Атлантика және Ядкин темір жолының тарихы

Кіріспе

Атлантик және Ядкин темір жолы 1899 жылдан 1950 жылға дейін Солтүстік Каролина штатындағы қысқа желілік темір жол болды. Ол Монт-Эйри қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай Санфорд қаласына дейін жүргізіліп, негізінен Пьемонт аймағына қызмет көрсетті. 2006 жылға дейін оның кейбір рельстері Ядкин аңғары темір жолының құрамына кіріп, пайдаланылып келді.

Тарих

Бұл темір жолдың қысқа ғұмыры 1899 жылдан 1950 жылға дейін созылды, бірақ оның кейбір рельстері 19 ғасырда Кэп-Фейр және Ядкин аңғары темір жолының (CF&YV) құрамына кірген. Бұл Солтүстік Каролинаның Уилмингтон атлантикалық портынан Эйри тауына дейін, Оңтүстік Каролинаның Беннетсвилл қаласына дейінгі маңызды тармағы бар, созылып жатты. Атлантик және Ядкин темір жолы 1899 жылғы аукционда Уилмингтон және Уэлдон темір жолының (жақын арада Атлантик жағалау желісі темір жолы ретінде қайта ұйымдастырылатын) өкілдері қарызға батып, банкротқа ұшыраған CF&YV үшін Оңтүстік темір жолынан басымдық алып, сатып алды. Уилмингтон және Уэлдон темір жолының (W&W) жарғысында W&W сатып алған кез келген темір жол сол корпоративтік атаумен тіркелуі керек деген талап болды. W&W CF&YV-нің барлық бөлігіне ие болғысы келмеді, тек Солтүстік-Шығыс Солтүстік Каролинадағы өз желілерімен тікелей бәсекелесетін бөлігін ғана қалады. CF&YV Оңтүстік темір жолына сатылды, ол оны Атлантик және Ядкин темір жолы (A&Y) деген атпен жаңа компания ретінде қайта ұйымдастырды. Жаңадан құрылған A&Y кейін Санфордтан Уилмингтонға дейінгі желілерінің оңтүстік жартысын W&W-ге қайта сатты. Солтүстік жартысы Оңтүстік темір жолының толыққанды еншілес компаниясы болып қала берді. CF&YV-ді бөлу туралы мәміленің күмәнді заңдылығы ашулы инвесторлар мен мүдделі мемлекеттік азаматтардың бірнеше жыл бойы заңдық дау-дамайға түсуіне себеп болды, олар батыс тауларынан Солтүстік Каролина портына дейінгі жалғыз "негізгі" желінің екі бәсекелес арасында бөлінгенін көрді. 1924 жылы Солтүстік Каролинаның Жоғарғы соты сату мен қайта ұйымдастырудың заңды екенін шешті. Оңтүстік темір жолы A&Y-ге толыққанды ие болды, бірақ сот процесі кезінде оны тәуелсіз құрылым ретінде сақтап қалды. 1917 жылға дейін желі Оңтүстік темір жолының бөлігі болып саналды, содан кейін A&Y-ге өз атауымен жұмыс істеуге рұқсат берілді. 1924 жылы A&Y банкрот деп жарияланды және басқарушылардың бақылауына өтті. Басқарушылыққа активтерді бөлу және Оңтүстік темір жолынан бөлек операцияларды жүргізу қажет болды. Ақырында, A&Y қайтадан төлем қабілеттілігіне ие болды. Жаңадан артқан пайдалылығы және 1940-жылдардың соңында A&Y-дің 1,5 миллион долларлық облигацияларының мерзіміне байланысты Оңтүстік темір жолы басшылығы желіні өзінің Уинстон-Салем бөлімшесіне біріктіруге шешім қабылдады. Оңтүстік темір жолы облигацияларды төлеп, бірігу туралы өтініш берді. Гринсборо саудагерлерінің осы өсіп келе жатқан қалада темір жол тасымалы үшін бәсекелестіктің болмауына қатысты алаңдауларына қарамастан, Мемлекетаралық сауда комиссиясы 1950 жылдың 1 қаңтарынан бастап бірігуді мақұлдады. Сол кезде Атлантик және Ядкин темір жолы компаниясы құрылмай қалды. Гринсборо арқылы тасталған темір жол төсегі бойында 7,5 шақырымдық асфальтталған темір жол жолы, Атлантик және Ядкин жасыл жолы салынды.

This railroad's short lifespan covered 1899 to 1950, but some of its rails were laid down in the 19th century as part of the Cape Fear and Yadkin Valley Railway (CF&YV) which ran from the Atlantic port of Wilmington, North Carolina, all the way to Mount Airy with a significant branch to Bennettsville, South Carolina. The Atlantic and Yadkin Railway came into being when representatives of the Wilmington and Weldon Railroad (soon to be reorganized as the Atlantic Coast Line Railroad) outbid the Southern Railway for the debt ridden and bankrupt CF&YV in an 1899 auction. The Wilmington & Weldon Railroad (W&W) had a clause in its incorporation that required any railroad purchased by the W&W to be placed under the same corporate name. The W&W did not want to own the whole of the CF&YV, only that portion which competed directly with its own lines in southeast North Carolina. So the CF&YV was sold to the Southern Railway, where it was reorganized as a new company under the name Atlantic and Yadkin Railway (A&Y). The newly created A&Y then sold back the southern half of its lines from Sanford to Wilmington to the W&W. The northern half remained a wholly owned subsidiary of the Southern Railway. The questionable legality of the transaction regarding the split of the CF&YV meant years of legal wrangling by angry investors and interested state citizens who saw the only "trunk" line from the western mountains to a North Carolina port split between two competitors. In 1924, the North Carolina Supreme Court ruled that the sale and reorganization was legal. The Southern Railway wholly owned the A&Y, but kept it as an independent entity throughout the legal battles. The line was considered part of the Southern Railway until 1917, when the A&Y was allowed to run under its own name. In 1924, the A&Y declared bankruptcy and was taken over by receivers. Receivership required a division of assets and separate operations from the Southern Railway. Eventually, the A&Y was returned to solvency. The renewed profitability combined with the due date for the A&Y's $1.5 million in bonds in the late 1940s led the Southern Railway management to decide to merge the line into its own Winston Salem Division. The Southern Railway paid the bonds and initiated a merger request. Despite some reservations by the merchants of Greensboro regarding lack of competition for rail transport in that growing city, the Interstate Commerce Commission approved the merger effective January 1, 1950. At that time, the Atlantic & Yadkin Railway company ceased to exist. A 7.5 mile paved asphalt rail trail, the Atlantic & Yadkin Greenway, runs along the abandoned rail bed through Greensboro.