Америка Азамат Соғысының Реймонд шайқасы

Кіріспе

1863 жылғы Америка Азамат соғысының шайқасы

Реймонд шайқасы 1863 жылдың 12 мамырында Миссисипи штатының Реймонд қаласының жанында, Америка Азамат соғысының Виксбург науқаны кезінде болды. Одақтың стратегиялық маңызды Миссисипи өзенінің Виксбург қаласын басып алуға жасаған алғашқы тыраздары сәтсіз аяқталды. 1863 жылдың сәуір айының соңында Одақтың генерал-майоры Улисс Грант тағы бір әрекет жасады. Миссисипи өзенін кесіп, Порт Гибсон шайқасында жеңіске жеткеннен кейін Грант шығысқа қарай жылжыды, мақсаты батысқа қайта бұрылып Виксбургке шабуыл жасау болатын. Грант армиясының бір бөлігі, генерал-майор Джеймс Б. Макферсонның 10 000-12 000 сарбаздан тұратын XVII корпусы солтүстік-шығысқа қарай Реймондқа бет алды. Виксбургтің Конфедерация қолбасшысы генерал-лейтенант Джон С. Пембертон, бригада генерал-майоры Джон Греггке және оның 3 000-4 000 сарбаздық бригадасына Джексоннан Реймондқа жол берді. Грегг бригадасы 12 мамырда Макферсон корпусының алдыңғы қатардағы бөлімдерімен кездесті. Екі қолбасшының екеуі де қарсыласының күшін білмеді, сондықтан Грегг Макферсонның күштерінің өте әлсіз екенін ойлап, шабуылға шықты. Макферсон болса, Конфедерация күштерін асыра бағалап, сақтықпен жауап берді. Шайқастың басында генерал-майор Джон А. Логанның дивизиясының екі бригадасы Конфедерация күштерімен шайқасты, және шайқас теңдік сақталды. Бірақ, Макферсон бригадир генерал Джон Д. Стивенсоннің бригадасын және бригадир генерал Марсел М. Кроккердің дивизиясын қосымша күш ретінде жіберді. Одақтың көп санды армиясы Конфедерацияның қатарын бұзып, Грегг шегінуге мәжбүр болды. Макферсонның әскері дереу оларды қуған жоқ. Реймонд шайқасы Гранттың Виксбург науқанының жоспарларын өзгертті, ол Виксбургке шабуыл жасамас бұрын Джексон қаласындағы Конфедерация күштерін бейтараптандыруға шешім қабылдады. Джексонды сәтті басып алғаннан кейін Гранттың әскері батысқа бұрылып, Пембертонның күштерін Виксбургтің қорғанысына тықты, және 4 шілдеде Конфедерация капитуляцияға мәжбүр болды, Виксбург қамалы аяқталды. Реймонд шайқасының орны 1972 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді, ал оның бір бөлігін «Реймонд достары» атты қоғам жұртшылыққа таныстыруда. Тарихшылар Эд Берс, Майкл Баллард және Тимоти Б. Смит Макферсонның шайқасты басқаруын сынады.

The Battle of Raymond was fought on May 12, 1863, near Raymond, Mississippi, during the Vicksburg campaign of the American Civil War. Initial Union attempts to capture the strategically important Mississippi River city of Vicksburg failed. Beginning in late April 1863, Union Major General Ulysses S. Grant led another try. After crossing the river into Mississippi and winning the Battle of Port Gibson, Grant began moving east, intending to turn back west and attack Vicksburg. A portion of Grant's army consisting of Major General James B. McPherson's 10,000 to 12,000 man XVII Corps moved northeast towards Raymond. The Confederate commander of Vicksburg, Lieutenant General John C. Pemberton, ordered Brigadier General John Gregg and his 3,000 to 4,000 strong brigade from Jackson to Raymond. Gregg's brigade contacted the leading elements of McPherson's corps on May 12. Neither commander was aware of the strength of his opponent, and Gregg acted aggressively, thinking McPherson's force was small enough that his men could easily defeat it. McPherson, in turn, overestimated Confederate strength and responded cautiously. The early portions of the battle pitted two brigades of Major General John A. Logan's division against the Confederate force, and the battle was matched relatively evenly. Eventually, McPherson brought up Brigadier General John D. Stevenson's brigade and Brigadier General Marcellus M. Crocker's division. The weight of superior Union numbers eventually began to crack the Confederate line, and Gregg decided to disengage. McPherson's men did not immediately pursue. The battle at Raymond changed Grant's plans for the Vicksburg campaign, leading him to first focus on neutralizing the Confederate forces at Jackson before turning against Vicksburg. After successfully capturing Jackson, Grant's men pivoted west, drove Pemberton's force into the defenses of Vicksburg, and forced a Confederate surrender on July 4, ending the Siege of Vicksburg. The site of the Battle of Raymond was added to the National Register of Historic Places in 1972, and public interpretation of a portion of the site is provided by the Friends of Raymond. Historians Ed Bearss, Michael Ballard, and Timothy B. Smith have criticized McPherson's handling of the battle.

Өмірбаян

Азамат соғысының басында Одақ әскери басшылығы Анаконда жоспарын жасады, ол Америка Конфедерациялық Штаттарын жеңу стратегиясы болды (оның маңызды бөлігі Миссисипи өзенін бақылау еді). 1862 жылдың басында Нью-Орлеан (Луизиана штаты) басып алынғаннан кейін және бірнеше құрлықтағы жеңістерден соң Миссисипи алқабының көп бөлігі Одақтың бақылауына көшті. Виксбург қаласы, Миссисипи штаты, стратегиялық тұрғыдан маңызды болды және әлі де Конфедерацияның қолында болды, өзенге бақылау арқылы күшті қорғаныс позициясы ретінде және Конфедерацияның екі бөлігінің арасындағы байланыс ретінде қызмет етті. Мамыр айында Нью-Орлеаннан өзен бойымен жоғары қарай Одақ әскери-теңіз күштері қаланы басып алуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Маусымның соңында армия мен теңіз күштерінің бірлескен экспедициясы Виксбургке қарсы жаңадан науқан жүргізу үшін қайта оралды. Одақ әскери-теңіз күштерінің басшылығы қаланы көбірек жаяу әскерлерсіз басып алу мүмкін емес деп шешті, бірақ олар келмеді. Виксбургті айналып өту үшін өзеннің иірімдері арқылы канал қазуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. Қарашаның соңында генерал-майор Улисс С. Грант басқаратын 40 000-ға жуық Одақ жаяу әскері Теннессидегі бастапқы нүктеден Виксбургке қарай оңтүстікке қарай жылжуды бастады. Грант Холи-Спрингс шабуылы мен Форресттің Батыс Теннесси шабуылы кезінде жабдықтау қоймасы мен жабдықтау желісінің бір бөлігі жойылғаннан кейін шегінуге бұйрық берді. Сонымен қатар, экспедицияның тағы бір бөлігі генерал-майор Уильям Т. Шерман басшылығымен Холи-Спрингс шабуылы күні Мемфистен (Теннесси штаты) шығып, Миссисипи өзені бойымен төмен қарай сапарлады. Язу өзеніне бұрылып, Шерманның әскері Чикасо шығанағының үстіндегі төбелерді қорғаған Конфедерация әскерімен шайқасқа түсті. 29 желтоқсандағы Одақ шабуылы Чикасо шығанағы шайқасында жеңілді, ал Шерманның әскері 1863 жылдың 1 қаңтарында шегінді.

Грант кампаниясының басталуы

1863 жылдың басында Грант Виксбургке қарсы әрі қарайғы операцияларды жоспарлады. Бұл жоспарлардың кейбіреулері 1862 жылғы канал қазған жерді қайта қарауды, Луизиана штатының Провиденс көліне жақын Миссисипи өзеніне жаңа канал қазуды және Виксбургті айналып өту үшін байостар арқылы жүзуді қамтиды. Язу өзені мен Стил байосы арқылы жіберілген экспедициялар қолдануға болатын балама жол табуға айналмады. 29 наурызға дейін Грант бұл мүмкіндіктерден бас тарды, ол Виксбургке тікелей өзеннің қарсы бетінен шабуыл жасау, Мемфиске қайтып келіп, солтүстіктен құрлық арқылы шабуылдау немесе өзеннің Луизиана жағынан оңтүстікке қарай жорықтап, кейін қаланың төменгі жағынан өту мүмкіндіктеріне ие болды. Өзеннің қарсы бетінен жауға шабуыл жасағанда, Грант ауыр шығындарға ұшырауы мүмкін еді, бірақ әскерін Мемфиске қайтару кері шегіну ретінде қарастырылып, саяси құлдырауға әкелуі мүмкін еді. Осыған байланысты Грант оңтүстікке қарай жылжуды таңдады. 29 сәуірде Одақтың әскери-теңіз кемелері Гранд-Гальфтағы Конфедерацияның өзендегі батареяларын шабуылдады, бірақ олар позицияны толығымен басып алмады. Грант ертеңіне өз әскерін Миссисипи штатының Бруинсбург қаласына көшірді. Грант 24 000 әскермен ішкі аймаққа жылжып, 1 мамырда Порт-Гибсон қаласында 8 000 сарбаздық конфедерациялық кедергі жасаушы күшін жеңді; Гранд-Гальфтағы батареялар келесі күні тастап кетілді. Грант Виксбургке солтүстікке қарай немесе шығысқа қарай жылжып, кейін батысқа бұрылып, сол бағыттан Виксбургке шабуылдауға мүмкіндігі болды. Ол соңғы нұсқаны таңдады, себебі бұл Виксбургтің конфедерациялық гарнизонын және оның қолбасшысы генерал-лейтенант Джон К. Пембертонды тұтқындауға жақсы мүмкіндік берді. Грант өзінің жоспарын Шерманның XV корпусының Миссисипи өзеніндегі қазіргі тастап кетілген Гранд-Гальф позициясынан өтіп, Обернге қарай жылжуы арқылы іске қосты. Шерманның сол жағында генерал-майор Джон А. МакКлернандтың XIII корпусы Үлкен Қара өзеннің арғы жағын қамтамасыз етті, ал Одақтың оң жағында генерал-майор Джон Б. МакФерсонның XVII корпусы орналасты. Тәжірибесі аз Макферсонға үлкен әскерлерді тәуелсіз басқару тапсырылды. Макферсонның жылжуына тек қана жасақтар ғана қарсылық көрсетті. Одақтың атты әскерлері Жаңа Орлеан, Джексон және Ұлы Солтүстік теміржолына шабуыл жасап, жолдың көп бөлігіне зақым келтірді. 11 мамырда Грант Макферсонға өзінің әскерін Реймондқа жеткізіп, Джексонды нысанаға алғандай көрініс жасап, қайта жабдықтауды тапсырды.

In early 1863, Grant planned further operations against Vicksburg. Some of these plans included revisiting the 1862 canal site attempt, a new plan to cut a canal into the Mississippi River near Lake Providence, Louisiana, and navigating through bayous to bypass Vicksburg. Expeditions sent through the Yazoo River and Steele's Bayou failed to find a viable alternate route. By March 29, these alternatives were abandoned by Grant, leaving him with the choices of attacking Vicksburg from directly across the river, pulling back to Memphis and then attacking overland from the north, or marching south on the Louisiana side of the river and then crossing it below the city. Attacking the enemy from across the river, Grant could have risked heavy casualties, but pulling his men back to Memphis could have been interpreted as a retreat and politically disastrous. This led Grant to choose the southward movement. On April 29, Union Navy ships bombarded Confederate river batteries at Grand Gulf in preparation for a crossing, but they did not silence the position. Grant crossed his men the next day even farther south, at Bruinsburg, Mississippi. Grant drove inland with 24,000 men, defeating an 8,000 man Confederate blocking force at Port Gibson on May 1; the batteries at Grand Gulf were abandoned the next day. Grant could either move north towards Vicksburg or head east and later turn to the west and attack Vicksburg from this direction. He chose the latter option as it provided a better chance of capturing Vicksburg's Confederate garrison and its commander, Lieutenant General John C. Pemberton. Grant put his plan in motion by having Sherman's XV Corps cross the Mississippi River at the now abandoned Grand Gulf position and then drive towards Auburn. To Sherman's left, Major General John A. McClernand's XIII Corps covered the crossing of the Big Black River, and on the Union right was Major General John B. McPherson's XVII Corps. McPherson, who lacked experience in leading a sizable body of men in independent command, was directed to advance to Raymond via Utica. McPherson's advance was resisted by little other than militia. Union cavalrymen raided the New Orleans, Jackson and Great Northern Railroad, damaging almost of the line. On May 11, Grant ordered McPherson to take his command to Raymond and resupply there while maintaining the impression that he was targeting Jackson.

Греггтің Реймондке жақындауы

Пембертон одақтың қимылдарына жауап ретінде өз күштерін Үлкен Қара өзенінің бағытымен солтүстікке жылжытып, одақтың қимылдарына ілесіп отырды, бірақ өзеннен ешқашан өтпеді. Сонымен қатар, Конфедерацияның басқа аймақтарынан күшейтерулер келтіріліп, Джексон қаласында шоғырландырылды. 10 мамырда генерал Джозеф Джонстонға Джексонға барып, күшейіп келе жатқан күшке, соңында шамамен 6000 адамға басшылық етуге бұйрық берілді. Осы бөлімшелердің бірі – Бригад генерал Джон Греггтің бригадасы, ол Луизиана штатының Порт-Хадсон қаласынан Джексонға жіберілді. Пембертон сол кездегі жалғыз шабуылдық әрекеті ретінде Греггке телеграмма жіберіп, оның бригадасын Реймондқа алып баруды бұйырды, себебі Утикада одақтың бір бөлімі бар деген қауесет тарады. Грегг пен Пембертон одақтың күшінің тек бір бригададан, шамамен 1500 адамнан тұратынына сенді. Бірақ шындығында, Утикадағы одақтың күші – Макферсон корпусы, оның құрамында шамамен 10 000 – 12 000 адам болды. Үлкен Қара өзенінен одақтың негізгі шабуылы күтілетініне сенген Пембертон, Реймонд арқылы Джексонға жасалған кез келген қимыл – бұл тек алдау ғана деп ойлады. Ол Греггке егер одақ әскері Реймонд арқылы өтіп кетсе, Джексонға қайта шегінуді, ал одақ әскері Үлкен Қараға қарай бұрылса, Гранттың қатарына шабуыл жасауды бұйырды. Грегг пен оның әскері 11 мамырда Реймондқа жетті, қалада полковник Вирт Адамстың конфедерациялық атты әскерін табуды күтті; Адамстың әскері барлау жұмыстарын жүргізуге тиіс болды. Бірақ Реймондта конфедерациялық күштердің тек кішкентай тобы – қырық атты әскер, олардың көп бөлігі жас жергілікті тұрғындар, және тағы бес адамнан тұратын жеке бөлім ғана болды. Грегг атты әскерін Утикаға қарай жіберіп, бес адамды байланыс үшін қалдырды, сондай-ақ Адамсқа күшін Реймондқа жеткізуді сұрап хабар жіберді. Реймондтағы атты әскердің күтпегендей жетіспеуі Адамстың Пембертоннан келген нашар жазылған бұйрықты дұрыс түсінбеуінен болуы мүмкін. Кейін Адамс Греггке көмектесу үшін елу атты әскер жіберді, олар сол түні келді. 12 мамыр күні таңертең барлаушылар одақ әскерінің жақындап келе жатқанын хабарлады, ал Грегг, әлі де бір одақ бригадасын күтіп, шамамен 3000-4000 адамнан тұратын күштермен шайқасқа дайындалды. Барлаушылар одақтың күшін дәл анықтай алмады. Жаудың жақындап келе жатқан күшін оңай жеңіске жете алатынына сенген Грегг оған қарсы белсенді әрекет жасады. Ол полковник Хайрам Гранбериге 7-ші Техас жаяу әскер полкі мен 1-ші Теннесси жаяу әскер батальонын Утика мен Порт Гибсонға баратын жолдардың қиылысына жақын жерге көтерілуді бұйырды. Техастықтар одақтың назарын аударып, оларды Fourteenmile Creek-тің тұйық бөлігіне тартуға тиіс болды. Полковник Кальвин Х. Уокер мен 3-ші Теннесси жаяу әскер полкі Fourteenmile Creek-тің көпірінен солтүстік-шығысқа қарайғы биік жердің еңкейген бетіне жіберілді. 50-ші Теннесси жаяу әскер полкі мен 10-шы және 30-шы Теннесси жаяу әскер полкі (біріктірілген) Галлатин жолымен сол жаққа қарай жылжыды. Грегг өзінің қатарын Уокер мен Гранберидің әскерімен қорғауды жоспарлады, содан кейін Теннессиліктер Галлатин жолынан төмен одақтың оң қанатына шабуыл жасауға тиіс болды. Хирам Бледсоудың Миссури батареясы және оның үш зеңбірегі 1-ші Теннесси батальонымен бірге орналастырылды. Батареяға одақтың күпірінен өтуге тырысқанда оқ атуға бұйрық берілді. 41-ші Теннесси жаяу әскер полкі 3-ші Теннесси полкінің артында, Реймонд зиратының жанында резервте тұрды. Қатар үш жолды қамту үшін жіңішке созылып, бөлімдер арасында кеңістіктер болды. Позиция бойындағы тығыз өсімдіктер Греггтің одақ күштерін олар келгенде анық көруіне кедеріс келтірді, соның салдарынан Макферсонның күшін дәл бағалау мүмкін болмады.

Pemberton responded to the Union movements by moving his forces north along the course of the Big Black River, shadowing the Union movements but never crossing the river. Meanwhile, reinforcements were brought up from elsewhere in the Confederacy and concentrated at Jackson. General Joseph E. Johnston was ordered on May 10 to travel to Jackson to command the growing force, which would eventually amount to about 6,000 men. One of these units was the brigade of Brigadier General John Gregg, which had been sent to Jackson from Port Hudson, Louisiana. In his only aggressive action at the time, Pemberton sent Gregg a telegram ordering him to take his brigade to Raymond with hopes of intercepting a Union unit rumored to be at Utica. Both Gregg and Pemberton believed the Union force was only a single brigade, which would have numbered about 1,500 men. In reality, the Union force at Utica was McPherson's corps, which numbered about 10,000 to 12,000 men. Expecting the main Union assault to come at the Big Black River, Pemberton believed that any movements towards Jackson via Raymond were simply feints. He gave Gregg orders to fall back to Jackson if Union troops pushed through Raymond but to attack the rear of Grant's line if the Union army pivoted towards the Big Black. Gregg and his men reached Raymond on May 11, expecting to find Colonel Wirt Adams's Confederate cavalry in the town; Adams's men were to conduct reconnaissance. Instead, the only Confederate force in Raymond was a small command of forty cavalrymenmainly young localsand a separate five man detachment. Gregg sent the cavalry unit down the road towards Utica while keeping the five men for courier service, and sent a message to Adams telling him to bring his force to Raymond. The unexpected lack of cavalry at Raymond may have been due to Adams misunderstanding a poorly written order from Pemberton. Adams later sent a unit of fifty cavalrymen to aid Gregg; they arrived that night. On the morning of May 12, the scouting force reported approaching Union soldiers, and Gregg, still anticipating only a single Union brigade, prepared for battle with a force numbering around 3,000 to 4,000 men. The scouts had been unable to provide an accurate count of Union strength. Believing he could easily defeat the approaching enemy force, Gregg responded aggressively. He ordered Colonel Hiram Granbury to take the 7th Texas Infantry Regiment and the 1st Tennessee Infantry Battalion to a rise near the junction of the roads to Utica and Port Gibson. The Texans were to attract Union attention and draw them into a cul de sac shaped portion of Fourteenmile Creek. Colonel Calvin H. Walker and the 3rd Tennessee Infantry Regiment were sent to the reverse slope of some high ground northeast of the bridge over Fourteenmile Creek. The 50th Tennessee Infantry Regiment and the 10th and 30th Tennessee Infantry Regiment (Consolidated) moved down the Gallatin Road to the left. Gregg planned to contest his line with Walker's and Granbury's men and then have the Tennesseeans down the Gallatin Road conduct a flanking attack against the Union right. Hiram Bledsoe's Missouri Battery and its three cannons were positioned with the 1st Tennessee Battalion. The battery had orders to fire on any Union attempts to cross the bridge over the creek on Utica Road. The 41st Tennessee Infantry Regiment was held in reserve about behind the 3d Tennessee, near the Raymond cemetery. The line was stretched thin to cover the three roads and contained gaps between units. Heavy undergrowth along the position restricted Gregg's ability to clearly observe the Union forces when they came, preventing an accurate assessment of McPherson's strength.

Ашылу кадрлары

12 мамыр күні таңертең шайқас басталды, одақтың жетекші әскерлері – атты әскерлер, Гранбери жіберген шабуылшыларға тап болды. Одақ әскерлері қарсылыққа тап болғанына таң қалды, ал қақтығыс шамамен 2500 метр қашықтықта басталды. Греггке барлаушы одақ күштерінің саны 2500-3000 адамдай екені хабарланды; барлаушылар көбінесе жаудың күшін асыра бағалайтынын білген Грегг, бұл хабарлама оның қарсаңында бригада тұрғанын растады. Бледсоудың артиллериясы одақ әскерлеріне атыс ашты, одақ артиллериясы да жауап берді. Шайқасты қай тарап бастағаны белгісіз. Атыстан көтерілген түтін ауаны жапқандықтан, екі тараптың да артиллериясының тиімділігі төмендеді. Сағат 09:00 шамасында Макферсон өзінің алдындағы конфедерат әскерлерінің тек шабуылшылар емес екенін түсінді және шайқасқа дайындала бастады. Макферсон өз қанаттарын қорғау үшін атты әскерді пайдаланды және бригадир-генерал Элиас Деннистің төрт полктан тұратын бригадасын алға жылжытты. 8-ші Мичиган жеңіл артиллериялық батареясының алты зеңбірегі Бледсоу батареясымен атысуға кірісті. Деннистің әскері конфедераттарды кері шегіндіріп, өзен арқылы шабуылдық тізім жіберді. 3-Огайо батареясы да оқиға орнына жетіп, одақ желісін нығайтты, енді олар зеңбірек саны бойынша 12:3 есе артықшылыққа ие болды. Одақ бригадир-генералы Джон Э. Смит басқаратын Логанның 6500 адамдық дивизиясы конфедерат желісіне шабуыл жасады. Смит полктерінің тек 23-ші Индиана пехоталық полкі ғана өзеннен сәтті өте алды, ал қалғандары өзен маңындағы тығыз өсімдіктерде баяулады. Одақ әскерлері бір жолға шоғырланғандықтан, Грегг өз әскерлерін жақындатып, шабуыл жасауға шешім қабылдады. Оның жоспары бойынша 7-ші Техас және 3-ші Теннесси полктері эшелонмен шабуылдау керек еді. 50-ші Теннесси және 10-шы мен 30-шы Теннесси (біріктірілген) Галлатин жолынан шығып, Грегг күткендей, одақ желісінің қанатын шабуылдау керек еді. Екі полк арасында Греггтің қанаттық күштері шамамен 1200 адамнан тұрды. Грегг сондай-ақ екі қанаттық бөлімше Макферсонның артиллериясын басып алады деп үміттенеді, өйткені одақтың артиллерия артықшылығы Бледсоудың зеңбіректерін үнсіз қылуы мүмкін деп алаңдады. Греггтің техастықтары 20-шы Огайо және 68-ші Огайо полктеріне күшті соққы берді. Бірінші полк тұрып берді, ал екіншісі артқа қарай шашырады. Одақ желісі құлауға айналды, бірақ дивизия командирі генерал-майор Джон А. Логан оны қайта жинады. Макферсон өзінің тәжірибесіздігінен қарсы тұрған конфедерат күштерінің күшін асыра бағалады. 3-ші Теннесси штаты индианалықтарға қарсы шабуыл жасады, олар өзен арқылы кері шегіндіріліп, 20-шы Огайо және 20-шы Иллинойс пехоталық полкінің қасында қайта құрылды. Теннессилік шабуылдаушылар оңтүстік-шығысқа қарай бұрылып, 45-ші Иллинойс пехоталық полкіне қарай жылды. Грегг 41-ші Теннессиді резервтен шақырып алды, бірақ одақ желісін барламады және оның нақты күші туралы хабардар болмады. Тығыз түтін мен шаң Греггтің шайқасты көру мүмкіндігін шектеді, оқиғалар оның бақылауынан шыға бастады.

The fighting opened on the morning of May 12, when the leading Union troops, a cavalry force, ran into skirmishers sent out by Granbury. The Union troops were surprised to meet resistance, and skirmishing began at a range of about Gregg was informed by a scout that the Union force numbered only about 2,500 to 3,000 men; knowing that scouts frequently overestimated enemy strengths, this report confirmed Gregg's belief that he was facing at most a brigade. Bledsoe's cannons opened fire at the advancing Union troops, and Union artillery began firing as well. Which side opened the battle is not known. Smoke from the firing clouded the air and reduced the effectiveness of both sides' artillery. Around 09:00, McPherson realized that the Confederates in front of his force represented more than just skirmishers, and he began deploying for battle. McPherson used cavalry to cover his flanks and brought Brigadier General Elias Dennis's brigade of four regiments to the front. The six cannons of the 8th Michigan Light Artillery Battery were brought up to duel Bledsoe's Battery. Dennis's men forced the Confederates back and sent a skirmish line across the creek. The 3rd Ohio Battery also arrived on the scene, strengthening the Union line, which now had a twelve to three advantage in cannons. Union Brigadier General John E. Smith's five regiment brigade of Logan's 6,500 man division arrived and attacked the Confederate line. Of Smith's regiments, only the 23rd Indiana Infantry Regiment was successfully able to cross the creek; the others became bogged down in the heavy undergrowth near the creek. With the Union troops concentrated on a single road, Gregg decided to pull his troops closer together and attack. His plan was for the 7th Texas and the 3rd Tennessee to attack en echelon. The 50th Tennessee and 10th and 30th Tennessee (Consolidated) were to move off of the Gallatin Road and strike the Union line in the flank, which Gregg expected to be exposed. Between the two regiments, Gregg's flanking force was composed of roughly 1,200 men. Gregg also hoped the two flanking units could capture McPherson's artillery, as he was concerned that the Union's artillery advantage would eventually silence Bledsoe's guns. Gregg's Texans hit the 20th Ohio Infantry Regiment and the 68th Ohio Infantry Regiment hard. The former regiment held, but the latter broke for the rear. The Union line began to buckle, but it was rallied by the division commander Major General John A. Logan. McPherson, in his inexperience, overestimated the strength of the Confederate force he was facing. The 3rd Tennessee counterattacked the Indianans, who were driven back across the creek and reformed beside the 20th Ohio and the 20th Illinois Infantry Regiment. The attacking Tennesseans shifted to the southeast and advanced towards the 45th Illinois Infantry Regiment. Gregg brought the 41st Tennessee up from the reserve, but he did not have the Union line scouted and was thus uninformed of its true strength. Heavy smoke and dust limited Gregg's ability to see the battle, and events began to escape his control.

Қауіпті жағдайдың күшейуі

Үшінші бригада, бригада генерал Джон Д. Стивенсонның басқаруында, Смит бригадасының көтерген шаңына байланысты арт жақта тоқтады. Шабуыл күшейген сайын Стивенсон өз әскерін 8-ші Мичиган батареясының артына жылжыта бастады, бірақ Конфедерацияның ниеті анықталғанша күтіп тұрды. Содан кейін Макферсон бригадаға Деннис пен Смитті Конфедерация шабуылынан кейін қолдау көрсетуге бұйрық берді. Стивенсонның төрт полкі бөлінді, екеуі Смит пен Деннисті қолдауға жіберілді, ал қалғандары Одақтың оң жақ флангын нығайтуға көшті. Бұл қозғалыс Греггтің екі флангалық полкі Одақтың ашық орналасқан позициясына шабуыл жасауына жол бермеді. 50-ші Теннесси полкінің бір бөлігі Одақ шебіне оқ атып, жағдайдың күтпегендігін жойды. Полктің командирі Грегке Одақ күштерінің күткеннен әлдеқайда көп екенін хабарлауға тырысты, бірақ хабаршы оны таба алмады. 50-ші Теннесси ешкімге хабарламай, қорғаныс позициясына қайта шегінді. 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) полкінің командиріне 50-ші Теннесси шайқасқа кіргенге дейін шабуыл жасамау бұйрығы берілді. Греггтің флангалық шабуылы тоқтап, бір бөлім соғыстан тыс қалды, ал екіншісі біріншісінің шайқасқа кіруін күтті. Конфедерация шебінің екінші жағында 20-шы Иллинойс полкі 7-ші Техасты кері шегіндірді. Осы кезде шайқас желілері қайта құрылды, Одақ әскерлері көпірдің шығысындағы шағын сайды басып алып, солтүстікке қарай оқ атты. Сайдағы екінші жағында Конфедерация әскерлері орналасып, оңтүстікке қарай оқ атты. Ал осы уақытта 3-ші Теннесси 50-ші Теннесси сол флангын қорғайтынына сеніп, алға жылжуын жалғастырды. Бірақ 50-ші Теннесси орнында болмағандықтан, 3-ші Теннесси флангы 31-ші Иллинойс жаяу әскер полкінің атысына ұшырады. Одақ әскерлері 4-ші Теннесси полкімен қарсы шабуыл жасап, 45 минуттық шайқастан кейін оларды кері шегіндірді, бірақ 41-ші Теннесси оларға тойтарыс берді. 20-шы Огайо да 7-ші Техасқа шабуыл жасады. Конфедерация бірлігі шегініп, екіге бөлінді, бір бөлігі 1-ші Теннесси батальонына, ал қалғаны 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) батальонына қосылды. Іріліктің тағы да көп артиллериясы алаңға келді, өйткені Іллинойс 1-ші жеңіл артиллериясының D батареясынан төрт 24 фунттық гаубица орналастырылды. Тықсыл бұталар мен түтін бұлттары шайқасты хаостыққа толы етті, екі жақтағы әскерлер жоғары шенді офицерлердің басшылығымен азайып, жеке-жеке шайқасқа түсті. 13:30-да полковник Джон Санборн басқаратын Одақ бригада генерал Марселлус М. Кроккердің дивизиясы алаңға келді және Логанның сол флангын қолдауға көшті. Кроккер дивизиясының екі полкі Смит пен Стивенсонға көмек көрсетуге жіберілді, өйткені 7-ші Техас шегініп жатқан еді. Одақ полкінің командирі екі жаңа полк қажет емес деп шешті, ал күшейтулер резервтік позицияға орналасты. 50-ші Теннесси және 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) бірге алға жылжуға дайындалды, бірақ олар қосымша бұйрықтарды күту үшін тоқтады. Күтілген бұйрықтар келмеді, ал соңғы бірлік оңға жылжып, екі бірлік арасындағы байланысты үзіп жіберді. 50-ші Теннесси полкінің сарбаздары оң жақтағы қатты шайқастың шуын естіп, сол бағыттан оқ атуды бастады. Содан кейін бірлік таңертеңгі орнына қайта шегінді. 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) Греггтің бұйрығымен 3-ші Теннессидің ашық қалған флангын нығайту үшін сызықтың ортасына немесе Одақ әскерлері осы позицияға жылжығаннан кейін, 3-ші Теннесси Смит әскерімен шайқасып жатқан сызықтың жанына жылжыды. Бұл жаңа орналасу 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) мен 41-ші Теннесси арасында кеңістік қалдырды.

A third Union brigade, under the command of Brigadier General John D. Stevenson, had held back in the rear due to dust clouds kicked up by Smith's brigade. As the battle grew in intensity, Stevenson began moving his men to a position behind the 8th Michigan Battery but was initially held back until Confederate intentions became clearer. The brigade was then ordered by McPherson to support Dennis and Smith after the Confederate attack hit. Stevenson's four regiments were split up, two being sent to support Smith and Dennis, and the others moving to shore up the Union right flank. The latter movement meant that Gregg's two flanking regiments would not strike an exposed Union position. When some of the men of the 50th Tennessee opened fire on the Union line, the element of surprise was lost. The unit's commander tried to inform Gregg that the Union force was much larger than expected, but the messenger could not find him. The 50th Tennessee fell back to a defensive position without informing other Confederate units. The commander of the 10th and 30th Tennessee (Consolidated) had orders not to engage until after the 50th Tennessee had entered the fighting. Gregg's flank attack had stalled, one unit hanging out of the fighting and the other waiting for the former to enter the battle. On the other end of the Confederate line, an attack by the 20th Illinois drove back the 7th Texas. At this point in the fighting, the lines had realigned so that the Union troops held the of the creek east of the bridge and fired north. On the other side of a curve in the creek, the Confederates held and fired south. Meanwhile, the 3rd Tennessee continued to advance, expecting that its left flank would be covered by the 50th Tennessee. With the latter unit not in position, the 3rd Tennessee's flank was exposed to fire from the 31st Illinois Infantry Regiment. Union troops counterattacked the 3rd Tennessee with four regiments and drove it back after a 45 minute fight, only to be staved off by the 41st Tennessee. The 20th Ohio also attacked the 7th Texas. The Confederate unit retreated and split in two, some falling back to the 1st Tennessee Battalion and the rest to the 10th and 30th Tennessee (Consolidated). More Union artillery arrived on the field when four 24 pounder howitzers from Battery D, 1st Illinois Light Artillery deployed. The battle was growing chaotic due to thick undergrowth and clouds of smoke, and units on both sides fought more and more individuals with less direction from high ranking officers. At 13:30, a brigade from Union Brigadier General Marcellus M. Crocker's division, commanded by Colonel John B. Sanborn, arrived on the field and moved to support Logan's left flank. Two regiments from Crocker's division were also sent to aid Smith and Stevenson, as the 7th Texas was withdrawing. A Union regimental commander determined that the two new regiments were not needed, and the reinforcements took up a reserve position. The 50th Tennessee and the 10th and 30th Tennessee (Consolidated) prepared to advance together, but they paused to await further orders. The expected orders did not arrive, and the latter unit moved to the right, breaking contact between the two units. The men of the 50th Tennessee heard the sound of heavy fighting to their right, and they began to take fire from this direction. The unit then fell back to the position it had occupied in the morning. The 10th and 30th Tennessee (Consolidated), having either been ordered by Gregg towards the center of the line to shore up the exposed flank of the 3rd Tennessee, or been driven by Union troops towards that position, moved to a point in the line near where the 3rd Tennessee was fighting Smith's men. The new deployment left a gap between the 10th and 30th Tennessee (Consolidated) and the 41st Tennessee.

Еуропадағы жаңалық

Макферсон алаңға 22 қаруды шығара алды, ал оның кейбір әскерлері өзеннен өтіп, 50-ші Теннесси полкімен қақтығысты. Одақтың артиллериясы 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) полктеріне оқ жаудыра бастады. Қолбасшы, полковник Рандал Уильям МакГавок, бөлімнің артқа шегінуі Конфедерация шебін бұзып, әскерлерінің қаза болуына әкелетінін білген соң, жақында өзеннен өткен 7-ші Миссури жаяу әскер полкіне шабуыл жасауға бұйрық берді. МакГавок шабуылдың басында қаза тапты, бірақ оның әскерлері 31-ші Иллинойс және қайта жиналған Миссуриліктердің отына тап болмай тұрып, Миссуриліктерді кері шегіндіре алды. Қарсы шабуыл оларды бастапқы орнына қайтарды, бірақ Миссури полкінің одан әрі жылжу әрекеті тойтарылды. Грегг сол қанатының 50-ші Теннессимен қорғалғанын білмеді және 41-ші Теннессиге сол бағытта бұйрық берді. Сол уақытта 50-ші Теннесси өздігінен оңға қарай жылдамдады, онда шайқастың шуы естіліп тұрды; екі полк іс жүзінде орын ауыстырды. Одақтың көптеген әскерлерінің салмағы сезіле бастады. Греггтің кері шегіну қажеттігіне көз жеткізгенімен, ол 1-ші Теннесси батальонына Крокердің әскерлеріне қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді, бұл 7-ші Техас және 3-ші Теннессидің шегінуін жапты. Одақ әскерлері алданды және шегінді, бұл 1-ші Теннесси батальонына Конфедерацияның шегінуін қамтамасыз етуге мүмкіндік берді. 10-шы және 30-шы Теннесси (Біріктірілген) өздігінен шегіне бастады, бірақ содан кейін Огайодан келген Одақ полкіне шабуыл жасады, бірақ күшті Одақ күштері тарапынан кері қайтарылды. 50-ші Теннесси кері шегіну кезінде Утика жолына көшіп, оны жауып тастады немесе Галлатин жолы арқылы шегінді. Кентуккидің 3-ші атты жаяу әскер полкінің алты ротасы күтпеген жерден алаңға келді және шегінуді жабуға көмектесті. Шегіну екі жолмен жүрді, Греггтің әскерлері Реймонд қаласынан өтіп, Джексонға баратын жолға түсті, содан кейін жергілікті зиратқа жақын орманға тоқтады. Сол күні кешке оларға бригадир генерал В. Х. Т. Уокердің басқаруымен 1000 әскер қосылды. Шайқас сағат 16:00-де аяқталды, ал Одақ әскерлері Реймондқа кірді, онда олар аймақтың әйелдері Греггтің әскерлеріне дайындаған, Конфедерация жеңісін күткен қуырылған тауық пен лимонадты жеді. Греггтің әскерлері жараланғандарын тастап, келесі күні Джексонға шегінді; Макферсон қиын жерді айтып, оларды қумайтын болды. Одақ әскерлері де өте ұйымсыз болды. Реймонд қаласының тұрғыны Энн Мартин қаланы басып алған Одақ әскерлері оның үйін тонағанын және қаланың басқа жерлерінен ұқсас қирату дыбыстарын естігенін хабарлады, содан кейін ол отбасы мүшесіне хат жазды.

McPherson was able to bring up 22 cannons onto the field, and some of his men forced their way across the creek, making contact with the 50th Tennessee. The Union artillery began to fire on the exposed 10th and 30th Tennessee (Consolidated). Knowing a retreat would break the Confederate line and that his men would suffer casualties if they remained steady, the unit's commander, Colonel Randal William MacGavock, ordered an attack against the 7th Missouri Infantry Regiment, which had recently crossed the creek. MacGavock was killed early in the charge, but his men could drive the Missourians back before being halted by fire from the 31st Illinois and the rallied Missourians. A counterattack drove them back to their starting point, but an attempt by the Missouri regiment to gain further ground was repulsed. Gregg did not know that his left flank was held by the 50th Tennessee, and he ordered the 41st Tennessee in this direction. At the same time, the 50th Tennessee had begun moving on its own to the right, where the sounds of battle were coming from; the two regiments essentially switched places. The weight of superior Union numbers was beginning to tell. Gregg determined that a retreat was necessary, and he ordered the 1st Tennessee Battalion to feign an attack against Crocker's men, covering the withdrawal of the spent 7th Texas and 3rd Tennessee. The Union troops fell for the bluff and withdrew, allowing the 1st Tennessee Battalion to cover the Confederate retreat. The 10th and 30th Tennessee (Consolidated) began to withdraw on its own, but then it attacked a Union regiment from Ohio, only to be driven back by stronger Union forces. The 50th Tennessee either moved to the Utica Road during the retreat and covered it while falling back or withdrew via the Gallatin Road. Six companies of the 3rd Kentucky Mounted Infantry Regiment arrived on the field unexpectedly, and they helped cover the retreat. The retreat occurred over two roads, and Gregg's men fell back through the town of Raymond and onto the road to Jackson, before stopping for the night in some woods near a local cemetery. They were joined by 1,000 men under the command of Brigadier General W. H. T. Walker that evening. Fighting ended around 16:00, and Union soldiers entered Raymond where they found and consumed a meal of fried chicken and lemonade that area women had prepared for Gregg's men, expecting a Confederate victory. Gregg's men abandoned their wounded and fell back to Jackson the next day; McPherson did not pursue, citing the difficulty of the terrain. The Union forces were also very disorganized. Anne Martin, a civilian resident of Raymond, reported that the Union soldiers occupying the town looted her house, and she wrote a letter to a family member stating that she had heard sounds of similar destruction from elsewhere in the town.

Салдары

Одақ әскерінің жоғалтулары 442 мен 446 аралығында айтылады. Уильям Л. Ши мен Терренс Дж. Виншель тарихшылары соңғы санды қолдап, жоғалтуларды былай бөліп көрсетті: 68 қаза тапқан, 341 жараланған және 37 жоғалып кеткен; Дональд Л. Миллер және тарихшы Тимоти Б. Смит осымен келісті. Алғашқы санды Шелби Фут, Майкл Б. Баллард тарихшылары мен Уинстон Грум жазушысы келтірген; Эд Берсс бір еңбегінде 66 қаза тапқан, 339 жараланған және 37 жоғалып кеткенін көрсетсе, басқа еңбегінде 446 санын қолдады. Конфедерацияның жоғалтулары 514 адам деп есептелді, оның ішінде 72 қаза тапқан, 252 жараланған және 190 жоғалып кеткен, немесе 515 адам, қосымша жоғалту – тағы бір қаза тапқан адам. Конфедерация әскерінің жоғалтулары туралы тағы бір мәлімдемені Макферсон жасады, ол 720 конфедерация салдатын тұтқындап, шайқас алаңында тағы 103 қаза тапқан әскерді тапты. Смит 515 санын Греггтің шайқастан кейінгі есебіне байланыстырды және жоғалтулардың саны кейіннен аздап жаңартылғанын атап өтті. Ол сондай-ақ шайқастағы нақты жоғалтулардың саны ешқашан толық анықталмайтынын айтты. Конфедерация ең көп жоғалтуды 3-ші Теннесси және 7-ші Техас полктерінде көріп отырды. Адамдық жоғалтулардан басқа, конфедерация Бледсоудің бір зеңбірегін жоғалтты, ол ұрыс кезінде жарылып кетті. Одақ әскерінің жараланғандары жергілікті шіркеулерде құрылған далалық госпитальдерде емделді; конфедерацияның далалық госпиталі Хиндс округінің сотында орналасқан. Одақтың жоғалтулары Макферсон әскерінің шамамен үш пайызын, ал Грегг шамамен он алты пайызын жоғалтты. Реймондтағы шайқас Грантке Джексон қаласындағы конфедерация күштерінің күні күштірек екенін көрсетті, бұл оны екі конфедерация әскерінің арасында қалмай, Виксбургке шабуыл жасау үшін конфедерация күштерін бейтараптандыру қажет деген шешімге итерді. Макферсон корпусының Джексонды өздігінен алуға жеткіліксіз екенін ойлап, Грант бүкіл әскерін қалаға қарсы жұмылдыруға шешім қабылдады, бұрынғы Эдвардс және Болтон қалаларынан Үлкен Қара өзенінен өту жоспарынан бас тартты. Бұрынғы жоспар Джонстон мен Джексон гарнизоны одақ әскерінің тылында қалғандықтан, тым тәуекелді деп саналды, әсіресе МакКлернандтың әскері Пембертон күшінің бір бөлігімен Реймонд шайқасымен бір уақытта басқа жерде кездескендіктен. МакКлернандқа Реймондқа, Макферсонға солтүстік-шығысқа қарай Клинтонға, содан кейін Джексонға шабуыл жасауға, ал Шерманға оңтүстік-батыстан жақындауға бұйрық берілді. Джексонға қарсы сәтті әрекет конфедерация күштерін күшейту орталығы ретінде оның маңыздылығын жоюға және аймақты конфедерация әскерлерінен тазартатын еді. Пембертонның пікірінше, Джексонға қарсы одақ әскерінің қозғалысы Виксбургке бағытталған маңызды теміржолмен жабдықтау желілерін үзуге қабілетті. Осыған байланысты конфедерациялықтар Грантты Виксбург қорғанысынан тыс ашық шайқаста жеңуге тиіс болды, ал Пембертон әскері осы мақсатта шығысқа қарай жылды. Джонстон Пембертон күштеріне Клинтон қаласында оған қосылуға бұйрық берді, бірақ аймақтың одақ әскерінің бақылауында болуына байланысты бұл мүмкін болмады. 14 мамырда одақ әскері Джексонға шабуыл жасады. Джонстон өз әскерін қаладан шығарды, Грегг артқы күзет міндетін атқарды. Грант әскері батысқа бұрылып, Виксбургтің шығысында тұруға тырысқан Пембертон әскерімен кездесті. 16 мамырда Пембертон әскері Чемпион төбесі шайқасында жеңілді, ал келесі күні Үлкен Қара өзені көпірі шайқасында артқы күзетте жеңілгеннен кейін Виксбург қорғанысына қайта шегінді. 19 және 22 мамырда тікелей шабуылдар арқылы қаланы басып алуға жасалған одақ әскерінің әрекеттері сәтсіз аяқталды, содан кейін Грант Виксбургті қоршауға алды. Қаладағы азық-түлік ақырында таусылып, қашуға үміт болмаған Пембертон 4 шілдеде қала мен әскерін Грантке тапсырып, Виксбургтің қоршауын аяқтады. Виксбургті басып алу соғыстың шешуші кезеңі болды.

Reports of Union casualties vary between 442 and 446. The historians William L. Shea and Terrence J. Winschel supported the latter number and broke down casualties as 68 killed, 341 wounded, and 37 missing; Donald L. Miller agreed with this total, as did the historian Timothy B. Smith. The former figure was given by the historians Shelby Foote and Michael B. Ballard and the writer Winston Groom; in one work, Ed Bearss gave the total as 442 with a breakdown of 66 killed, 339 wounded, and 37 missing, although he also supported the 446 figure in a different work. Confederate losses were reported as either 514, with a breakdown of 72 killed, 252 wounded, and 190 missing, or 515 with the extra loss being another man killed. Another statement of Confederate casualties was provided by McPherson, who claimed to have captured 720 Confederates and found another 103 slain on the field. Smith attributed the 515 figure to Gregg's post battle report, and notes that the casualty figures were later updated by a small amount. He also stated that it is likely the exact number of casualties suffered during the battle will never be known. Confederate losses were heaviest in the 3rd Tennessee and the 7th Texas. In addition to the human casualties, the Confederates lost one of Bledsoe's cannons, which burst during the fighting. Union wounded were treated in field hospitals set up in local churches; a Confederate field hospital was run inside the Hinds County courthouse. Union losses represented about three percent of McPherson's force, while Gregg lost about sixteen percent of his. The fight at Raymond demonstrated to Grant that the Confederate force in Jackson was stronger than he had believed, leading him to decide that the Confederates there must be neutralized to allow him to attack Vicksburg without the risk of being caught between two Confederate armies. Thinking that McPherson's corps was insufficient to take Jackson on its own, Grant decided to bring his whole army to bear against the city, abandoning a previous plan to turn west and cross the Big Black River at Edwards and Bolton. The previously planned movement was viewed as too risky with Johnston and the Jackson garrison left in the Union army's rear, especially as McClernand's men had also encountered part of Pemberton's force elsewhere simultaneously as the battle at Raymond. McClernand was ordered to move to Raymond, McPherson was to head northeast to Clinton and then strike Jackson, and Sherman was to approach the place from the southwest. A successful action against Jackson had the potential to remove its value as a Confederate reinforcement center and clear the area of Confederate troops. From Pemberton's perspective, a Union movement against Jackson had the ability to sever the key railroad supply lines to Vicksburg. As a result, the Confederates would need to defeat Grant in open battle outside of the defenses of Vicksburg, and Pemberton's army moved east for this purpose. Johnston had issued an order for Pemberton's force to join with his at Clinton, but this was not possible due to Union control of the area. On May 14, the Union army attacked Jackson. Johnston withdrew his men from the city, Gregg performing rear guard duty. Grant's army then turned west and encountered Pemberton's men, who were attempting to make a stand east of Vicksburg. On May 16, Pemberton's men were defeated at the Battle of Champion Hill, and after a defeat in a rearguard action at the Battle of Big Black River Bridge the next day they withdrew into the Vicksburg defenses. Union attempts to take the city by direct assault on May 19 and 22 failed, and Grant placed Vicksburg under siege. Supplies within the city eventually ran low, and with no hope of escape Pemberton surrendered the city and his army to Grant on July 4, ending the siege of Vicksburg. The capture of Vicksburg was a critical point in the war.

Бағалау

Беарс Макферсонның шайқасты "жетістікке жетпеген" және "өте сақты немесе, тіпті нашар, қорқақ" деп сипаттап, әскерлерін бөліп-бөліп орналастыруы мен артиллерия артықшылығын тиімсіз пайдалануын айтады. Миллер де Макферсон шайқасты дұрыс басқарамағанын және оны жалғастырмау шешімін қателік деп атады. Баллард Макферсонның жалпы басқару жоспары болмағанын, оның орнына әскерлерді соғысқа жіберіп, тактикалық шешімдерді кіші командирлерге қалдырғанын қорытады. Баллард Одақ жеңісін Макферсонның шеберлігіне емес, сандық артықшылыққа байланысты деп санайды. Смит "Макферсон корпусын басқаруда жоғары баға алмады" деп жазады және оны Конфедерация әскерлеріне көп бөлігінде тактикалық басымдық беруге және әскерлерін дұрыс үйлестіре алмағаны үшін сынап, қуғынға қатысты жоспары болуы керек екенін айтады. Беарс Греггті де тым агрессивті болғаны және қарсыласының күшін анықтамағаны үшін сынады. Керісінше, Смит Греггтің жоспарлау, сақтықпен әрекет ету және әскерлеріне шабыт беруде "шын қабілетін көрсеткенін" айтады. Ал жазушы Кевин Догерти Конфедерацияның жеңілісін Греггтің Макферсонның күшін және жағдайдың сипатын дұрыс бағалай алмауына байланысты деп санайды.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Соғыс алаңы 1972 жылғы 13 қаңтарда Ұлттық тарихи орындар тізіліміне (NRHP) Реймонд шайқасы алаңы ретінде енгізілді. 1971 жылғы NRHP өтініш нысанында майдан өзгергенімен, жақсы жағдайда екені көрсетілген. Ол кезде алаңның мемлекеттік және жеке меншіктегі бөліктері болды және кіруге шектеулер қойылған. Шайқас алаңының бір бөлігі ауыл шаруашылығы, тұрғын үйлер, өнеркәсіптік және көлік мақсаттары үшін пайдаланылды. Миссисипи тас жолының екі нұсқасы алаңды кесіп өтті. Жаңа нұсқаның салынуы Confederate әскерлерінің жерленген жерінен денелерін шығаруды қажет етті. Бледсо батареясы орналасқан жер өнеркәсіптік құрылыспен жабылған, ал Ютикаға баратын жол өсіп кетіп, қолданылмайтын болды. Тізімге шайқас алаңының бір бөлігі кірген, бірақ 2010 жылы шамамен ғана бөлігі тізімде қалды. Реймонд шайқасы – Миссисипи штатындағы Азамат соғысы орындары жөніндегі консультативтік комиссия (CWSAC) зерттеген он алты Азамат соғысы шайқасының бірі. 1993 жылы CWSAC жүргізген зерттеуде Реймонд шайқасы алаңы қорғау жөнінен ең жоғары басымдыққа ие деп танылды. 2001 жылы алаңда шайқастың қайта жандандырылуы өтті. 2010 жылы алаңды тағы бір зерттеуге алып, осы жолы Американдық шайқас алаңдарын қорғау бағдарламасы (ABPP) жүргізді. ABPP зерттеуі олардың NRHP тізіміне енгізілуі мүмкін екенін анықтады. 2010 жылғы мәліметтерге сәйкес, Реймонд шайқасы алаңының 79 пайызы сақталған, оның ішінде одақтас артиллериясының орны, Fourteenmile Creek және Ютика жолының бір бөлігі кірді. Реймонд достары тобы алаңның бөлігін Реймонд әскери паркі ретінде басқарады және бұл жерде көпшілікке түсіндіру жұмыстары жүргізіледі. 2010 жылы түсіндіруге жаяу жол және ақпараттық тақталар кірді. 2020 жылдың желтоқсанында Миссисипи мұрағат және тарих департаменті Реймондта жер сатып алуға грант алды; грантпен қамтылған жер бұрыннан мемлекеттік қорда сақталған жерлерді біріктіреді. 2001 жылдан бері The American Battlefield Trust және оның серіктестері, соның ішінде Реймонд достары тобы 2023 жылдың ортасына дейін шайқас алаңының 149 акрдан астам жерін сақтап қалды.

The site of the battle was listed on the National Register of Historic Places (NRHP) on January 13, 1972, as the Raymond Battlefield Site. The 1971 NRHP application form stated that the battlefield had been altered but was still in good condition. At that time, the site had both publicly and privately owned elements and had restricted access. Parts of the battlefield were used for agricultural, residential, industrial, or transportation purposes. Two iterations of Mississippi Highway 18 cut through the field. Construction of the newer iteration had required disinterring Confederate dead from a burial trench. The battlefield location of Bledsoe's battery had been covered over by an industrial facility, and the road to Utica was overgrown and no longer in use. The listing encompassed of the battlefield, but only about were still listed in 2010. The Battle of Raymond was one of sixteen Civil War battle sites studied by the Civil War Sites Advisory Commission (CWSAC) in Mississippi. In 1993, a CWSAC study ranked the Raymond battlefield as in the tier of highest priority for protection. A reenactment of the battle took place on the site in 2001. In 2010, the site received another study, this time from the American Battlefield Protection Program (ABPP). The ABPP study focused on and deemed that of them were potentially eligible for NRHP listing. As of 2010, about 79 percent of the battlefield at Raymond was still considered intact, including the Union artillery position, Fourteenmile Creek, and part of the Utica Road. The Friends of Raymond group manages of the site as the Raymond Military Park, providing public interpretation. As of 2010, the interpretation included a walking trail and signage. In December 2020, the Mississippi Department of Archives and History received a grant to purchase at Raymond; the land covered by the grant connects tracts of land already publicly preserved. Since 2001, The American Battlefield Trust and its partners, including the Friends of Raymond group, have preserved more than 149 acres of the battlefield through mid 2023.