Корнелия Скиннер тәрбиелеген үш ұлының арасында дүниеге келді. Кейіннен ол Коннектикут штатының Хартфорд қаласында өсті, онда оның әкесі Чарльз Скиннер универсалистік пастор болып қызмет етті. Оның ағасы Чарльз Монтгомери Скиннер Нью-Йоркте танымал журналист және сыншы болды, ал кіші інісі Уильям суретші болды. Скиннер Хартфордта коммерция саласында мансап жасауға дайындалған, бірақ театрға барғаннан кейін сахна өнеріне құмар болды. Ол әкесінен актерлік мансабына рұқсат алып, әкесі оны мақұлдаған ғана емес, сонымен қатар П.Т. Барнум арқылы Уильям Плетер Дэвидджбен таныстырды. Дэвиддж оны аптасына сегіз доллар жалақымен жұмысқа алды, осылайша Скиннердің мансабы бастау алды. 1870-ші жылдардың соңында ол түрлі эпизодтық рөлдерді акционерлік театрларда ойнады, сондай-ақ Джон Эдвард Маккалоу сияқты танымал актерлермен бірге сахнада көрінді. Ол өзінің репертуарын Нью-Йорк пен Бостон қалаларында бірнеше жыл бойы, оның ішінде Лоренс Барреттпен үш жыл бірге жұмыс істеп, байытты.
Otis A. Skinner was born on June 28, 1858, in Cambridge, Massachusetts the middle of three boys raised by Charles and Cornelia Skinner. He was later brought up in Hartford, Connecticut where Charles Skinner served as a Universalist minister. His older brother, Charles Montgomery Skinner, became a noted journalist and critic in New York, while his younger brother William was an artist. Skinner was educated in Hartford with an eye towards a career in commerce but a visit to the theater left him stage struck. He secured his father's blessing for a theatrical career, and his father not only approved but also obtained from P. T. Barnum an introduction to William Pleater Davidge. Davidge employed him at eight dollars a week, and Skinner's career was launched. In the latter half of the 1870s, he played various bit roles in stock companies, and alongside stars such as John Edward McCullough. He built up his repertoire for several years in New York and Boston, including three years with Lawrence Barrett.
Мансап
1880-ші жылдардың ортасында ол алдымен Августин Дейлимен, содан кейін 1889 жылы Эдвин Бут пен Хелена Моджеска труппасымен гастрольде болды. Сол маусымнан кейін ол Лондонда Маргарет Мэзердің қасында Ромео рөлін ойнады. Мэтермен ынтымақтастығы екі жылға созылды; Бут қайтыс болғаннан кейін, ол Моджескаға оралып, оның ең танымал рөлдерінде серігі болды. Ол сондай-ақ Герман Судерманның «Магда» пьесасында Шварц рөлін, ал Дюманың «Камилла» пьесасында Арман рөлін сомдады. 1890-шы жылдардың ортасында ол өзінің жеке жұлдызына айналды. 1894 жылы ол Клайд Фичтің «Грэммонттың рақымы» пьесасын қойып, бас рөлді ойнады; сол жылы ол ағасының Виктор Гюгоның «Le roi s'amuse» пьесасын аудармасын сахналады. 1895 жылы Чикагода ол Гамлет рөлінде тамаша өнер көрсетті. 1895 жылдан бастап ол Джозеф Джефферсон труппасымен байланыста болды. Ол Шекспирдің Шейлок, Гамлет, Ричард III және Ромео сияқты рөлдерінде өте жақсы ойнады, ал оның «Отбасының абыройы» пьесасындағы полковник Филлип Бридо рөлі 20-шы ғасырдың бірінші тоқсанындағы ең ұлы комедиялық рөлдердің бірі деп есептелді. Скиннердің ең танымал рөлі – Бродвейдегі «Кисмет» (1911) спектакліндегі қаңғыбас Хадж рөлі болды. Ол осы рөлді жиырма жыл бойы сахнада ойнады, ал 1920 және 1930 жылдардағы пьесаның киноверсияларында да осы бейнені қайта жаңғыртты. Оның кейінгі рөлдері: Бут Таркингтонның «Мистер Антоник» (1917) пьесасындағы Тони Комарадино, «Хампти-Дампти» (1918) пьесасындағы Альберт Мотт, «Қан мен құм» (1921) пьесасындағы Хуан Галлардо, Мельхиор Ленгейлдің «Дон Кихот» пьесасындағы Санчо Панза рөлі (Люсиль Канның қосалқы рөлінде), «Генрих IV, 1-бөлім» (1926) және «Виндзордың қуанышты әйелдері» (1928) пьесаларындағы сэр Джон Фальстафф, сондай-ақ «Венеция саудагері» пьесасында Мод Адамстың Порциясына қарсы Шейлок (1931–32). Скиннер – «Footlights and Spotlights» және «Mad Folk of the Theatre» сияқты кітаптардың авторы, сәтті жазушы. 1902 жылы ол Мэри Хартвелл Кэтэрвудтың «Лазарре» (1901) романын табысты сахналық пьесаға айналдырды. Скиннердің қызы Корнелия Отис Скиннер 1899 жылы дүниеге келді, ол актриса және жазушы болды. Отис Скиннерді Корнелияның «Біздің жүректер жас және көңілді» кітабының киноверсиясында Чарли Рагглс сомдады. Ол шыншыл епископал және Эпископалдық актерлер гильдиясының мүшесі болды.
By the mid 1880s, he was touring first with Augustin Daly, then, in 1889, with the troupe of Edwin Booth and Helena Modjeska. After that season, he played Romeo in London opposite Margaret Mather. His association with Mather lasted two years; after, with Booth dead, he returned to Modjeska, starring opposite her in her most famous roles. He also originated the role of Schwartz in Hermann Sudermann's Magda, and played Armand in Dumas's Camille. By the mid 1890s, he was a star in his own right. In 1894, he produced and starred in Clyde Fitch's His Grace de Grammont; the same year, he performed in his brother's translation of Victor Hugo's Le roi s'amuse. In 1895 in Chicago, he succeeded as Hamlet. From 1895, he was associated with the troupe of Joseph Jefferson. He excelled in Shakespearean roles like Shylock, Hamlet, Richard III and Romeo, and his Colonel Phillipe Brideau in The Honor of the Family was considered one of the greatest comedic performances of the first quarter of the twentieth century. Skinner's signature role was as Hajj the beggar in Kismet (1911) on Broadway, and he continued playing it on stage for twenty years, recreating his performance both in the 1920 and 1930 film versions of the play. His later roles included Tony Comaradino in Booth Tarkington's Mister Antonic (1917), Albert Mott in Humpty Dumpty (1918), Juan Gallardo in Blood and Sand (1921), the title role in Sancho Panza in Melchior Lengyel's adaptation of Don Quixote (featuring Lucille Kahn in a supporting role), Sir John Falstaff in both Henry IV, part 1 (1926) and The Merry Wives of Windsor (1928), and Shylock opposite the Portia of Maude Adams (1931–32) in The Merchant of Venice. Skinner was a successful writer whose books included Footlights and Spotlights and Mad Folk of the Theatre. In 1902, he turned Mary Hartwell Catherwood's novel Lazarre (1901) into a successful stage play. Skinner's daughter Cornelia Otis Skinner, who became an actress and writer, was born in 1899. Otis Skinner was portrayed onscreen by Charlie Ruggles in the film version of Cornelia's book Our Hearts Were Young and Gay. He was a devout Episcopalian and a member of the Episcopal Actors Guild.
Өлім
Отис Скиннер 1942 жылғы 4 қаңтарда Нью-Йорк қаласындағы үйінде қайтыс болды. Оған дейін, ол Плимут театрында (қазіргі Джеральд Шонфельд театры) өткен "Вуки" атты қайырымдылық спектакліне қатысып, ауырғаннан шамамен бір ай өткен соң осы оқиға болды. Ол 1935 жылы Джордж М. Коханның "Балдпаттың жеті кілті" пьесасының жаңа қойылымында "Форвард" бөлімін оқып, соңғы рет сахнада болған. Оның қырық жылдан астам уақыт бойы әйелі болған актриса Мод Дурбин 1936 жылғы Рождество күні қайтыс болды.
Otis Skinner died at his home in New York City on January 4, 1942, nearly a month after he had fallen ill while attending a benefit performance of "The Wookey" held at the Plymouth Theatre (today Gerald Schoenfeld Theatre). He had last appeared on stage in 1935, reciting the Forward in a revival of George M. Cohan's Seven Keys to Baldpate. Actress Maud Durbin, his wife for over forty years, died on Christmas Day, 1936.