Жон Райан Кинни: Американ аниматоры, режиссер және продюсері

Кіріспе

Американдық аниматор, режиссер және продюсер

Джон Райан Кинни (29 наурыз 1909 – 9 ақпан 1992) – американдық аниматор, режиссер және анимациялық қысқаметражды фильмдер продюсері. Кинни – әріптес Disney аниматоры Дик Киннидің үлкен ағасы.

Ерте өмір

Джек Кинни 1909 жылғы 29 наурызда Юта штатында дүниеге келген. Ол Лос-Анджелестегі Джон Мьюр орта мектебінде (1925), ал Джон С. Фримонт орта мектебінде (1926–1928) оқыды. Фримонт футбол командасында ойнаған екеуі де 1930 жылы Уолт Диснейдің Гиперион даңғылындағы студиясына жұмысқа қабылданды. Уильямс өзін Киннидің ең жақсы досы деп есептейтін, ол 1950-ші жылдардағы "Микки-Маус клубы" (1955–1958) классикалық телебағдарламасында бас Mouseketeer Джимми Додтпен бірге "Үлкен Мускетер" рөлінде ойнады.

Мансап

Джефф Ленбургтің бағалауынша, Кини – мансабының көп бөлігін «Уолт Дисней Продакшнс» (кейін «Уолт Дисней Анимациялық Студиясы» деп аталды) студиясында өткен тәжірибелі аниматор болған. Ол «Дональд Дак» сериясының алғашқы фильмі, «Үздік анимациялық қысқа фильм» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алған. Кинидің тағы екі фильмі де осы сыйлыққа ұсынылған. Кини 1931 жылдың 9 ақпанында «Уолт Дисней» студиясына қосылды. Ол аниматор ретінде жұмысқа қабылданды. Бастапқыда студияның «Микки Маус» және «Сили Симфония» сериялары үшін фильмдерге түс қойды. Аниматор ретіндегі фильмдерінің қатарында – «Көшедегі концерт» (1935) және «Печенье карнавалы» (1935). Кини сонымен қатар «Микки Маус» және «Плуто» туралы фильмдерде сюжеттік режиссер болып жұмыс істеді. Осы қызметте түсірген фильмдері: «Батыр кішкентай тігінші» (1938), «Миккидің тіркемесі» (1938) және «Қоғамдық иттің көрмесі» (1939). Кини «Диснейдің» 10 көркем фильмінің режиссері болды. Оның осы лауазымдағы жұмыстарының арасында – «Пиноккио» (1940), «Думбо» (1941), «Салюдос Амигос» (1942), «Әуе күші арқылы жеңіс» (1943), «Үш кабальеро» (1944), «Менің музыкамы жаса» (1946), «Көңілді және әдемі» (1947), «Мелодия уақыты» (1948) және «Икабод пен мырза Тодтың оқиғалары» (1949). 1940 жылдан бастап Кини қысқаметражды анимациялық фильмдердің режиссері болып тағайындалды. Кини «Гуфи» сериясының бас режиссері болды, оның тұңғыш жұмысы – серияның екінші фильмі «Гуфидің жорығы» (1940), ал серияның соңғы тұрақты фильмі «Қалай ұйықтау керек» (1953) болды. Ол сериядағы барлығы 39 фильмді режиссерлік етті. Осы сериядағы ең танымал жұмыстары – «Гуфидің қалай…» сериясы, онда кейіпкер түрлі танымал спорт түрлерін қалай ойнау керектігін көрсетті. Гуфидің осы фильмдердегі әрекеттері «күтілгендей апатты» нәтижелерге әкелді. Оның «Гуфи» мультфильмдерінің бірі – «Футбол қалай ойналады» (1944) «Үздік анимациялық қысқа фильм» номинациясына ұсынылды. Кини сонымен қатар «Плуто» сериясынан екі фильмді, ал «Дональд Дак» сериясынан төрт фильмді, соның ішінде «Фюрердің беті» (1943) – нацистік Германияның диктаторы Адольф Гитлер туралы сатиралық фильмді режиссерлік етті. Бұл фильм «Дональд Дак» сериясынан «Оскар» сыйлығын жеңіп алған жалғыз фильм болды және 1994 жылғы «50 ең ұлы мультфильм» кітабында 22-орынды иеленді. Кинидің басқа режиссерлік жұмыстары «Уолт Дисней» арнайы фильмдерін қамтыды. Олардың арасында – «Шошқалар – шошқалар» (1954), «Кейси қайтадан соғады» (1954) және «Әлеуметтік арыстан» (1954). «Шошқалар – шошқалар» «Үздік анимациялық қысқа фильм» номинациясына ұсынылды. Бұл Кинидің режиссерлік еткен үшінші және соңғы фильмі болды. Кинидің тағы бір режиссерлік жұмысы – «Жалғыз чипмунктер» (1954). Бұл «Чип және Дейл» сериясының соңғы анимациялық қысқа фильмі болды. 1954 жылдан 1957 жылға дейін Кини теледидар анимациясын режиссерлік етті. Ол «Уолт Дисней» антологиялық телесериалы үшін кейбір ескі қысқа фильмдерді біріктіру үшін пайдаланылған жаңа анимацияны қадағалады, бұл телесериал американдық телерадиокомпаниясы (ABC) арқылы көрсетілді. 1958 жылдың 13 наурызында Кини «Дисней» студиясынан кетіп қалды. Ол «Дисней» компаниясында 27 жыл қызмет етті. Кини «Диснейден» кеткеннен кейін тәуелсіз анимациялық студиясын – «Кини Адельквист Продакшн, Инк.» құрды. Оның серіктесі – «Диснейдің» тағы бір түлегі Хал Адельквист болды. Анимация тарихшысы Джефф Ленбургтің айтуынша, компания «Джек Кини Продакшнс» деп аталды. Кини «UPA» студиясы үшін анимациялық фильм түсірді. Бұл «Мың бір түндік ертегілер» (1959) және «Мырза Магу» ролі болды. Кейін Кини өзінің ағасы Дик Кинимен бірлесіп, «Попай – теңізші» (1960-1961) анимациялық телесериалын жасады. Сериал түсірілімдері түсті түсті. Кини «The New Three Stooges» (1965) телесериалының сюжет жазушысы ретінде қайта пайда болды, онда тікелей эфир мен анимациялық сегменттер болды. Кейіннен ол 1978 жылдан 1982 жылға дейін «Hanna Barbera» компаниясында сценарий режиссері болып жұмысқа қабылданды. Ол компанияның бірнеше демалыс күні таңертеңгі мультфильмдерінде жұмыс істеді. Олардың арасында – «Скуби Ду және Скреппи Ду» (1979-1980) және «Скуби & Скреппи Ду / Пппи Оур» (1982-1983) болды. 1983 жылы Кини анимация өнеріне өмір бойы қосқан үлесі үшін «Winsor McCay Award» сыйлығын алды. Бұл сыйлықты Халықаралық анимациялық фильмдер қоғамы (ASIFA Hollywood) құрды.

According to Jeff Lenburg's assessment of him, Kinney was a veteran animator, who spend most of his career working at Walt Disney Productions (later known as the Walt Disney Animation Studios). He directed the first film in the Donald Duck series to win the Academy Award for Best Animated Short Film. Two other films directed by Kinney were nominated for the same award. Kinney joined the Walt Disney studio on February 9, 1931. He was hired as an animator. He initially inked films for both the Mickey Mouse and Silly Symphony series of the studio. His film credits as an animator include The Band Concert (1935) and The Cookie Carnival (1935). Kinney also served as a story director in films featuring Mickey Mouse and Pluto. His film credits in that role include Brave Little Tailor (1938), Mickey's Trailer (1938) and Society Dog Show (1939). Kinney served as a sequence director on 10 of the Disney theatrical feature films. His credits in that role included Pinocchio (1940), Dumbo (1941), Saludos Amigos (1942), Victory Through Air Power (1943), The Three Caballeros (1944), Make Mine Music (1946), Fun and Fancy Free (1947), Melody Time (1948), and The Adventures of Ichabod and Mr. Toad (1949). Beginning in 1940, Kinney was promoted to the position of director for animated short films. Kinney was the primary director of the Goofy series, with his debut being the second entry in the series, Goofy's Glider (1940), all the way up to the final regular entry in the series, How to Sleep (1953), directing a total of 39 entries in the series. His most notable creations for this series were the Goofy How to , where the character demonstrated how to play various popular sports. Goofy's efforts in these films had "predictably disastrous" results. One of his Goofy cartoons, How to Play Football (1944), was nominated the Academy Award for Best Animated Short Film, one of two entries in the Goofy series to be nominated for the Award. Kinney also directed two entries in the Pluto series, as well as directing four entries in the Donald Duck series, including Der Fuehrer's Face (1943), a wartime satire of Adolf Hitler, the dictator of Nazi Germany, which became the only Donald Duck short to win an Academy Award for Best Animated Short Film, as well being listed as Number 22 in the 1994 book, The 50 Greatest Cartoons. Kinney's other director credits included a number of Walt Disney Specials. Among them were Pigs Is Pigs (1954), Casey Bats Again (1954), and Social Lion (1954). Pigs Is Pigs was nominated for the Academy Award for Best Animated Short Film. It was the third and last film directed by Kinney to be nominated for the Award. Another film credit for Kinney as a director was The Lone Chipmunks (1954). It was the last animated short film of the Chip 'n' Dale series. From 1954 to 1957, Kinney started directing television animation. He supervised new animation used to tie some of the old shorts together for the
Walt Disney anthology television series, which was broadcast by the American Broadcasting Company (ABC). On March 13, 1958, Kinney departed from the Disney studio. He served at the Disney company for 27 years. After Kinney left Disney, he started an independent animation studio, Kinney Adelquist Productions, Inc. His partner was Hal Adelquist, another Disney alum. According to animation historian Jeff Lenburg, the company was known as Jack Kinney Productions. Kinney directed an animated feature film for the UPA studio. It was 1001 Arabian Nights (1959) and featured Mr. Magoo. Kinney next partnered with his own brother Dick Kinney, to produce Popeye the Sailor (1960 1961), an animated television series from King Features Syndicate. The series was shot in color. Kinney resurfaced as a story writer for The New Three Stooges (1965), a television series which featured both live action and animated segments. He was next hired as a story director by Hanna Barbera, serving in this position from 1978 to 1982. He worked on several saturday morning cartoons by the company. Among them were Scooby Doo and Scrappy Doo (1979 1980) and The Scooby & Scrappy Doo/Puppy Hour (1982 1983). In 1983, Kinney was awarded a Winsor McCay Award, in recognition for his lifetime of contribution to the art of animation. The award was created by the International Animated Film Society (also known as ASIFA Hollywood).

Өлім және мұра

1988 жылы Кини «Уолт Дисней және басқа да кейіпкерлер: Диснейдегі ерте жылдардың ресми емес естелігі» атты қысқаша өмірбаяндық кітабын жариялады. Бұл кітап оның өмірбаяны болды. Кини 1992 жылдың 9 ақпанында Калифорния штатының Глендейл қаласында 82 жасында дүниеден өтті. Оның өлімі табиғи себептерден болды деп хабарланды.