Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пуэрто-Рико жазушысы (1952–2016)
Puerto Rican writer (1952–2016)
Джудит Ортиз Кофер (24 ақпан 1952 – 30 желтоқсан 2016 ж.) – пуэрторикалық автор. Оның сыншылар тарапынан жоғары бағаланған және марапатталған туындылары поэзия, әңгімелер, автобиография, эсселер және жасөсперімдерге арналған көркем әдебиет сияқты әдеби жанрларды қамтиды. Ортис Кофер 26 жыл бойы Джорджия университетінде ағылшын тілі мен шығармашылық жазудан дәріс берді, сондай-ақ студенттерге арналған шығармашылық жазу семинарларын өткізді. 2010 жылы Ортис Кофер Джорджия жазушыларының Даңқ залына енгізілді, ал 2013 жылы университеттің 2014 жылғы Оңтүстік-Шығыс конференциясының ғылыми жетістіктері сыйлығына ие болды. Туындыларында Ортис Кофер естелік пен қиялдың тоғысқан жеріне поэзиялық көзқараспен қарады. Ол әртүрлі жанрларда әйелдер мәселелерін, латиноамерикандық мәдениетті және Американың Оңтүстігін зерттеді. Ортис Кофердің шығармалары отбасылық қарым-қатынастардың терең бейнелері мен жердің ең жақсы сипаттамалары арқылы жеке өмір мен қоғамдық кеңістікті байланыстырады. Оның жеке құжаттары қазіргі уақытта Джорджия университетінің Харгрет сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасында сақтаулы.
Judith Ortiz Cofer (February 24, 1952 – December 30, 2016) was a Puerto Rican author. Her critically acclaimed and award winning work spans a range of literary genres including poetry, short stories, autobiography, essays, and young adult fiction. Ortiz Cofer was the Emeritus Regents' and Franklin Professor of English and Creative Writing at the University of Georgia, where she taught undergraduate and graduate creative writing workshops for 26 years. In 2010, Ortiz Cofer was inducted into the Georgia Writers Hall of Fame, and in 2013, she won the university's 2014 Southeastern Conference Faculty Achievement Award. In her work, Ortiz Cofer brings a poetic perspective to the intersection of memory and imagination. Writing in diverse genres, she investigated women issues, Latino culture, and the American South. Ortiz Cofer's work weaves together private life and public space through intimate portrayals of family relationships and rich descriptions of place. Her own papers are currently housed at the University of Georgia's Hargrett Rare Book and Manuscript Library.
Алғашқы жылдар
Джудит Ортиз Кофер 1952 жылдың 24 ақпанында Пуэрто-Рикодағы Хормигуэроста Хесус Луго Ортиз бен Фанни Мороттың отбасында дүниеге келді. 1956 жылы ол отбасымен бірге Патерсон (Нью-Джерси) қаласына көшті. Фанни Морот 15 жасында Джудит Ортиз Коферді өмірге әкелді. Олар Америкада жас ата-аналарға көбірек мүмкіндіктер болатынына сенді. Луго академиялық қызметке құштар болғанымен, мектепті тастап, АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылды. Ол қызы дүниеге келгенде Панамада қызмет ететін. Джудит Ортиз Кофермен екі жылдан кейін алғаш рет кездесті. «Мені Мария деп атаңыз» – 2004 жылы жарық көрген жасөспірімдерге арналған роман. Онда Пуэрто-Рикодан Нью-Йорк қаласына көшкен жас қыздың өмірі баяндалады. Олар Патерсон мен Хормигуэрос арасында жиі сапар шегетін. Ортиз Кофер өзінің «Үнсіз би: Пуэрто-Рико балалық шағының толық емес естелігі» атты мемуарларында осы сапарлар туралы ой бөліседі, олардың оның біліміне де, әлеуметтік өміріне де кедергі келтіргенін айтады. Ол негізінен Нью-Джерси штатының Патерсон қаласында білім алған, бірақ Пуэрто-Рикода болғанда жергілікті мектептерге қатысты. Пуэрто-Рикода Ортиз Кофер әжесінің үйінде тұратын. Пуэрто-Рико мен Нью-Джерси арасындағы ауысуы оның жазуына зор әсер етті, себебі ол екі мәдениетті салыстыру мүмкіндігіне ие болды. 1967 жылы, Ортиз Кофер 15 жасқа толғанда, оның отбасы Грузия штатының Аугуста қаласына көшіп келді, ол 2016 жылы қайтыс болғанға дейін сол жерде өмір сүрді. Ол сол жерде Батлер орта мектебінде оқыды. Джудит және оның інісі Роналдо бастапқыда отбасының Оңтүстікке көшуіне қарсылық көрсетті. Алайда, Джорджияға келгеннен кейін, Ортиз Кофер Аугустаның жарқын түстері мен өсімдіктеріне таң қалды, бұл Патерсон қаласының сұр бетон және аспанынан өте ерекшеленді.
Judith Ortíz Cofer was born to Jesus Lugo Ortíz and Fanny Morot in Hormigueros, Puerto Rico, on February 24, 1952. She moved to Paterson, New Jersey with her family in 1956. Morot gave birth to Judith Ortíz Cofer when she was fifteen years old. They believed they would have more opportunities for young parents in America. Despite Lugo's passion for academia, he left school and joined the U. S. Navy. He was stationed in Panama when his daughter was born. He met Judith Ortiz Cofer for the first time two years later. Call Me Maria is a young adult novel that was published in 2004. It focuses on a teenage girl's transition from Puerto Rico to New York City. They often made back and forth trips between Paterson and Hormigueros. Ortíz Cofer reflects on these trips in her memoir, Silent Dancing: A Partial Remembrance of a Puerto Rican Childhood, stating they were annoying to both her education and her social life. While she was primarily educated in Paterson, New Jersey, she attended local schools in Puerto Rico while she was there. While in Puerto Rico, Ortíz Cofer would stay in the home of her grandmother. Her transition between Puerto Rico and New Jersey greatly influenced her writing because she was able to contrast the two cultures. In 1967, when Ortíz Cofer was fifteen, her family moved to Augusta, Georgia, where she lived until her death in 2016. There, she attended Butler High School. Judith and her brother, Ronaldo, initially resisted the family's move South. Upon arriving in Georgia, however, Ortíz Cofer was struck by Augusta's vibrant colors and vegetation compared with the gray concrete and skies of city life in Paterson.
Silent Dancing: A Partial Remembrance of a Puerto Rican Childhood – бұл Ортис Кофердің балалық шағын егжей-тегжейлі баяндайтын очерктер мен өлеңдер жинағы. Ол Пуэрто-Рикодағы ауылынан Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы өміріне көшеді. Ол әскери қызметкерлердің балаларының қандай қиындықтарға тап болатынын, әкесі АҚШ Әскери-теңіз күштерінде болғандықтан өзі де сондай жағдайды бастан өткергенін айтады. Көптеген пуэрто-рикалықтар сияқты, оның әкесі де жақсырақ өмір сүру үмітімен аралдан кеткен. Бұдан әрі, Ортис Кофер АҚШ-қа, өскен жеріне, және Пуэрто-Рикоға, туған жеріне деген адалдық арасында қысылып, екі жаққа да бірдей жақындық сезінетін жағдайды баяндайды. Бұл көптеген пуэрто-рикалықтар үшін ортақ мәселе. Сан-Францисколық Examiner газетінде жарияланған рецензиясында Кармен Васкес "Сытылдап билеу" туралы былай деп жазды: Кофер поэзия мен прозаны айқын, нақты және кейде жылтылдаған түрде үйлестіріп, әжесінің әңгімелері, әдемі және көңіл көшіруге бейім болған ағасының келуі, Пуэрто-Рикодағы Рождество тойы, көше шамдарының астында ақ формадағы әскери әкесінің келгені, ересек гей адамның жалғыздығы, жас ғашықтардың сезімі мен құштарлығы сияқты естеліктердің шашауларын дыбыс, түс және сөз ағынына айналдырады. Кофердің естеліктерінің тікелей және әсерлі емес сипаты жаңартушылық етеді. Бұл кітап – қазына, бұрын ұзақ уақытқа құлыпталған естеліктердің құпия есігі.
Silent Dancing: A Partial Remembrance of a Puerto Rican Childhood is a collection of essays and poems that detail Ortiz Cofer's childhood. She goes from her village in Puerto Rico to her life within Paterson, New Jersey. She goes over what children of military parents must face, as she did with her father being in the U. S. Navy. Like many Puerto Ricans, her father left the island in hope of having a better life. Furthermore, there is this them of split loyalties, where Ortiz Cofer feels confused between her loyalty to the United States, the place where she grew up, and her loyalty to Puerto Rico, her own birthplace. This is a common issue with many Puerto Ricans. In a review in The San Francisco Examiner, Carmen Vazquez wrote of Silent Dancing :Blending poetry and prose that is clear, precise and sometimes shimmering, Cofer transforms snatches of memory her grandmother's fables, a handsome and philandering uncle's visit, a Christmas feast in Puerto Rico, the appearance of her Navy father in white uniform under a street lamp, the loneliness of an older gay man, the poignancy and passion of young lovers courting without touching — into a stream of sound, color, and words The straightforward, non spectacular character, of Cofer's memoirs is refreshing This book is a treasure, a secret dpor opening onto memories locked away long ago.
Сен сияқты арал: Барионың оқиғалары
"Сен сияқты арал: Барио әңгімелері" – Нью-Джерси бариосындағы пуэрторикалық жасөспірімдердің тағдырларын баяндайтын он екі қысқа әңгімеден тұратын жинақ. Бұл әңгімелер жас тәлімімен айналысатын оқырманға арналған. Ортис Кофердің көптеген танымал туындылары сияқты, "Сен сияқты арал: Барио әңгімелері" де оның АҚШ-та пуэрторикалық жасөспірім ретінде өткен балалық шағын еске түсіреді. 1994 жылы Америка кітапханалар қауымдастығы бұл жинақты жастарға арналған жылдың үздік кітабы деп атады. Жиналған 12 әңгіме бір маңайда өтеді және әрқайсысының жеке сюжеттік желісі бар болғанымен, көбінесе бір-бірімен байланысты. Кейбір кейіпкерлер бірнеше әңгімеде кездеседі, бұл оқырманға оларды өз көзқарасынан да, басқа кейіпкердің көзқарасынан да көруге мүмкіндік береді. The Sacramento Bee газетіндегі мақаласында Джуди Грин былай деп жазды: «Джудит Ортиз Кофердің "Сен сияқты арал" кітабындағы 12 әңгіменің әрқайсысы есейіп келе жатқан жасөспірімнің күшті сезімдерімен толқып тұрады. Оқиғалардың көп бөлігі Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы пуэрторикалық бариода өтетіні маңызды емес, себебі әрқайсысы өзін-өзі тану, төзімділік, отбасылық адалдық сияқты барлық адамға ортақ мәселелерге толы». Кофердің Эль-Билдингтегі және аралдағы өмірге деген қабілеті табиғи. Оқырман оның жанды кейіпкерлерінің әңгімелері аяқталғаннан кейін де әңгімелесіп отыратынын байқайды.
An Island Like You: Stories of the Barrio is a collection of twelve short stories following a cast of Puerto Rican teenage characters in a New Jersey barrio. The stories are written for a young adult audience. Like many of Ortiz Cofer's famous works, An Island Like You: Stories of the Barrio draws upon her upbringing as a Puerto Rican teenager in the United States. The collection was named one of the best books of the year young adults by the American Library Association in 1994 The 12 stories take place in the same neighborhood, and often intertwine, though each has an independent plot. Some of the characters appear in more than one story, allowing the reader to see them from both their own perspective, and the perspective of another character. In a review in The Sacramento Bee, Judy Green wrote:Each of the 12 short stories in Judith Ortiz Cofer’s An Island Like You vibrates with the intense emotions of a young teenager on the edge of growing up. That most of the stories occur in the Puerto Rican barrio of Paterson, N. J., makes little difference because each pivots on a universal point: self discovery, tolerance, family loyalty Cofer's astute eye and ear for life in El Building and on the island come naturally. Readers will find her vigorous characters keep talking long after their stories end.
Күннің сызығы
Күннің сызығы – 1989 жылы жарық көрген роман, ол 1930 жылдардың аяғынан 1960 жылға дейінгі Пуэрто-Рико отбасының тарихын баяндайды. 1996 жылы романның испан тіліне аудармасы "La Línea del Sol" деген атпен жарық көрді. Романның бірінші жартысы Пуэрто-Рикодағы отбасының өмірін қамтиды және Гузман ағаның тұлғасына арналған. Романның екінші жартысын отбасының үлкен қызы Марисол баяндайды. Бұл бөлігінде отбасы Пуэрто-Рикодан Нью-Джерси штатындағы Патерсон қаласына, содан кейін Нью-Джерсидің маңындағы пәтерге көшеді. Роман Ортис Кофердің өміріне негізделген, бірақ ойдан шығарылған элементтер де бар. Роман мәдени сәйкестік тақырыбын зерттейді және Пуэрто-Риколық көшпендердің өмірін шынайы көрсетеді. Дэниел Корри "Атланта Конституциясы" газетінде романды мақтап былай деді: "Оқиғаның алғашқы жартысы латын американдық аралда, шаруалардың мачоздығы мен жасөспірім әйелдердің өмірінде өрнектейді. Олардың сұлулығы бала туғаннан және қажырлы еңбектен кейін тез жоғалады. Романның көркем, лирикалық тілі оқырманға роман авторы екі поэзия кітабының да авторы екенін еске салады. Патерсонда аралдықтар "суға батқандар" деп аталады, олар El Building-те өздеріне жеке ел сияқты тұрып, туған жерлерінің салтын сақтайды. Жас баяндаушы өзінің қатал және қорғаушы әкесінің ықпалымен екі есе оқшауланған. "Күннің сызығы" мәдениеттердің құнды тарихын қатар, балалық шақ пен әйелдіктің күшті бейнесін көрсетеді.
The Line of the Sun is a novel published in 1989 which tells the story of a Puerto Rican family from the late 1930s to the 1960s. A Spanish translation of the novel titled La Línea del Sol was also published in 1996. The first half of the novel follows the family's lives in Puerto Rico, and centers on the character Uncle Guzmán. The second half of the novel is narrated by Marisol, the eldest daughter of the family. In this half, the family moves from Puerto Rico to a tenement in Paterson, New Jersey, and eventually to the New Jersey suburbs. This novel is based on Ortiz Cofer's own life, but includes fictional elements as well. The novel explores the theme of cultural identity, and gives a realistic illustration of the Puerto Rican migrant experience. Daniel Corrie, writing in The Atlanta Constitution, praised the novel:The story's opening half unfolds on the Latino island of peasant machismo and teenage wives whose beauty is soon marred by child bearing and hard work Lush with the sights, sounds and smells of this world of cane fields and coffee plantations, the novel's clean, lyrical prose often reminds the reader that the novel's author is also the author of two books of poetry In Paterson, the islanders are "wetbacks" who keep to El Building as though it were a country unto itself where they hang onto customs of their native land. The young narrator is doubly isolated by the influence of her aloof and protective father Besides being a valuable chronicle of cultures, The Line of the Sun is a strong portrayal of childhood and womanhood.