Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Альфей Бэбкок (11 қыркүйек 1785 - 3 сәуір 1842) – 19 ғасырдың басында Бостон (Массачусетс штаты) және Филадельфия (Пенсильвания штаты) қалаларында фортепиано және музыкалық аспаптар жасаған шебер. Бэбкок ең әйгілісі – шаршы фортепианодағы ішектердің күшіне қарсы тұру үшін бір құймадан жасалған толық темір қаңқаны патенттегенімен. Ол сонымен қатар шаршы фортепианоларда ішектерді орнату жүйесін және фортепиано механизмін жақсартуды да патенттеді.
Alpheus Babcock (September 11, 1785 – April 3, 1842) was a piano and musical instrument maker in Boston, Massachusetts and Philadelphia, Pennsylvania during the early 19th century. Babcock is best known for patenting a complete iron frame in a single casting used to resist the strain of the strings in square pianos, he also patented a system of stringing in squares, and improvements in piano actions.
Өмірбаян
Бэбкок Массачусетс штатының Дорчестер қаласында дүниеге келді және 1809 жылға дейін музыкалық аспаптар жасаушы Бенджамин Крехор үшін жұмыс істеді. Ол ағасы Льюиспен бірге Бостон қаласындағы Ньюбери көшесіндегі 44½ мекенжайында шеберхана мен музыкалық қойма ашты, бірақ 1812 жылы олар орган жасаушы Томас Апплтонмен (1785–1872) серіктестікке кірісті, олардың шеберханалары 6 Сүт көшесінде орналасқан. 1814 жылы Льюис қайтыс болғаннан кейін, аман қалған серіктестер ағайынды Чарльз және Элна Хейтпен қысқа мерзімді серіктестік құрды. Бірақ ақырында бизнес Маккей және компаниясына берілді, ал Крехордың бұрынғы серіктесі, орган жасаушы Уильям Гудрич (1834 жылы қайтыс болды) серіктестердің бірі болды. 1817 жылы Джошуа Стивенс жетекші болып тағайындалды, ал іскерлік Джон Роу Паркер басшылығымен Милк-стритте жалғасты. Бэбкок осы кезеңде Филадельфияда жұмыс істеген болуы мүмкін, бірақ 1822 жылы Бостонның 11 Марлборо көшесінің артында жұмыс істеді және келесі жылы Кембридж көшесіндегі Паркман базарына көшті. Маккейлер 1820 жылдары Бэбкокпен байланысын жалғастырды, көптеген аспаптар «G. D. Mackay үшін» және «R. Mackay үшін» деп белгіленді. Бэбкок 1824 жылы Филадельфиядағы Франклин институтының көрмесінде күміс медаль алды, сондай-ақ 1825 және 1827 жылдары күміс медаль және оның 1825 жылғы патенттелген құйма темірден жасалған рамасы бар квадрат пианино үшін арнайы мақтауға ие болды. 1830 жылы ол АҚШ-тағы пианино өндірісінің ең ірі орталығы болған Филадельфияға көшті, онда ол «қайыстыру» деп аталатын жаңа технологияны патенттеді және берік матамен қапталған молоточектерді енгізді. Ол бұрынғы агенті болған аспап жасаушы және сатушы Джон Клеммпен байланыста болды және 1832 жылдың соңында Уильям Свифт пианино шеберханасының бригадирі болып жұмыс істеді. Ол 1833 жылы The Daily Chronicle газетінде өзіне ғана тиесілі өндіріс құқығы бар темір рамалы пианинолар туралы жарнама берді. Бэбкок 1833 жылы Франклин институтының көрмесінде Филадельфиялық К. Ф. Л. Альбрехтпен және Нью-Йорктік Нуннс & Co. компаниясымен бірге марапатталды. Бэбкок 1837 жылы 1830 жылы серіктестік құрған Чикеринг және Маккей компаниясына Бостонға оралып жұмысқа орналасты. Бэбкок жасаған жақсартулар Чикеринг компаниясына 1850 жылдарға дейін американдық пианино өнеркәсібін жетектеуге көмектесті.
Babcock was born in Dorchester, Massachusetts, and worked for musical instrument maker Benjamin Crehore (d.1828) before 1809. He established a workshop and music warehouse in Boston with brother Lewis at 44½ Newbury Street, but by 1812 they entered a partnership with organ maker Thomas Appleton (1785–1872) with workshops at 6 Milk Street. Following Lewis' death in 1814 the surviving partners formed a brief partnership with brothers Charles and Elna Hayt, the business was taken over by Mackay & Co., with Crehore's former partner, organ maker William Goodrich (d. 1834) as one of the partners, and by 1817 reorganized as The Franklin Music Warehouse with Joshua Stevens as foreman, continuing at Milk street under John Rowe Parker through 1823. Babcock may have worked during this period in Philadelphia, but by 1822 worked at the rear of 11 Marlboro street, Boston and moved the following year to Parkman's Market, Cambridge street. The Mackays continued an association with Babcock throughout the 1820s, with many of the instruments labelled "for G. D. Mackay" and "for R. Mackay". Babcock received a silver medal at the 1824 Exhibition of the Franklin Institute in Philadelphia, as well as in 1825, and in 1827 a silver medal and special mention for a square with his patented solid cast iron frame (1825). In 1830 he relocated to Philadelphia, at the time the largest producer of pianos in the United States, where he patented what he called "cross stringing", and introduced resilient cloth hammer coverings. He was associated with instrument maker and seller John C. Klemm, his former agent, and by late 1832 worked as foreman for piano maker William Swift, at whose warehouse at 142 Chestnut street, he advertised in The Daily Chronicle in 1833, one could see iron framed pianos for which he claimed sole manufacturing rights. Babcock won honors at the 1833 Franklin Institute exhibition, along with C. F. L. Albrecht of Philadelphia, and Nunns & Co. of New York. Babcock returned to Boston in 1837 employed by Chickering & Mackays who had formed a partnership in 1830. Babcock's improvements helped Chickerings lead the American piano industry through the 1850s.