Кіріспе

Elliott Brothers – Саутгемптон қаласында орналасқан құрылыс материалдары сатушы компаниясы. Компанияның бас кеңсесі Нортам қаласындағы Миллбанк көшесінде орналасқан, ал Хэмпшир және Дорсет округтерінде, сондай-ақ олардың маңында дүкендер желісі бар. Компания сонымен қатар бүкіл Ұлыбританияға қызмет көрсететін онлайн құралдар қоймасын басқарады. Elliott Brothers және Elliotts Premier Roofing – Elliott Brothers Limited холдинг компаниясының екі бөлігін құрайды. Компанияның тарихы 1840 жылдың қазан айында 26 жасар Томас Эллиоттың сол жылы қайтыс болған Роберт Янгтың Саутгемптон бизнесін қабылдауымен басталды. Янгтың бизнесі Ичен өзенінің жағасындағы Годфри қалашығында, қазіргі компания бас кеңсесінен оңтүстік-батысқа қарай 0,5 км қашықтықта орналасқан. Бес жыл ішінде Томас жақын жердегі цемент зауытын сатып алып, цемент, әк, кірпіш, мұржа және тағы да басқа көптеген тауарларды қамтитын өнімдер тізімін кеңейтті. Оның 1886 жылы қайтыс болғанға дейінгі 40 жыл ішінде Томас фирманы кеңейтуді жалғастырды, бірақ бұл үдеріс бәсеңдеді. Осы уақытта оның інісі Джон Саутгемптон және Суссекс округтеріндегі бірнеше шіркеулерді салуға және қайта жаңартуға қатысты. Джон 1891 жылы қайтыс болды. Томас қайтыс болмас бұрын фирманың басқаруын екі ұлына, Фрэнк пен Уолтерге тапсырды. Олар фирманы жаңартты және 1893 жылы оған «General Builders Merchants» деген атау берді. 1901 жылы фирма Elliott Brothers Ltd. болып тіркелді. 1890 мен 1920 жылдар аралығында Саутгемптон халқының саны екі есеге өскені Эллиоттың бизнесінің одан әрі дамуына түрткіс берді, ал 1930 жылдардың соңына қарай жылдық сату көлемі тұрақты түрде 50 000 фунт стерлингтен асып түсті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сату көлемі күрт төмендеді, бірақ 1956 жылы Эллиотстың алғашқы филиалы Бишопс-Уолтхемде ашылған кезде қайтадан өсімге ие болды. 1960 мен 1973 жылдар аралығында айналым алты есеге өсті, ал 1980 жылы 5 миллион фунт стерлинг шегінен асып түсті. 1982 жылы Фарехам қаласында екінші филиал ашылды. Жаңа филиалдар ашылуы жалғасты, 2015 жылға дейін, Миллбанк бас кеңсесін қоса алғанда, Гэмпшир мен Дорсетте 13 сауда орыны болды.

Томас және Джон Эллиотт және Роберт Янг

Томас Кристофер Эллиотт 1814 жылы туған, Джон Эллиотт пен оның әйелі Мария Стронгтың алты баласының бірі. Джон ағасы Льюис қаласындағы 49-шы Хай-стритте дүкені бар азық-түлік және шарап сатушысы болды. Эллиотт отбасының тамыры Сассекстегі Томас Эллиотқа дейін жетеді, ол 1551 жылы Арунделдің солтүстігіндегі Бьюриде қайтыс болды. Отбасы сол аймақта батыс Сассексте Джон аға Льюеске 19 ғасырдың алғашқы онжылдығында көшіп келгенге дейін тұрды. Джон мен Мария Эллиоттың фирманың алғашқы жылдарында қатысқан ұлдары Томас Эллиот және Джон Эллиот-кіші болды. Дегенмен, олар қазіргі компанияның атына ие болған бауырластар емес еді. Олар Томастың ұлдары Франк пен Уолтер еді, оларға ол кәсіпорнын тапсырды. 1830-жылдардың ортасында, әкесінің дүкенінде жұмыс істеп, Томас және оның үлкен ағасы Джон, 1811 жылы туған, колонияларға эмиграция үшін агенттер ретінде жұмыс істеді. Онжылдықтың соңында Джон батысқа, Чичестерге көшіп, архитектор, құрылысшы және архитектуралық тақырыптар бойынша жазушы ретінде бизнес ашты. Ол жерде ол астық сауда алаңының, Чичестерге жақын Гудвуд үйінің шығыс қанаты мен сарайын жобалады. Екі ғимарат та 1837 жылы салынды. 1838 жылы Джонға Гэмпшир шекарасына жақын Суссекс ауылы Эмсвортта Сент-Джеймс шіркеуін жобалау және салу тапсырылды. 1841 жылдың 14 қыркүйегінде ол Чичестерде Челтенхэмдік Мария Мартинге үйленді және үш аптадан кейін Эмсворттағы нео-нормандық шіркеуінің қасиеттілік рәсімінде Джон мен оның жаңа әйелі, әрине, қатысқан болар еді. 1840 жылы Джон Уортингке жақын Бродвотерде жаңа шіркеудің құрылысын бастады, бірақ оның құрылысы кезінде жобаны тапсырып, бекіткен шіркеу басшылары өздерінің шешімдерін өзгертті. Эллиоттпен келісімге келе алмағандықтан, олар оған ақы төлеуден бас тартып, ол банкротқа ұшырады. Кейінгі жылдары Джон Эллиотт Суссекс және Гэмпширдегі шіркеулерге қатысты көптеген жобаларға қатысты. Көбінесе бұл шіркеулерді қалпына келтіру болды, бірақ ол кейде жаңа шіркеуді жобалау және салу туралы да тапсырыс алды. Вортингтегі тәжірибесінен кейін ол жұмысқа кіріспес бұрын міндетті келісімге қол қоюға әрдайым сақтық танытты. 1839 жылы Томас әлі де әкесімен бірге Льюсте жұмыс істеді, бірақ келесі жылы Саутгемптонға көшіп, Роберт Янг пен оның әйелі Шарлотта Шейердің үйінде тұрып қалды. Олар Сент-Мэри шіркеуінің аумағындағы Сент-Мэри коттеджінде тұрды. Шарлотта Саутгемптон суретшісі Уильям Шейермен туысқан. Роберт Янг өзінің жұмыс өмірін шиферлеуші ретінде бастады, бірақ 1826 жылы ол Саутгемптонның Фримантл маңындағы Four Posts-тағы Crown and Anchor Inn қонақүйінің иесі болды. Сондықтан ол шифер бизнесін қонақүйге көшірді. 1830-жылдардың ортасына қарай ол қонақүйден бас тартып, шифер саудагері, шиферлеуші және жалпы құрылысшы болды. 1840 жылы тамызда Роберт Янг қайтыс болған кезде Томас Эллиотт Сент-Мэри коттеджінде тұрып жатқан болуы мүмкін. Сол жылдың қазан айында ол мен Шарлотта арасында Роберттің бизнесін өз мойнына алу туралы келісімге келді. Шарлотта Янг 1852 жылы сәуір айында қайтыс болды. 1841 және 1842 жылдары Томас Янгтан алған бизнесті дамытудың алғашқы кезеңдерінде Джон әлі де Чичестерде тұратын, бірақ ол да жақын арада Саутгемптонға көшуі керек еді.

Алғашқы күндер

1826 жылы өзінің көшіп кетуін жариялағаннан кейін Роберт Янг бизнесін жарнамаламады және ол шағын қалды. Бірақ Томас Эллиот бизнеске ие болғанда, осыған қатысты жарнама 1840 жылдың 17 қазанында «Гэмпшир» газетінде жарияланды. Янгтың Годфри Таунындағы дүкендері мен шеберханалары Ичен өзенінің төменгі ағысының батыс жағалауында орналасқан. Эллиот алғашқы екі жылында да сол жерде жұмыс істеді. Бірақ ол бизнесті кеңейтуге ниеттенгендіктен, 1842 жылдың жазында Лондон цемент зауытын сатып алу мүмкіндігі туды. Зауыт иесі Уильям Хейл болды және оның 1841 жылғы жарнамасында көрсетілгендей, цемент Лондонда емес, «Лондон принципі» бойынша өндірілген. Эллиот осы мүмкіндікті пайдаланып, цемент зауытын сатып алды және 17 қыркүйекте 1842 жылы «Advertiser» газетінде осы туралы жарнама жарияланды. Зауыт Ичен өзенінің жағалауында, Миллбанк Уорфтың жанында, Нортамда орналасқан, ал Эллиот Роберт Янгтан сатып алған Годфри Таунының дүкендерінен солтүстікке қарай болды. Годфри Тауыны Крабнитон деп те аталады және 1871 жылғы Саутгемптон қаласының картасында осылай белгіленген. Хейлдің зауытын сатып алғаннан кейін Эллиот өнімдеріне римдік цемент, Париж гипсі, әртүрлі әк және гипсті қоса алды. Миллбанк зауыты Эллиоттың операцияларының негізіне айналды және содан бері сол күйінде сақталды. Бизнесті кеңейту үшін Эллиот «Advertiser» газетіне, сондай-ақ 1843, 1845 және 1847 жылдарғы Саутгемптон анықтамалықтарына жиі жарнамалар жариялады. 1845 жылғы жарнамада, мүмкін, соңғы рет, ол және Джон Саутгемптон мен Чичестердегі комиссиялық агенттік қызметі туралы айтқан. Бірақ осы қызметінен жақын арада бас тартты. 1843 жылы Томас Эллиот Ичен өзенінен өтетін 2 Bridge Road мекенжайындағы үйді жалға алды. Бұл үй Томасқа ғана емес, Джон мен Марияға да пана болды. Екі бауырлас оны кеңсе ретінде де пайдаланды. Миллбанкқа бару үшін Томас Ичендегі пароммен және 1836 жылы салынған Вулстонның жүзу көпірімен өтті. 1847 жылы үйленген кезде Томас Эллиот Портсвудтағы Портсвуд вилласына көшіп, Bridge Road үйін Джон, Мария және 1844 жылы туған қызы Агнеске қалдырды. 1849 жылға қарай Томас Эллиот бизнесін кірпіш, плитка, мұржа бөлшектері, сүт шаруашылығына арналған жабдықтар, ванна, жуынуға арналған орын, малға суаруға арналған троуарлар және бояу сатумен кеңейтті. Ал Джон Чичестер епархиясының ескі шіркеулерін зерттеумен айналысты. Ол Сассекс епархиялық қауымдастығының құрметті сәулетшісі болды және Сассекстегі бірнеше шіркеулерді қайта құруға қатысты. 1840 жылдардың соңында Томас Миллбанк көшесінде, кемежайдан солтүстік-шығысқа қарай созылатын жолда, шамамен 30 үй салды. Джон да осы жобаға қатысқан болуы мүмкін, өйткені ол шағын үйлерді салу туралы эссе жариялаған еді. Сондай-ақ 1840 жылдардың соңында Томас Миллбанк жерінің бастапқы аумағын көршілес жерлерді жалға алып екі есеге арттырды. 1850 және 1860 жылдары Томас және Джон Эллиот мүлікті сату және жалға берумен айналысты.

Томас Эллиоттың ұрпақтары

1847 жылы 5 қазанда Томас Эллиотт Мэри Джейн Мейсонға үйленді. Некелерінің алғашқы жиырма жылында Мэри Томасқа он бала дүниеге әкелді, олардың үшеуі – Франк (1852–1918), Уолтер (1857–1935) және Фредерик (1855–1928) – отбасылық фирмада маңызды рөл атқарды. Төртіншісі, Эдгар (1861–1937), Томас 1870 жылдары құрған сыра қайнату кәсіпорнын басқарды. Кейіннен, Марияның тегі Томас пен Марияның шамамен 15 ұрпағының есімдерінде пайдаланылды. Олардың төртеуі фирма жұмысында маңызды рөл атқарды: Эдгардың ұлы Ньюлин Мейсон Эллиотт (1890–1968), Мейсон атымен танымал, 1935–1966 жылдары басқарушы директор болды. Мейсонның ұлы Джордж Эдгар Ньюлин Мейсон Эллиотт (1924–2007), Ньюлин Мейсон ретінде белгілі, 1969–1985 жылдары төраға болды. Ньюлин Мейсонның ұлы Стюарт Грэм Мейсон Эллиотт (1951 жылы туған), Стюарт деп аталады, қазіргі төраға. Стюарттың ұлы Томас Эдгар Мейсон Эллиотт (1984 жылы туған), Том деп аталды, 2016 жылдан бері қазіргі басқарушы директор.

XIX ғасырдың соңғы жылдары

1864 жылы Томас Эллиотт пен одан бұрын Роберт Янг 40 жылдан астам уақыт бойы Ичен өзенінің жағалауында римдік цемент өндірген. Рим цементі табиғи өнім және оны өндіру кезінде аса зиянды түтіндер пайда болмайды. Дегенмен, 1864 жылы Эллиотт портланд цементін өндіруді бастады, оның өндірісі ластаушы заттарды, әсіресе күкірт диоксидін бөліп шығарады. Көршілердің шағымдарына байланысты Эллиотт сотқа тартылды. 1865 жылдың соңында үш сот отырысы өткен кезде Эллиотт зиянды әсерді азайтуға бағытталған шаралар қабылдады. Бұл шаралар істің жабылуы үшін жеткілікті деп танылды. Алайда, сол уақытта оған қарсы тағы бір шақыру жіберілді және бұл жолы ол 5 фунт стерлинг айыппұл төледі, сонымен қатар сот шығындарын да өтеді. Сот шығындары айыппұлдан әлдеқайда көп болды, себебі Эллиотт барлығы 150 фунт стерлингке кедей болды. Томас Эллиотт үшін 1860 және 1870 жылдар консолидация кезеңі болды. Оған енді үнемі жарнама жасаудың қажеті болмады. Кейде шағын жарнамалар пайда болды, бірақ ірі жарнамалар жарияланбады. Джон кейде үйлерді сатуға немесе жалға беруге жарнамалар да жариялап тұрды. 1871 жылы Томас Эллиотттың фирмасында 30-дан астам қызметкер жұмыс істеді, оның ішінде оның ұлдары Фрэнк пен Уолтер де бар еді. Шамамен сол кезде Генри Винсентпен серіктестік құрып, Саутгемптон сыра зауытын және төрт қоғамдық үйді сатып алды. 1883 жылдың қаңтарында Томас өзінің барлық бизнесін Фрэнк пен Уолтерге сыйлық ретінде берді, олар оған «Эллиотт бауырлары» деген ат қойды. Томас 1886 жылдың 26 сәуірінде 71 жасында қайтыс болғанда, оның мүлкі шамамен 84 000 фунт стерлингке бағаланды – сол кезге қарағанда өте үлкен сома. Мүлікке Бассетт Маунттағы үй, тұрақ, бақшалар, шалғынды далалар, жер және барлық үй жиһаздары, сондай-ақ Миллбанк жұмыстарына және сыра зауытына қатысты мүдделері кірді. Салыстыру үшін, оның ағасы Джон 1891 жылы Укфилдте (Сассекс) 583 фунт стерлингпен дүниеден өтті. Фрэнк пен Уолтер Эллиотт әкелерінің соңғы 20 жылында тоқырап қалған фирмаға жаңа өмір сыйлады. Олар Миллбанк Уорфтың меншігін сатып алды, жарнаманы қайта бастады және өнімдердің ассортиментін кеңейтті. Тіпті көмір де сатылатын тауарлардың қатарына енгізілді. 1891 жылғы жарнамада көмір мен шифер ең маңызды өнімдер ретінде көрсетілген. Осы шамада 74 тонналық желкенді кеме «Алис Мур» фирма Портмадогтан Миллбанк Уорфқа шифер тасымалдау үшін сатып алынды немесе жалға алынды. Бірақ, өкінішке орай, 1901 жылдың қаңтарында кеме Портмадогтан шығар кезде жағаға тірелді және қиын зақымдарға ұшырады. Зақымдар жөнделгенімен, Эллиоттс енді бұл шхунаны пайдаланбады. Ол 1904 жылы Ярмут маңындағы өртте жойылды. 1893 жылы жарияланған толық мақалада фирма алғаш рет «Жалпы құрылыс материалдары саудагерлері» деп аталды. Олардың үлкен көрме залы, елдің барлық аймандарына тауарлар жіберуге мүмкіндік беретін кемежайы және Beaulieu ақ және қызыл кірпіштерінің агенті болғаны туралы айтылды. Эллиотт бауырлары 1918 жылға дейін Лорд Монтегудің Болиу иелігіндегі кірпіш зауытын пайдаланды. Миллбанк Уорфтағы ғимарат туралы есеп 1900 жылдың желтоқсанында компанияның келесі жылы құрылуына дайындық ретінде кәсіби бағалаушылар жасады. Есепте негізгі ғимаратта үш бөлмелі кеңсе, екі қойма, бес цемент пеші, екі гипс пеші, әк зауыты, бөлшектеу дүкені, дөңгелек пісіру станогы, темір қоймасы, цемент қоймасы және қазандықтары бар екі машина бөлмесі бар екендігі көрсетілді. Басқа ғимараттарға әк пештері, көмір қоймалары, цемент сарайлары, кірпіш сарайлары, темір қоймалары, шламды шұңқырлар, цемент кептіру ғимараты, әк үйі және түтін құбырлары кірді. Ауланың Ичен өзеніне қараған жағы 122 метр, артқы жағы 140 метрге дейін созылды. Мүліктің жалпы құны 6670 фунт стерлингке бағаланды.

Elliott Brothers Ltd компаниясы

1901 жылы Elliott Brothers компаниясы шектеулі серіктестікке айналды және, құрылтай құжаттарында көрсетілгендей, фирманың қызметі көп салалы болды. Жеткізілетін өнімдерге көмір, кокс, цемент, әк, гипс, ақталған бор, кірпіш, плитка, қыш ыдыс, темір бұйымдары және ағаш кірді. Дегенмен, Роберт Янгтың кезінен бері Уэльс тақташаларын сату арнайы салада болып қала берді. Өткен жылғы есепте айтылған мүліктерден өзге, компанияның бірнеше кемесі мен баржасы болды. Акционерлер – Фрэнк, Уолтер, Фредерик Эллиот ағайындылары, олардың анасы Мэри және жалғыз әпкесі Лилиан. Фредерик бұрын Лондонда ағаш компаниясын басқарған және өз бизнесін Саутгемптонға көшірген. Бірінші директорлар кеңесінде Миллбанк Уорфта Фрэнк және Уолтер Эллиотт бірлескен басқарушы директорлар болып тағайындалды. Осы уақытта тағы бір ағасы Эдгар әкесінен мұрагерлік алған Саутгемптон сыра зауытын басқарды. Ол 1888 жылы Эмили Гейлге үйленді және олардың тұңғыш ұлы Мейсон Эллиот 1890 жылы дүниеге келді. 1891 жылдан 1921 жылға дейінгі 30 жыл ішінде Саутгемптон халқының саны күрт өсті, 1891 жылы 85 000-нан 1921 жылы 160 000-ға дейін жетті. Осы 30 жылдағы тұрғын үй құрылысының кеңеюі, әсіресе қаланың солтүстік жаққа орналасқан шағын аудандарында, Эллиотттың бизнесіне пропорционалды түрде серпіліс әкелді, әсіресе 1901 жылы компания құрылғаннан кейін. 1908 жылы Эдгар Эллиоттың ұлы Мейсон компанияға қосылды. 1918 жылдың 14 мамырында Фрэнк Эллиот қайтыс болды, ал оның кіші інісі Уолтер Elliott Brothers Ltd компаниясының жалғыз басқарушы директоры болды, ал 1920 жылы Мейсон директорлар кеңесіне сайланды. Уолтердің алғашқы шешімдерінің бірі – цемент және әк өндірісін тоқтату болды, бұл компанияның басындағы қызметтердің бірі еді. Сол жылдың желтоқсан айында компания Blanchard & Co Ltd компаниясының Бишоп Уолтхэм кірпіш зауытын сатып алды. Бланшар эпизоды жеке бөлімде баяндалған. 1920 жылдары Саутгемптонда шамамен 9400 жаңа үй салынды. Құрылыс материалдарына деген сұранысты қанағаттандыру үшін Эллиотт Миллбанк ғимаратын кеңейтіп, оған іргелес астық қоймасын сатып алды. 1924 жылы фирма Гернсидегі шифер және цемент сатушысы Valpied Ltd компаниясының бақылау үлесін иеленді. Бірақ олардың Гернсидегі қатысуы ұзаққа созылмады. Миллбанк ғимаратына жақын орналасқан кемежай компания үшін пайдалы актив болды, әсіресе көмір, шифер, теңіз құмы және ағаш, сондай-ақ кокс импорттау үшін. Көмір сату 1923 жылы тоқтатылғанымен, кемежайға деген қажеттілік бұрынғыдан да зор болды. 1925 жылы оны кеңейту ұсынысы тым қымбат болғандықтан, оны кеңейту үшін шағын кемежай салынды. 1927 жылдың 14 маусымы күні Миллбанк ағаш қоймасында өрт шықты. Өрт басқа ғимараттарға тараған жоқ, бірақ фирманың жалғыз жүк көлігі жойылды. Ғимараттарға, жүк көлігіне және қорларға келген шығын 10 000 фунт стерлингтен асты. Жақын арада төрт жаңа ағаш қоймасы салынды және келесі бірнеше жылда өрттен зардап шеккен жүк көлігін және бұрын қолданылған атпен жүретін арбаларды ауыстыру үшін бірнеше жүк көлігі сатып алынды. Фредерик Эллиот 1928 жылдың 26 қазанында қайтыс болды. Директорлар кеңесінің келесі отырысында 1918 жылдан бері мүшелер арасында ауысып келген төрағалық болашақта Уолтер Эллиоттпен тұрақты түрде жүргізілуі керек деп шешілді. Сол кездесуде Мейсон Эллиоттың ағасы Кристофер де директорлар кеңесіне сайланды. 1930 жылдары компания әртүрлі компаниялардың агенті ретінде жұмыс істеп, өнімдер тізімін кеңейтті. Жаңа өнімдерге ағаш талшықты жамылғылар, битумды ылғалға қарсы қабаттар, болаттан жасалған мұралар және Франция мен Бельгиядан келген қыш жабын плиткалары кірді. Мұндай тауарлар 1934-1939 жылдары жылдық сату көрсеткіштерінің 50 000 фунт стерлингтен асып түсуіне үлкен үлес қосты. 1935 жылдың 23 мамырында Уолтер Эллиот қайтыс болды. Оның компаниядағы 51 жылдық қызметі тек Ұлыбритания армиясындағы соғыс кезіндегі қызметімен тоқтатылды, онда ол майор шеніне жетті. Келесі айда өткен директорлар кеңесінде оның немере інісі Мейсон Эллиот басқарушы директор болып сайланды. Ол да ағасы сияқты, Ұлыбритания армиясында қызмет еткен. Ол директорларды Эллиот қызметкерлеріне екі апталық жылдық оқуларына қатысқанда толық жалақы төлеуге көндірген болуы мүмкін. Соғыс кезіндегі әскери қызметінде ол бригада шеніне жетті. Соғыстың басталуы соғысқа дейінгі сатудың өркендеуіне тосқауыл қойды. Жылдық орташа сату шамамен 20 000 фунтқа дейін төмендеді. Соғысты күтіп, компания көп мөлшерде ағаш жинады, бірақ 1939 жылдың қазан айында оның көп бөлігі үкімет тарапынан реквизицияланды. Кейінгі жылдары Адмиралтейство Миллбанк көшесіндегі дүкендердің бір бөлігін иеленді, ал Тамақ министрлігі жұмыртқа сақтау үшін үй-жайдың тағы бір бөлігін иеленді. 1941 жылы жартылай өрт шабуылдары компанияның бастапқы кеңселерін қиратты. Бес жыл бойы импровизацияланған кеңселерден компанияны басқарғаннан кейін, 1950 жылы Миллбанк көшесінде жаңа, арнайы салынған кеңсе ғимараты салынды.

Эллиоттар Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

1933 жылы Мейсон Эллиоттың ағасы Кристофер жаңа шатыр жабу бөлімінің басшылығын өз қолына алды. 1945 жылы бұл бөлім Elliott Brothers (Roofing) Ltd. жаңа еншілес компаниясының негізі болды. Компанияның жылдық кірісі 1945 жылы 15 000 фунт стерлингтен 1966 жылы 90 000 фунт стерлингке дейін өсті. 1969 жылы Кристофердің қазасынан кейін Ньюлин Мейсон Эллиотт басқарушы директор болып тағайындалды. 1973 жылы компания негізгі компанияға қайта біріктіріліп, бастапқыда Elliotts High Performance Roofing, ал 1986 жылы Elliotts Premier Roofing, Ltd. аталды. 1947 жылы Мейсон Эллиоттың ұлы Ньюлин Мейсон бес жылдық әскери қызметтен оралды және келесі жылы директорлар кеңесіне енгізілді. 1950 жылдары компанияның айналымы 110 000 фунт стерлингтен 364 000 фунтқа дейін өсті. Алайда, ағаш өнімдерінің сатылымы жалпы өнімнің өте шағын бөлігін құрағандықтан, 1954 жылы ол тоқтатылды. Бірақ, отыз жылдан кейін компанияның ағаш өнімдерін қамтамасыз етпеуі оның бәсекеге қабілеттілігін төмендетіп, қайта жаңғыртуға мәжбүр болды. 1956 жылы Бланшард кірпіш зауыты Бишопс Уолтемде жабылғаннан кейін, Эллиотт кірпіштерінің көп бөлігін Лондон кірпіш компаниясынан алуға көшті. Олар және басқа да көздерден алынған кірпіштердің сатылымы өсіп, 1990 жылдары жалпы сатылымның үштен бірін құрады. 1960 жылдардың ортасында компанияның жүк көтеру машиналарын сатып алуының ең маңызды пайдасы – кірпіштерді ішкі аумақта тасымалдау болды. Көп ұзамай, тұтынушыларға ауыр материалдарды жеткізу жеңілдеді, себебі кран-жүк машиналарының паркі сатып алынды. 1966 жылдың наурыз айында 45 жыл қызмет еткеннен кейін, оның ішінде 30 жылы басқарушы директор болып жұмыс істеген Мейсон Эллиотт компанияның басшылығын ұлы Ньюлин Мейсонға тапсырды. Оның соңғы жылдарындағы ең маңызды жетістігі – 1960 және 1964 жылдар арасында айналымды екі еседен астам арттыру болды, ол жылы ол 787 000 фунт стерлингке жетті. Алайда, ол көп ұзамай қайтыс болды. Ол 1966 жылы, ал келесі жылы оның інісі Кристофер де қайтыс болды. 1967 жылы Миллбанкте ас үй және ванна бөлмелерінің көрмесі ашылды, ал 1960 жылдарығы тұрақсыз өсуден кейін 1970 жылы айналым алғаш рет 1 миллион фунт стерлингтің үстінен асты. 1970 жылдардың ортасында Elliott Brothers елдегі алғашқы компьютерлендірілген құрылыс материалдары сату орталығына айналды. Компьютерлендіру және механикалық жүктеу тиімділікті арттыруға көмектесті. 1938 жылы 40 адамнан 1973 жылы 90 адамға дейін қызметкерлер саны артқанмен, сол кезеңде айналым 25 есеге өсті. 1970 жылы компанияның кеңеюіне байланысты Миллбанктегі штаб-пәтерінде кеңірек орын қажет болды. Саутгемптон кеңесінен жағалаудағы лайлы жер сатып алынып, 75 000 фунт стерлингтік жерді мелиорациялау жобасы іске қосылды. Мелиорацияланған аумақ бетонмен жабылып, 1973 жылы аяқталған жоба Миллбанк алаңының аумағын екі есеге жуық ұлғайтты. Шетелдік сауданы жеңілдету үшін 1974 жылы EB (International) Ltd. жаңа компания құрылды. Сонымен қатар, Elliott Brothers (Builders' Merchants) Ltd. холдинг компаниясы құрылды, оған Elliott Brothers Ltd. және EB International компанияларының барлық активтері берілді. Алайда, бұл жыл фирма үшін де, жалпы ұлттық құрылыс саудагерлері үшін де жақсы болмады. Дегенмен, Elliott Brothers компаниясының жылдық топтық сатылымы алғаш рет 2 миллион фунтқа жетті. Онжылдықтың қалған бөлігінде өсім айтарлықтай болды және 1980 жылы айналым 5 миллион фунт стерлингтен асты. Бұл арада құрылыс материалдары саудагерлерінің нарықтық жағдайы өзгеріп жатты. Орта және шағын құрылысшылар әрқашан компанияның сауда-саттықтағы маңызды бөлігі болды. Бірақ бұл компаниялар жаңа ғимараттар салудың орнына, кеңейту және қайта құру жұмыстарын жүргізуге көшті. Сонымен қатар, "Өз қолыңмен жаса" нарығы тез өсіп жатты. Осы талаптарды қанағаттандыру үшін Миллбанк көшесіндегі қойма өздігінен таңдау дүкеніне айналдырылды. 1980 жылдары Миллбанк көшесіндегі дүкенді үлгі ретінде пайдаланып, Рингвуд, Фарехам, Чандлерс Форд және Фордингбриджде филиалдар ашылды. Миллбанктегі бас кеңсесімен және Бишопс Уолтхамдағы филиалымен, бұл дүкендердің жалпы саны алтыға жетті. 1990-2015 жылдар аралығында тағы сегіз сауда орны ашылды. Соңғысы Крайстчерчте, ең үлкені және Дорсет графтығындағы, Гэмпшир графтығынан тыс жердегі алғашқы дүкені. 1982-1983 жылдары Ньюлин Мейсон Эллиотт Құрылыс материалдары саудагерлері федерациясының президенті болды. Кейіннен ол маңызды лауазымдарда жұмыс істеді, содан кейін 1985 жылдың мамырында басқарушы директор лауазымынан кетті. Оның орнын ұлы Стюарт Мейсон Эллиотт иеленді. 2014 жылдың 29 қыркүйегінде Elliotts Hardleys, Lymington ас үйі мен ванна бөлмесінің көрмесін сатып алды. Жұмыс орындары қысқартылмады, ал сатып алудан кейін бизнес бұрынғысынша жұмыс істеді. 2015 жылдың 11 маусымында Лондонда өткен Family Business United сыйлық беру кешінде Elliott Brothers компаниясы «Жылдың отбасылық бизнесі – жылжымайтын мүлік және құрылыс» аталымын жеңіп алды. 2015 жылдың мәліметтері бойынша, Elliott Brothers (Builders Merchants) Ltd. холдинг компаниясының басқарушы директоры Стюарт Грэм Мейсон Эллиотт, ал Elliott Brothers Ltd. операциялық компаниясының басқарушы директоры Томас Эдвард Мейсон Эллиотт болып табылады. Компания Гэмпшир және Дорсеттегі 13 орнында шамамен 300 адамды жұмысқа орналастырған. 2014 жылы Elliott Brothers (Builders Merchants) Limited холдинг компаниясының активтері 31,2 миллион фунт стерлинг, ал міндеттемелері 15,1 миллион фунт стерлингті құрады.

Бланшарлар

Бишоп Уолтемдегі кірпіш ғимарат 1860 жылдарға дейін салынған. Іргесін қалаушы Марк Бланшар 1892 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы, сондай-ақ Марк, бизнеске ие болды. Бірақ 1818 жылы ол зейнетке шығуға шешім қабылдады және отбасында мұрагер болмағандықтан, бизнесті сатуға бел буды. Эллиоттс кірпіш зауыты, қоры және теміржол желілері үшін 8000 фунт төледі. Уолтер Эллиотт бас директор болып тағайындалған жаңа компания құрылды. Зауыт кеңейтілді және қажет болған жағдайда жабдықтар жаңартылды. Басқа жергілікті ғимараттармен қатар, кірпіштер Саутгемптон университетінің колледжіне, 1952 жылы Саутгемптон университетіне айналатын оқу орнына қосымша құрылыс үшін қолданылды. Уолтер Эллиот 1935 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның жүрегі туысқан Мейсон Эллиот төраға болды. 1941 жылдың жазындағы бомбалау шабуылы зауытқа елеулі зиян келтірді. Шабуыл кірпіш өндірісін тоқтатты және өндіріс 1947 жылға дейін қайта жаңғыртылған жоқ. Дегенмен, тіпті 1956 жылы өндіріс тиімді болмады, жылдық өнім тек 1,5 миллион кірпіш және 650 мың плитканы құрады. Сондықтан учаске аукционға қойылды, бірақ қабылдауға лайықты ұсыныстар болмағандықтан, ол қайтарылып алынды және қайта құрылыстан кейін Эллиотстың алғашқы сауда және тарату қоймасына айналды. Ол 1980 жылдардың басына дейін осы қызметті атқарды, ол кезде Эллиоттс Бэн Тернер & Сон компаниясының Клейлендс Роуд, Бишоп Уолтемдегі қоймасын сатып алды. Тернерс шаруашылық машиналарын жеткізуші болды. Олардың ғимараты қазірге дейін Эллиотт бауырларының Бишоп Уолтем филиалы ретінде пайдаланылуда.

Эллиоттар отбасының әскери қызметі

1859 жылы француз шабуылының қаупі туғанда Томас Эллиотт 2-ші (Саутгемптон) Гэмпшир еріктілер қарулы жасағының офицері болды, бұл Корольдік Гэмпшир полкінің бөлімшесі еді. Оның ұлы, Уотер, 1881 жылдан 1912 жылға дейін сол полкте қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол Саутгемптон ерікті қорғаныс корпусының бөлімшесін құрып, оған басшылық етті. Томас Эллиотттің бірнеше ұрпағы 1907 жылы құрылғаннан кейін Аумақтық армия құрамына кірген бөлімшелерде ерікті түрде әскери қызмет атқарды. Мейсон Эллиотт 1908 жылы Гэмпшир полкіне қосылып, 1910 жылы құрылғанда Гэмпшир Корольдік атқыштар артиллериясына ауыстырылды. 1912 жылы офицерлік шен алып, соғыс жылдары Мысыр мен Палестинада қызмет етіп, майор шеніне дейін көтерілді. 1918 жылы DSO орденімен марапатталды. Соғыстан кейін ол Хэмпшир жасағының Territorial құрамына қосылды. 1937 жылы бригада генералы шеніне көтеріліп, 72-ші (Гэмпшир) зениттік бригадаға (Ұлыбритания) 35-ші зениттік бригада құрамында басшылық етті. Ол екінші дүниежүзілік соғыс бойы қолбасшылықты жалғастырды және ұзақ және көрнекті қызметі үшін DSO және OBE ордендерімен марапатталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мейсонның інісі Кристофер Үндістанда, Месопотамияда және Батыс майданында қызмет етті. Соғыс аралығында ол Гэмпшир полкінде қызмет етті және 1935 жылы полковник шеніне көтерілді. Мейсонның үлкен ұлы Грэм Мейсон Эллиотт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гэмпшир полкінде қызмет етті. Взвод командирі ретінде ол олармен бірге D күні Ароманшқа десантқа түсіп, жараланып, эвакуацияланды және кейіннен қайтыс болды.