NASA ғарыш кеңістігі бағдарламасының дамуы

Кіріспе

NASA ғарыш шаттлының даму бағдарламасы

1969 жылы Аполлон-11 Айға қонғаннан бұрын, NASA 1968 жылдың қазан айында ғарыш шаттлының жобаларын зерттеуді бастады. Алғашқы зерттеулер «А фазасы» деп аталды, ал 1970 жылдың маусым айында «В фазасы» деп аталды, олар одан да егжей-тегжейлі және нақты болды. Ғарыш шаттлының негізгі мақсаты – болашақ ғарыш станциясын қолдау, кемінде төрт адамнан тұратын экипаж бен жүк тасымалдау және келешек ұшулар үшін жылдам қайта дайындау болып табылды. Ең алдымен екі жоба көш бастады. Біреуін Адамды ғарышқа жіберу орталығының инженерлері жобалаған, оны әсіресе Джордж Мюллер қолдады. Бұл дельта қанатты ғарыш кемесі бар екі сатылы жүйе болды және жалпы алғанда күрделі еді. Максим Фагет, Меркурий капсуласын және басқа да көлік құралдарын жобалаған, DC 3 үлгісін жасау арқылы оны қайта қарапайымдастыруға тырысты. Сонымен қатар, әртүрлі коммерциялық компаниялардан көптеген ұсыныстар түсті, бірақ әрбір NASA зертханасы өз нұсқасын ұсынғандықтан, олар көбінесе назардан тыс қалды. Бұл, NASA-ның басқа топтары Аполлоннан кейінгі миссиялардың кең ауқымын ұсынып жатқан кезде болды, олардың кейбіреулері Аполлонға тең немесе одан да қымбатқа түсуі мүмкін еді. Бұл жобалардың әрқайсысы қаржыландыру үшін күрескен кезде, NASA бюджеті де қатты шектелді. Үшеуі 1969 жылы вице-президент Агнюге ұсынылды. Шаттл жобасы, көбінесе оны қолдаушылардың талмай күш салуының арқасында көш бастады. 1970 жылға қарай шаттл Аполлоннан кейінгі қысқа мерзімді кезеңдегі бір маңызды жоба ретінде таңдалды. Бағдарламаны қаржыландыру сұрақ тудырғанда, жоба тоқтатылуы мүмкін деген алаңдаушылық туды. Бұл АҚШ Әуе күштерінің шаттлды өздерінің миссиялары үшін пайдалануына қызығушылық танытуға әкелді. Әуе күштері шамалы қызығушылық танытты, бірақ бастапқы тұжырымдамалардан әлдеқайда үлкен көлік талап етті, NASA оны қабылдады, өйткені бұл олардың өз жоспарларына да пайдалы болды. Нәтижесіндегі жобаларды дамыту шығындарын төмендету үшін күшейткіштер қосылды, бір рет пайдаланылатын жанармай бакі ұсынылды және көліктің және пайдаланудың құнын арттыратын, қайта пайдалануды едәуір төмендететін көптеген басқа өзгерістер енгізілді. Әуе күштерінің көмегімен жүйе жұмыс істеу нысанында пайда болды.

Before the Apollo 11 Moon landing in 1969, NASA began studies of Space Shuttle designs as early as October 1968. The early studies were denoted "Phase A", and in June 1970, "Phase B", which were more detailed and specific. The primary intended use of the Space Shuttle was supporting the future space station, ferrying a minimum crew of four and about of cargo, and being able to be rapidly turned around for future flights. Two designs emerged as front runners. One was designed by engineers at the Manned Spaceflight Center, and championed especially by George Mueller. This was a two stage system with delta winged spacecraft, and generally complex. An attempt to re simplify was made in the form of the DC 3, designed by Maxime Faget, who had designed the Mercury capsule among other vehicles. Numerous offerings from a variety of commercial companies were also offered but generally fell by the wayside as each NASA lab pushed for its own version. All of this was taking place in the midst of other NASA teams proposing a wide variety of post Apollo missions, a number of which would cost as much as Apollo or more. As each of these projects fought for funding, the NASA budget was at the same time being severely constrained. Three were eventually presented to Vice President Agnew in 1969. The shuttle project rose to the top, largely due to tireless campaigning by its supporters. By 1970 the shuttle had been selected as the one major project for the short term post Apollo time frame. When funding for the program came into question, there were concerns that the project might be canceled. This led to an effort to interest the US Air Force in using the shuttle for their missions as well. The Air Force was mildly interested but demanded a much larger vehicle, far larger than the original concepts, which NASA accepted since it was also beneficial to their own plans. To lower the development costs of the resulting designs, boosters were added, a throw away fuel tank was adopted, and many other changes were made that greatly lowered the reusability and greatly added to the vehicle and operational costs. With the Air Force's assistance, the system emerged in its operational form.

Шаттл жобасының талқылауы

Шаттлдың алғашқы зерттеулері кезінде мүмкіндіктерді, даму құнын және пайдалану құнын ең жақсы теңгеретін шаттлдың оптималдық дизайны туралы пікірталас болды. Бастапқыда толық қайта пайдаланылатын дизайнға басымдық берілді. Бұл үлкен қанатты, экипажмен жабдықталған күштеуіш құрылғыны қамтыды, ол кішірек қанатты экипажмен жабдықталған орбиталық аппаратты алып жүретін еді. Күштеуіш аппарат орбиталық аппаратты белгілі бір биіктікке және жылдамдыққа көтеріп, содан кейін бөлінетін еді. Күштеуіш аппарат қайта оралып, көлденең қону алаңына қонатын болса, орбиталық аппарат Жердің төменгі орбитасына қарай ұшатын еді. Миссиясын аяқтағаннан кейін, қанатты орбиталық аппарат қайтадан атмосфераға кіріп, ұшу-қону жолағына көлденең қонатын еді. Бұл толық қайта пайдалану операциялық құнды төмендетуге бағытталған еді. Алайда, одан әрі зерттеулер орбиталық аппаратты қажетті жүк көлемімен көтеру үшін үлкен күштеуіш қажет екенін көрсетті. Ғарыш және авиация жүйелерінде құн массамен тығыз байланысты болғандықтан, бұл жалпы құрылғының құнының өте жоғары болатынын білдірді. Күштеуіш пен орбиталық аппараттың екеуі де атмосферада пайдалану үшін ракеталық және қанаттық қозғалтқыштармен, сондай-ақ әрбір қозғалтқыш түрі үшін жеке отын және басқару жүйелерімен жабдықталар еді. Сонымен қатар, бағдарламаны дамытуға қанша қаржы қолжетімді болатыны туралы да талқылаулар жүргізілді. Тағы бір бәсекелес тәсіл – Сатурн V өндіріс желісін сақтап, оның үлкен жүк көлемін пайдаланып, көптеген кіші шаттл жүктемелерінің орнына бірнеше жүкпен ғарыш станциясын іске қосу болды. Бұған байланысты концепция – ғарыш станциясын қызмет көрсету үшін Әуе күштерінің Титан III M ракетасын пайдаланып, үлкен «Биг Джемини» капсуласын немесе негізгі қозғалтқыштары мен жүк бөлімі жоқ, шаттлдың кіші «планерлік» нұсқасын іске қосу болды. Шаттл жақтастары жеткілікті іске қосылса, қайта пайдаланылатын жүйенің жалпы құны бір рет пайдаланылатын ракеталардан төмен болады деп жауап берді. Бағдарламаның жалпы құнын белгілі бір іске қосылған санына бөлгенде, шаттлдың жоғары іске қосылу жиілігі іске қосылғанға дейінгі құнның төмендеуіне әкеледі. Бұл өз кезегінде шаттлдың құнын бір рет пайдаланылатын ракеталардан бәсекеге қабілетті немесе артық етеді. Кейбір теориялық зерттеулер жылына 55 шаттл іске қосылуы мүмкін екенін көрсетті, бірақ таңдалған соңғы дизайн мұндай іске қосылу жиілігін қолдамады. Атап айтқанда, NASA-ның Мичуд құрастыру кешенінде сыртқы бактарды өндірудің ең жоғары деңгейі жылына 24 бакқа дейін шектелген. Ғарыш станциясы мен Әуе күштерінің жүк талаптары қажетті шаттл іске қосылу жиілігіне жеткіліксіз болды. Сондықтан, болашақтағы АҚШ-тың барлық ғарышқа ұшырулары – ғарыш станциялары, Әуе күштері, коммерциялық спутниктер және ғылыми зерттеулер – тек ғарыш шаттлын пайдалануды жоспарлады. Басқа да ракеталар біртіндеп тоқтатылатын еді. Қайта пайдаланылатын күштеуіш бірнеше факторларға байланысты тоқтатылды: жоғары құн (қаржының шектеулі болуымен), техникалық күрделілік және даму тәуекелі. Оның орнына, ішінара (толық емес) қайта пайдаланылатын дизайн таңдалды, онда әрбір іске қосылғанда сыртқы жанармай багы тасталатын еді, ал күштеуіш ракеталар мен шаттл орбиталық аппараты қайта пайдалану үшін жаңартылатын еді. Бастапқыда орбиталық аппарат өзінің сұйық жанармайын алып жүруге тиіс еді. Алайда, зерттеулер көрсеткендей, жанармайды сыртқы бакта тасымалдау, басқаша айтқанда, әлдеқайда кіші кемеде үлкен жүк бөліміне мүмкіндік береді. Бұл әрбір іске қосылғаннан кейін бакты тастауды білдірді, бірақ бұл операциялық құнның салыстырмалы түрде аз бөлігі болды. Бұрынғы жобаларда қанатты орбиталық аппарат атмосфераға қайта кіргеннен кейін маневр жасауға көмектесетін қанаттық қозғалтқыштармен жабдықталуы күтілген. Алайда, NASA ақырында жылжымалы орбиталық аппаратты таңдады, ол жартылай бұрынғы ракеталық, содан кейін X-15 және көтергіш денелер сияқты жылжымалы көліктердің тәжірибесіне негізделген. Қанаттық қозғалтқыштар мен олардың жанармайын жою күрделілікті азайтып, жүк көлемін арттырады. Тағы бір шешім – экипаждың саны. Кейбіреулер шаттлда төрттен аспайтын адам болуы керек екенін айтты, бұл эвакуация орындықтарын пайдалануға болатын ең көп санды білдіреді. Кез келген миссия үшін командир, ұшқыш, миссия маманы және жүк маманы жеткілікті болды. NASA ғарышқа ұшуға қатысушылардың саны көбірек болады деп күтті, сондықтан көлікті олардың барлығын тасымалдауға арналған етіп жобалады. Соңғы пікірталас күштеуіштердің сипаты туралы болды. NASA бұл мәселенің төрт шешімін қарастырды: Сатурнның төменгі сатысын дамыту, жаңа дизайнның қарапайым қысыммен берілетін сұйық отын қозғалтқыштары, үлкен бір қатты ракета немесе екі (немесе одан да көп) кіші ракеталар. NASA-ның Маршалл ғарыш орталығының инженерлері (Сатурн V дамуы басқарылған жер) экипаждық миссиялар үшін қатты ракеталардың сенімділігіне ерекше алаңдады.

During the early shuttle studies, there was a debate over the optimal shuttle design that best balanced capability, development cost, and operational cost. Initially, a fully reusable design was preferred. This involved a very large winged crewed booster which would carry a smaller winged crewed orbiter. The booster vehicle would lift the orbiter to a certain altitude and speed, then separate. The booster would return and land horizontally, while the orbiter continued into low Earth orbit. After completing its mission, the winged orbiter would re enter and land horizontally on a runway. The idea was that full reusability would promote lower operating costs. However, further studies showed a huge booster was needed to lift an orbiter with the desired payload capability. In space and aviation systems, the cost is closely related to mass, so this meant the overall vehicle cost would be very high. Both booster and orbiter would have rocket engines plus jet engines for use within the atmosphere, plus separate fuel and control systems for each propulsion mode. In addition, there were concurrent discussions about how much funding would be available to develop the program. Another competing approach was maintaining the Saturn V production line and using its large payload capacity to launch a space station in a few payloads rather than many smaller shuttle payloads. A related concept was servicing the space station using the Air Force Titan III M to launch a larger Gemini capsule, called "Big Gemini", or a smaller "glider" version of the shuttle with no main engines and a payload bay. The shuttle supporters answered that given enough launches, a reusable system would have lower overall costs than disposable rockets. If dividing total program costs over a given number of launches, a high shuttle launch rate would result in lower pre launch costs. This in turn would make the shuttle cost competitive with or superior to expendable launchers. Some theoretical studies mentioned 55 shuttle launches per year; however, the final design chosen did not support that launch rate. In particular, the maximum external tank production rate was limited to 24 tanks per year at NASA's Michoud Assembly Facility. The combined space station and Air Force payload requirements were not sufficient to reach desired shuttle launch rates. Therefore, the plan was for all future U. S. space launches—space stations, Air Force, commercial satellites, and scientific research—to use only the Space Shuttle. Most other expendable boosters would be phased out. The reusable booster was eventually abandoned due to several factors: high price (combined with limited funding), technical complexity, and development risk. Instead, a partially (not fully) reusable design was selected, where an external propellant tank was discarded for each launch, and the booster rockets and shuttle orbiter were refurbished for reuse. Initially, the orbiter was to carry its own liquid propellant. However, studies showed carrying the propellant in an external tank allowed a larger payload bay in an otherwise much smaller craft. It also meant throwing away the tank after each launch, but this was a relatively small portion of operating costs. Earlier designs assumed the winged orbiter would also have jet engines to assist maneuvering in the atmosphere after re entering. However NASA ultimately chose a gliding orbiter, based partially on experience from previous rocket then glide vehicles such as the X 15 and lifting bodies. Omitting the jet engines and their fuel would reduce complexity and increase payload. Another decision was the size of the crew. Some said that the shuttle should not carry more than four, the most that could use ejection seats. A commander, pilot, mission specialist, and payload specialist were sufficient for any mission. NASA expected to carry more space flight participants as payload specialists, so designed the vehicle to carry more. The last remaining debate was over the nature of the boosters. NASA examined four solutions to this problem: development of the existing Saturn lower stage, simple pressure fed liquid fuel engines of a new design, a large single solid rocket, or two (or more) smaller ones. Engineers at NASA's Marshall Space Flight Center (where the Saturn V development was managed) were particularly concerned about solid rocket reliability for crewed missions.

Әуе күштері қатысады

1960 жылдардың ортасында АҚШ Әуе күштері X 20 Dyna Soar және Manned Orbiting Laboratory екі ірі пилотталатын ғарыш жобасын тоқтатты. Бұл әскери астронавттарды орбитаға шығару үшін NASA-мен ынтымақтастық қажеттігін көрсетті. Әскери-әуе күштерінің қажеттіліктерін қамтамасыз ету арқылы Шаттл барлық әскери және азаматтық жүктерді тасымалдайтын, шын мәнінде ұлттық жүйеге айналды. NASA Әуе күштерінен Шаттлға қолдау сұрады. Алты күндік соғыс және Чехословакияға Советтердің басып кіруі АҚШ-тың спутниктік барлау желісінің шектеулерін көрсеткеннен кейін, Әуе күштері Ванденберг әуе базасынан полярлық орбитаға тыңшы спутниктерін ұшыру мүмкіндігіне баса назар аударды. Бұл төмен еңісті орбиталарға қарағанда жоғары энергия талап етті. Әуе күштері сондай-ақ Шаттлдың Совет спутниктерін алып, жылдам жерге қонуына үміттенді. Олар Жердің орбиталық жолдан 1000 миль төмен айналып тұрғанына қарамастан, бір орбитадан кейін Ванденбергке қону мүмкіндігін қалады. Бұл бұрынғы қарапайым "DC 3" Шаттлынан гөрі үлкен дельта қанатты талап етті. Алайда, NASA осы арттырылған маневрлік қабілетті де қалады, себебі одан әрі зерттеулер DC 3 Шаттлының дизайнында бастапқыда көзделмеген шектеулер бар екенін көрсетті. Әуе күштері 1959 және 1970 жылдар аралығында 200-ден астам спутниктік барлау миссиясын іске қосты, ал әскерилердің үлкен көлемдегі жүктері Шаттлды тиімді етуге көмектесер еді. Әскери-әуе күштері үшін ықтимал пайдаға қарамастан, әскерилер өзінің жұмсалмалы бустерлерімен қанағаттанды және NASA сияқты Шаттлға мұқтаж болған жоқ. Ғарыш агенттігіне сыртқы қолдау қажет болғандықтан, Қорғаныс министрлігі (DoD) және Ұлттық барлау кеңсесі (NRO) жобалау процесіне басты бақылауды алды. Мысалы, NASA жүк бөлімін жоспарласа, NRO болашақ барлау спутниктерінің көлемі ұлғаяды деп күтіп, үлкен жүк бөлімін талап етті. Фейгет тағы да 4 метрлік жүк бөлімін ұсынғанда, әскерилер дереу 5 метрлік енді сақтап қалуды талап етті. Әуе күштері Шаттлдың дамуы мен құрылысына ақы төлемегеніне қарамастан, Шаттлдың біреуін тегін пайдалану құқығын алды. NASA-ның уағдаласуының нәтижесінде Әуе күштері 1971 жылдың наурыз айында Сенаттың Ғарыш комитеті алдында Шаттлдың пайдасына куәлік берді. Әскерилердің Шаттлды пайдалануына қосымша ынталандыру ретінде Конгресс Қорғаныс министрлігіне Шаттлдың жүк бөліміне сыймайтын спутниктерге ақы төлемейтінін хабарлады. NRO Шаттл үшін қолданыстағы спутниктерді қайта жобаламаса да, көлік KH 9 HEXAGON сияқты үлкен жүктерді орбитадан жөндеу үшін қайтару мүмкіндігін сақтап қалды және спутникті ғарышта қайта жабдықтауды зерттеді. Шаттлдың әскери мақсатта қолданылуы – оның ішінде оны Совет Одағының SALT II келісімін сақтауын тексеру үшін пайдалану мүмкіндігі – президент Джимми Картердің 1979 және 1980 жылдары бағдарлама жоспардан жылдар артта қалған және жүздеген миллион долларға қымбаттаған кезде Шаттлды тоқтатпауына ықпал етті. Әуе күштері өзінің жеке Шаттл паркін құруды жоспарлап, бастапқыда Ванденбергтегі тоқтатылған Manned Orbiting Laboratory бағдарламасынан алынған жеке ұшыру кешенін қайта жарақтап, оны Space Launch Complex Six (SLC 6) деп атады. Алайда, әр түрлі себептермен, негізінен 1986 жылдың 28 қаңтарында Challenger ғарыш Шаттлының жоғалуына байланысты, SLC 6-дағы жұмыс ақырында тоқтатылды және сол жерден ешқандай Шаттл ұшырылмады. SLC 6 ақырында Lockheed Martin құрастырған Athena жұмсалмалы ұшыру құралдарын ұшыру үшін пайдаланылды, оның ішінде 1999 жылдың қыркүйегінде сәтті IKONOS коммерциялық Жерді бақылау спутнигі болды, содан кейін ол жаңа буын Boeing Delta IV ұшыру құралдарын қабылдау үшін қайта жарақталды. Delta IV Heavy-дің SLC 6-дан алғашқы ұшырылуы 2006 жылдың маусым айында болды, ол АҚШ Ұлттық барлау кеңсесінің (NRO) құпия спутнигі NROL 22-ні ұшырды.

During the mid 1960s the United States Air Force had both of its major piloted space projects, X 20 Dyna Soar and Manned Orbiting Laboratory, canceled. This demonstrated its need to cooperate with NASA to place military astronauts in orbit. In turn, by serving Air Force needs, the Shuttle became a truly national system, carrying all military as well as civilian payloads. NASA sought Air Force support for the shuttle. After the Six Day War and the Soviet invasion of Czechoslovakia exposed limitations in the United States satellite reconnaissance network, Air Force involvement emphasized the ability to launch spy satellites southward into polar orbit from Vandenberg AFB. This required higher energies than for lower inclination orbits. The Air Force also hoped that a shuttle could retrieve Soviet satellites and quickly land. It thus desired the ability to land at the Vandenberg liftoff point after one orbit, despite the Earth rotating 1,000 miles beneath the orbital track. This required a larger delta wing size than the earlier simple "DC 3" shuttle. However, NASA also desired this increased maneuvering capability since further studies had shown the DC 3 shuttle design had limitations not initially foreseen. The Air Force launched more than 200 satellite reconnaissance missions between 1959 and 1970, and the military's large volume of payloads would be valuable in making the shuttle more economical. Despite the potential benefits for the Air Force, the military was satisfied with its expendable boosters and did not need or want the shuttle as much as NASA did. Because the space agency needed outside support, the Defense Department (DoD) and the National Reconnaissance Office (NRO) gained primary control over the design process. For example, NASA planned a cargo bay, but NRO specified a bay because it expected future intelligence satellites to become larger. When Faget again proposed a 12 feet (4 m) wide payload bay, the military almost immediately insisted on retaining the 15 feet (5 m) width. The Air Force also gained the equivalent of the use of one of the shuttles for free despite not paying for the shuttle's development or construction. In exchange for the NASA concessions, the Air Force testified to the Senate Space Committee on the shuttle's behalf in March 1971. As another incentive for the military to use the shuttle, Congress reportedly told DoD that it would not pay for any satellites not designed to fit into the shuttle cargo bay. Although NRO did not redesign existing satellites for the shuttle, the vehicle retained the ability to retrieve large cargos such as the KH 9 HEXAGON from orbit for refurbishment, and the agency studied resupplying the satellite in space. Potential military use of the shuttle—including the possibility of using it to verify Soviet compliance with the SALT II treaty—probably caused President Jimmy Carter to not cancel the shuttle in 1979 and 1980, when the program was years behind schedule and hundreds of millions of dollars over budget. The Air Force planned on having its own fleet of shuttles and re built a separate launch facility originally derived from the canceled Manned Orbiting Laboratory program at Vandenberg called Space Launch Complex Six (SLC 6). However, for various reasons, due in large part to the loss of Space Shuttle Challenger on January 28, 1986, work on SLC 6 was eventually discontinued no shuttle launches from that location ever took place. SLC 6 was eventually used for launching the Lockheed Martin built Athena expendable launch vehicles, which included the successful IKONOS commercial Earth observation satellite in September 1999 before being reconfigured once again to handle the new generation of Boeing Delta IV's. The first launch of the Delta IV heavy from SLC 6 occurred in June 2006, launching NROL 22, a classified satellite for the U. S. National Reconnaissance Office (NRO).

Соңғы жоба

НАСА жобаны толық бақыласа, сұйық отынды бустерлерді таңдар еді, бірақ Басқару және Бюджет кеңсесі олардың даму шығындарының арзандығына байланысты қатты бустерлерді таңдауын талап етті. Сұйық отынды бустер дизайны жақсы өнімділік, төменірек ұшу құны, азырақ қоршаған ортаға зиян және даму тәуекелінің азаюын қамтамасыз етсе де, Шаттл бағдарламасының шектеулі даму қаражаты үшін бәсекелес болған көптеген элементтердің арасында қатты бустерлерді дамытуға аз қаржы жұмсалатыны есептелді. Соңғы таңдалған жоба – үш сұйық отынды қозғалтқышы бар қанатты орбиталық аппарат, осы қозғалтқыштар үшін сұйық отын сақтайтын үлкен, бір рет қолданылатын сыртқы бак және екі қайта пайдалануға болатын қатты ракеталық бустер болды. 1972 жылдың көктемінде Lockheed Aircraft, McDonnell Douglas, Grumman және North American Rockwell шаттл құру бойынша ұсыныстарын ұсынды. NASA-ның іріктеу тобы Lockheed-тің шаттлының тым күрделі және қымбат екенін, сондай-ақ компанияның экипажды тасымалдайтын ғарыш кемелерін құрастыру тәжірибесі жоқ екенін атап өтті. McDonnell Douglas ұсынған нұсқа тым қымбат болды және техникалық мәселелері болды. Grumman ұсынған дизайн өте жақсы болғанмен, ол да тым қымбат көрінді. North American ұсынған шаттл ең төмен құнға ие болды және шығындарды ең нақты болжады, оның дизайны техникалық қызмет көрсетуді жүргізу үшін ең оңай болды, ал North American компаниясының командалық және қызметтік модуліне қатысты Аполлон-13 апаты электр жүйелерінің бұзылуына қатысты тәжірибесін көрсетті. NASA 1972 жылдың 26 шілдесінде North American компаниясын таңдағанын жариялады. Ғарыш Шаттл бағдарламасында HAL/S бағдарламалау тілі қолданылды. Алғашқы қолданылған микропроцессор 8088, ал кейіннен 80386 болды. Ғарыш Шаттлының орбиталық авиациялық компьютері IBM AP 101 болды.

Соңғы оқиғалар

Шаттлдан алынған сабақтар туралы пікірлер әртүрлі. Ол 1971 жылы президент Ричард М. Никсонға ұсынылған бастапқы даму шығындары мен мерзімдері бойынша, 1971 жылғы доллармен 6,744 миллиард долларға (қазіргі шақта $...) құнымен жасалды, ал бастапқы бағалау 5,15 миллиард доллар болған еді. Бірақ, іске қосылу шығындары, ұшу жиілігі, жүк көлемі және сенімділік күтілгендей болған жоқ.