Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Синопия (сонымен қатар синопер деп те аталады, қазіргі Түркия қаласы Синоптың атымен аталған) – қара қызғылт қоңыр табиғи жер пигменті, оның қызғылт түсі гематиттен, темір оксидінің сусызданған түрінен пайда болады. Ол классикалық антикалық дәуірде және орта ғасырларда сурет салу үшін кеңінен қолданылды, ал Ренессанс кезінде фресканың астына салынатын гипстің бастапқы қабатында эскиз жасау үшін жиі пайдаланылды. Бұл сөз пигментті де, алдын ала дайындалған суретті де білдіретін болды, оны фреска қабырғадан алып, басқа жерге көшіру кезінде көруге болады. Орта ғасырларда латын және итальян тілдерінде синопия сөзі қарапайым қызыл топырақ деген мағынаны білдіретін. Ол ағылшын тіліне қызыл топырақ түсін білдіретін синопер сөзі ретінде енген. Синопия – түрлі қазіргі заманғы түс жүйелеріндегі түс.
Dark reddish brown natural earth pigment
Sinopia (also known as sinoper, named after the now Turkish city Sinop) is a dark reddish brown natural earth pigment, whose reddish colour comes from hematite, a dehydrated form of iron oxide. It was widely used in Classical Antiquity and the Middle Ages for painting, and during the Renaissance it was often used on the rough initial layer of plaster for the underdrawing for a fresco. The word came to be used both for the pigment and for the preparatory drawing itself, which may be revealed when a fresco is stripped from its wall for transfer. During the Middle Ages sinopia in Latin and Italian came to mean simply a red ochre. It entered the English language as the word sinoper, meaning a red earth colour. Sinopia is a colour in various modern colour systems.
Синопиялық пигмент
Көне заманнан бастап Ренессанс дәуіріне дейін пигмент Каппадокияда өндіріліп, Қара теңіздегі грек колониясы Синоп порты арқылы Еуропаға экспортталған. Пигмент сапасы үшін бағаланды және нағыз өнімнің түпнұсқа екенін көрсету үшін мөрмен белгіленген. Ренессанс кезеңінде "синопия" немесе "синопер" терминдері әртүрлі түстер мен реңктерді білдірді, ал түс әр түрлі атаулармен белгіленді; оны кейде Венеция қызылы, немесе Терра ди Сиена (Сиена топырағы), немесе Окра россо (қызыл сары топырақ) деп атады. Жоғарыдағы суретте көрсетілген түс – бұл түстің тағы бір заманауи коммерциялық түрі. Итальян суретшісі және жазушысы Ченнино Ченнини (шамамен 1370 – 1440 жж.) "Il libro dell'arte" атты сурет салу туралы нұсқаулығында синопияны былай сипаттады: "Синопер, синабрезе немесе порфир деп аталатын табиғи пигмент қызыл түсті. Бұл пигмент жұқа және құрғақ қасиетке ие. Ол ұнтақталған сайын одан да ұсақ болады. Оны панельге немесе анконаға [кішірек бөліктерге бөлінген панель түрі] немесе қабырғаға, фреска және секко техникаларында жұмыс істеуге қолдануға болады."
From Ancient times through the Renaissance, the pigment was mined in Cappadocia, and exported to Europe through the port of Sinop, a Greek colony on the Black Sea. The pigment was valued for its quality and the genuine product was marked with a seal to show its authenticity. In the Renaissance "sinopia" or "sinoper" meant any of a range of different shades and hues, and the colour had a variety of names; it was sometimes called Venetian red, or Terra di Siena (Sienna earth), or Ocra rosso (red ochre). The colour shown in the box above is one more recent commercial variety of the colour. The Italian painter and writer Cennino Cennini (c. 1370 c. 1440) described sinopia in his handbook on painting, "Il libro dell'arte", this way: "A natural pigment called sinoper, cinabrese or porphyry is red. This pigment has a lean and dry character. It responds well to milling, as the more it is pulverised the finer it becomes. It is good for working on panel or on anconas [a type of panel divided into smaller framed compartments], or walls, in fresco and in secco."
Синабрезе және ет тондары
Ценнино Ценнини цинабрезе деп аталатын ашық қызыл түсті сипаттады, ол, көрінетін болса, синопияның ашық тоны мен әк ағының қоспасы еді; "Мен білмеймін", - деп жазды Ценнини, "олар Флоренциядан тыс жерде осы пигментті қолданады. Ол дене бейнелеуге немесе қабырғадағы суреттерге арналған дене түстерін жасауға өте жарамды. Оны фреска техникасында қолданыңыз. Бұл пигмент ең әдемі және ең жеңіл синопиядан жасалған, Флоренцияда "Сент-Джонс ағы" деп аталатын ақпен араластырылып, ұнтақталады; ал бұл ақ түс таза және тазартылған әктен жасалады. Егер сіз оны қабырғаларда бет, қол және жалаңаш денелерді салу үшін қолдансаңыз, бұл пигмент сізге үлкен пайда әкеледі.
Cennino Cennini described a light red colour he called cinabrese, which was apparently a mixture of a light shade of sinopia and lime white; "And I do not know", Cennini wrote, "that they use this pigment outside Florence. And it is absolutely perfect for doing flesh or for making flesh colours for figures on walls. And work in fresco with it. This pigment is made from the loveliest and lightest sinopia that is found and is mixed and mulled with St. John's white, as it is called in Florence; and this white is made from thoroughly white and thoroughly purified lime this pigment does you great credit if you use it for painting faces, hands and nudes on walls "
Фрескаларды дайындау үшін Sinopia
Синопия Ренессанс дәуірінде фрескаларға дайындық сызбасын қабырғаға, тегістеу қабатына немесе арричиоға тікелей салу үшін жиі қолданылды. Бұл суреттер жай ғана «синопи» деп аталды, бұл итальян тіліндегі пигмент сөзінің көпше түрі. Осы суреттердің көптеген түрлері табылып, қалпына келтірілді және Пизадағы Синопия мұражайында (Museo delle Sinopie) собордың, баптистеридің және еңкейген мұнараның қасында қойылған. Ченнино Ченнини синопияны жасау және қолдану процесін егжей-тегжейлі сипаттады. Біріншіден, суретші қабырғаны әкпен қалың жағу керек. Ол құрғағаннан кейін, суретші көмірмен алғашқы эскизін жасап, кейіпкерлер мен көріністердің контурін белгіледі. Содан кейін көмірді сүртіп тастап, кішкентай, үшкір қылқалам мен «судай жұқа» және темперасыз охр пигменттерін қолданып, суреттерді ашық түстермен бояды. Содан кейін суретші синопияны да темперасыз қолданып, мұрынды, көзді, шашты және барлық кейіпкерлердің пропорцияларын сақтап, акценттері мен контурларын белгіледі. Суретші дайындық суретін аяқтағаннан кейін, бір күндік жұмысқа жететіндей жаңа, жіңішке әк қабатын жақты. Әк құрғамас бұрын, ол синопияның көрінетін сызықтарын бағыттап, бояуларды жақты. Фрескадағы беттерді жасау үшін Ченнини суретшіге оларды алдымен қоңыр жасыл түске бояуды ұсынды, бұл түс «вердаччо» деп аталады. Ол құрғағаннан кейін, охр, әк және «чинабрезе» деп аталатын ақшыл қызыл түспен тері түстерін бояды; содан кейін көздің ақ бөлігі мен жарқыраған жерлерін, содан кейін көздің оқушыларын, мұрын тесіктерін, құлақтың ойықтарын және көздің айналасындағы сызықтарды қара түспен бояды, ал көздің астындағы, мұрынның айналасындағы, қабаудың, еріннің және үстін жабатын еріннің астындағы көлеңкелерді бояу үшін жұқа қылқалам мен синопияны қолданды.
Sinopia was often used in the Renaissance to make the preparatory drawing for frescoes directly onto the wall, on the levelling coat or on the arriccio. These drawings became known simply as sinopie, the plural word in Italian for the pigment. Many of these drawings have been discovered and restored, and are on display in the Museum of Sinopie (Museo delle Sinopie) in Pisa, next to the cathedral, baptistry and the leaning tower. Cennino Cennini described in detail the process by which a sinopia was made and used. First, the artist covered a wall with a rough layer of lime plaster. When it dried, he made his first sketch in charcoal, blocking in the figures and scenes. Then he brushed off the charcoal, and using a small, pointed brush and ochre pigments "as thin as water" and without tempera, he painted in the figures in light shades. Then he used sinopia, also without tempera, to mark out the noses, the eyes, the hair, and the accents and outlines of all the figures in their correct proportions. When the underdrawing was finished, the artist then applied a new thin layer of wet plaster, covering just enough area as he could work in one day. Before the plaster could dry, he filled in the colours into the plaster, following the visible lines of the sinopia. To make the faces in the final fresco, Cennini recommended that the artist first paint them with an undercoat of brownish green, called a verdaccio. When that was dry, then he painted the flesh tones, made with ochre, lime white and a light red called cinabrese; then he painted the whites of the eyes and white highlights; then used black for the pupils of the eyes, the nostrils, openings in the ears and lines around the eyes, and then used a fine brush and sinopia to paint the lines under the eyes, around the nose, the eyebrows, the mouth and the shading under the upper lip.