Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сурет салу техникасы
Painting technique
Энкаустикалық сурет салу, сондай-ақ ыстық балауыз сурет салу деп те аталады, бұл пішілген балауыз ортасын қолданатын сурет салу түрі, оған түрлі пигменттер қосылған. Ерітілген қоспа әдетте дайындалған ағашқа, бірақ кейде кенеп пен басқа материалдарға жағылады. Ең қарапайым энкаустикалық орта пигменттерді балауызға қосу арқылы жасалуы мүмкін, бірақ рецептуралар көбінесе балауыз бен дамар шайырынан, сонымен қатар басқа да қоспалардан тұрады. Пигменттеу үшін кептірілген ұнтақ пигменттерді қолдануға болады, бірақ кейбір суретшілер пигменттелген балауыз, сия, майлы бояулар немесе пигменттеудің басқа түрлерін пайдаланады. Металл құралдар мен арнайы қылқаламдар орта салқындағанда оны қалыптастыру үшін қолданылады. Сонымен қатар, шпательдер, пышақтар және сырғаштар сияқты қыздырылған металл құралдар орта бетке салқындағаннан кейін оны өңдеу үшін пайдаланылады. Энкаустикалық суретшілер ортаны біріктіру және байланыстыру үшін жылу шамдары, оттықтар, жылу тапаншалары және жылу қолданудың басқа да әдістерін қолданады. Энкаустикалық орта термиялық жағынан икемді болғандықтан, оны мүсіндеуге де болады. Сондай-ақ материалдарды ортаға ендіруге, коллаж жасауға немесе қабаттауға болады. 1769 жылы Джозия Веджвуд бұл техниканы ойлап тапқаннан және патенттегеннен кейін британдық керамикада мүлдем басқа типтегі "энкаустикалық сурет салу" кездеседі. Бұл ежелгі грек вазаларының суреттерін имитациялау үшін пайдаланылған керамикалық қоспа және эмаль бояуларынан тұратын қоспа. Әдетте ыдыс қара түсті болып, қызыл фигуралы суреттермен боялған. Бұл техника басқа британдық керамика шеберлері тарапынан да қолданылды. Энкаустикалық плиткалар боялмайды, бірақ полихромды өрнек үшін түрлі түсті сазбен инкрустацияланады.
Encaustic painting, also known as hot wax painting, is a form of painting that involves a heated wax medium to which colored pigments have been added. The molten mix is applied to a surface—usually prepared wood, though canvas and other materials are sometimes used. The simplest encaustic medium could be made by adding pigments to wax, though recipes most commonly consist of beeswax and damar resin, potentially with other ingredients. For pigmentation, dried powdered pigments can be used, though some artists use pigmented wax, inks, oil paints or other forms of pigmentation. Metal tools and special brushes can be used to shape the medium as it cools. Also, heated metal tools, including spatulas, knives and scrapers, can be used to manipulate the medium after it has cooled onto the surface. Additionally, heat lamps, torches, heat guns, and other methods of applying heat are used by encaustic artists to fuse and bind the medium. Because encaustic medium is thermally malleable, the medium can be also sculpted. And/or, materials can be encased, collaged or layered into the medium. A completely unrelated type of "encaustic painting", not involving wax at all, is found in British ceramics, after Josiah Wedgwood devised and patented the technique in 1769. This was a mixture of ceramic slip and overglaze "enamel" paints used to imitate ancient Greek vase painting, and given a light second firing. Usually the vessel was black and painted in the red of red figure painting. The technique was copied by other British potteries. Encaustic tiles are not painted at all, but effectively inlaid with contrasting colours of clay for a polychrome pattern.
Тарих
Энкаустик сөзі грек тіліндегі ἐγκαυστικός сөзінен шыққан, ол "күйдіру" дегенді білдіреді, яғни ἐν (ішінде) және καίειν (жағу) сөздерінен құралған. Суретті энкаустика деп атау үшін жылу элементі қажет. Encaustice немесе Encaustike (ἐγκαυστική) – түстерді күйдіріп жағу өнері. Бұл техниканы римдік ғалым Плиний Ескісі өзінің бірінші ғасырдағы «Табиғи тарих» атты еңбегінде сипаттаған. Ең көне сақталған энкаустикалық панельдік суреттер – 100-300 жылдар аралығындағы Египеттегі римдік-египеттік Файюм мумияларының портреттері. Бірақ бұл әдіс ежелгі грек және рим суретшілігінде кеңінен таралған. Ол ерте византиялық иконаларда да қолданылды, бірақ Батыс шіркеуінде ұмытылды. Филиппиннің жоғалған өнері – кут-кут, сграффито және энкаустика техникаларын пайдаланады. Бұл өнер Самар аралының жергілікті тайпалары тарапынан 1600-1800 жылдар аралығында дамыды. Суретшілер Фернандо Леал және Жан Шарло кейде энкаустикалық сурет салуды қолданды. Бельгиялық суретші Джеймс Энсор да энкаустикамен тәжірибе жасаған. 20-шы ғасырда Баухауста Пол Клее және Василий Кандинскийдің шәкірті Фриц Файс (1905-1981), доктор Ханс Шмидпен бірге энкаустикалық сурет салудың пуникалық балауыз техникасын қайта ашты. Файс энкаустика үшін балауыз дайындауға қатысты екі неміс патентіне ие болды. Бірі – балауызды теңіз суы мен сода ерітіндісінде үш рет қайнату арқылы оның балқу температурасын жоғарылату әдісін қамтыды. Нәтижесінде алынған қатты балауыз ежелгі грек жазбаларында айтылған пуникалық балауызбен бірдей. 20-шы ғасырдың Солтүстік Америка суретшілері, оның ішінде Джаспер Джонс, Тони Шерман, Марк Перлман, Джон Шоу және Фернандо Лиал Аудирак энкаустикалық техниканы қолданды. Энкаустика өнері 1990-шы жылдардан бері қайтадан танымал болып келеді, суретшілер түрлі беттерде – картон, қағаз және тіпті керамикада электр үтіктерін, ыстық плиталарды және қыздырылатын қаламдарды қолданады. Үтік түрлі көркемдік үлгілер жасауды жеңілдетеді. Бұл техника тек қарапайым суреттермен ғана шектелмейді, оны май және акрил сияқты басқа материалдардағыдай күрделі суреттер жасау үшін де пайдалануға болады. Техникалық тұрғыдан меңгеруге қиын болса да, заманауи суретшілер үшін оның тартымдылығы – көлемділігі мен жарқын түстері.
The word encaustic originates from ἐγκαυστικός, which means "burning in", from ἐν en, "in" and καίειν kaiein, "to burn", and this element of heat is necessary for a painting to be called encaustic. Encaustice or Encaustike (ἐγκαυστική) was the art of painting by burning in the colours. The wax encaustic painting technique was described by the Roman scholar Pliny the Elder in his Natural History from the 1st Century AD. The oldest surviving encaustic panel paintings are the Romano Egyptian Fayum mummy portraits from Egypt, around 100–300 AD, but it was a very common technique in ancient Greek and Roman painting. It continued to be used in early Byzantine icons but was effectively abandoned in the Western Church. Kut kut, a lost art of the Philippines, employs sgraffito and encaustic techniques. It was practiced by the indigenous tribe of Samar island around 1600 to 1800. Fernando Leal (artist) and Jean Charlot sometimes used encaustic painting. The Belgian artist James Ensor also experimented with encaustic. In the 20th century, painter Fritz Faiss (1905–1981), a student of Paul Klee and Wassily Kandinsky at the Bauhaus, together with Dr. Hans Schmid, rediscovered the so called Punic wax technique of encaustic painting. Faiss held two German patents related to the preparation of waxes for encaustic painting. One covered a method for treating beeswax so that its melting point was raised from This occurred after boiling the wax in a solution of sea water and soda three successive times. The resulting harder wax is the same as the Punic wax referred to in ancient Greek writings on encaustic painting. Other 20th century North American artists, including Jasper Johns, Tony Scherman, Mark Perlman, John Shaw and Fernando Leal Audirac, have used encaustic techniques. Encaustic art has seen a resurgence in popularity since the 1990s, with artists using electric irons, hotplates and heated styli on different surfaces, including card, paper, and even pottery. The iron makes producing a variety of artistic patterns easier. The medium is not limited to just simple designs; it can also be used to create complex paintings, just as in other media such as oil and acrylic. Although technically difficult to master, attractions of this medium for contemporary artists are its dimensional quality and luminous color.